ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 607 ทำไมจู่ ๆ ถึงตัวแฟบลงเล่า?

บทที่ 607 ทำไมจู่ ๆ ถึงตัวแฟบลงเล่า?

………………..

บทที่ 607 ทำไมจู่ ๆ ถึงตัวแฟบลงเล่า?

หลิงเยว่จ้องมองลูกนกอินทรีสองตัวที่แข็งทื่ออยู่ในมือด้วยความงุนงง นางจำไม่ได้ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะมีนิสัยชอบแสดงละครเช่นนี้ หรือว่านางเข้าใจผิดไปเอง?

สองลูกนกอินทรีในมือนางอาจจะเป็นศิษย์พี่สามที่ชอบแสดงละคร ส่วนทารกน้อยน่ารักที่นอนอยู่บนเตียงนั้นจริง ๆ แล้วคือหลงหว่านโหรว?

หลิงเยว่ตกใจกับจินตนาการของตัวเอง นางคงไม่ทำผิดพลาดเช่นนั้นกระมัง?

แต่ตอนนั้นที่ใช้วิชาฟื้นคืนชีพชุบชีวิตผู้คนมากมาย โอกาสที่จะจำผิดก็มีอยู่เหมือนกัน… จู่ ๆ หลิงเยว่ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

“จำผิดก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็เป็นศิษย์พี่ของเจ้าอยู่ดี”

หลิงเยว่ชำเลืองมองโม่จวินเจ๋อที่พูดอย่างสบายใจ แต่ตอนนี้ทารกน้อยรู้แล้วว่าตัวเองคือติงหลิวหลิ่ว จะให้ไปบอกนางว่าพวกเขาจำผิดหรือ?

“ข้าไม่ได้จำผิดหรอก ศิษย์พี่ใหญ่ไม่มีความทรงจำ การที่นางร่าเริงกว่าปกติถือเป็นเรื่องธรรมดา”

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างมองหลิงเยว่ด้วยความสงสัย แต่เหมือนกับที่โม่จวินเจ๋อพูดจริง ๆ ถึงแม้จะจำผิดก็ไม่มีปัญหาอะไร ยังไงก็เป็นศิษย์พี่ของนางอยู่ดี

ผู่ตานยื่นนิ้วออกไปแหย่ลูกนกอินทรีที่นอนตายตาไม่หลับก็พบว่าทั้งสองตัวหยุดหายใจแล้ว ตัวแข็งเย็นเฉียบ แม้แต่ดวงตาที่เบิกกว้างก็ค่อย ๆ หม่นลง

“ศิษย์น้อง พวกมันดูเหมือนจะตายจริง ๆ นะ!”

“ไม่ตายหรอก นี่เป็นความสามารถพิเศษอีกอย่างของเผ่าอินทรียักษ์ พวกมันแกล้งตายน่ะ”

โม่จวินเจ๋ออดชื่นชมสายตาอันแหลมคมของหลงหว่านโหรวไม่ได้ นอกจากไม่ใช่มนุษย์แล้ว ทุกอย่างล้วนยอดเยี่ยมทั้งสิ้น

หลิงเยว่วางลูกนกอินทรีที่แข็งทื่อทั้งสองตัวลงบนพื้น แล้วเริ่มใช้วิชาเร่งการเจริญเติบโต เมื่อวิชาเร่งการเจริญเติบโตถูกใส่เข้าไปในร่างของลูกนกอินทรีทั้งสองตัว พวกมันก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ร่างกายที่แข็งทื่อกลับอ่อนนุ่มลง ดวงตาที่หม่นหมองเปล่งประกายและร่างกายก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น…

ลูกนกอินทรีทั้งสองตัวกระพือปีกพยายามจะหนี แต่กลุ่มพลังชีวิตสองกลุ่มเล็ก ๆ ก็ขวางทางพวกมันไว้ได้ทันเวลา

ลูกนกอินทรีที่ได้กินพลังชีวิตเข้าไปเริ่มสงบลง หนึ่งในนั้นถึงกับนอนลง แล้วใช้ปีกข้างหนึ่งตบท้องกลม ๆ ของตัวเอง ดวงตาใหญ่หรี่ลง ดูเหมือนคนมากเป็นพิเศษ

ครั้งนี้อวี้เจินและลู่เป่ยเหยียนเชื่อเรื่องที่หลิงเยว่จำผิดแล้ว นี่ไม่มีทางเป็นหลงหว่านโหรวได้เลย แต่กลับเหมือนติงหลิวหลิ่วหรือว่า… ว่านอวี้เฟิง!

ว่านอวี้เฟิงนั้นชอบใช้พัดมาโอ้อวดมาก ตอนนี้ปีกกับพัดนั้นดูเหมือนกันจริง ๆ

“ติงหลิวหลิ่ว หลงหว่านโหรว หรือว่าชิงยวนกันแน่?” เล่อเหอคาดเดา

ผู้ที่อยู่ในที่นั้น “……”

รู้สึกว่าจิตใจเริ่มสับสนวุ่นวายขึ้นมาทันที

ผู่ตานนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่กลับชาติมาเกิดอย่างสนมปีศาจที่หก แต่บางทีนางอาจไม่ใช่สนมปีศาจที่หกก็ได้…

ความจริงเหล่านี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

ลูกนกอินทรีทั้งสองตัวมีร่างกายที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หลิงเยว่ภาวนาอยู่ในใจ ขอให้ทั้งสองตัวนี้อย่าได้เป็นเหมือนกับปลาคาร์ปตัวนั้นที่เมื่อโตถึงระดับหนึ่งแล้วก็จะกลับคืนสู่สภาพ…

ยังไม่ทันพูดคำว่า ‘เดิม’ ออกมา ลูกนกอินทรีทั้งสองตัวก็ระเบิดร่างให้หลิงเยว่เห็นต่อหน้าต่อตาเลยทีเดียว

หลิงเยว่ “……”

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!

ลูกนกอินทรีที่เมื่อครู่เกือบจะเติบโตเป็นภูเขาสองลูกกลับกลายเป็นลูกนกอีกครั้ง วิชาเร่งการเจริญเติบโตของหลิงเยว่ไม่ส่งผลใดต่อพวกมันเลย!

“สวรรค์ สวรรค์!” หลิงเยว่ร้องเรียกอยู่นานกว่าระบบเทพสวรรค์จะตอบสนองอย่างเชื่องช้า

[ใช้สมองของเจ้าคิดให้ดี ๆ สิ หากสามารถเร่งการเติบโตมนุษย์ได้ มันจะไม่วุ่นวายไปหมดหรือ?]

“แล้วทำไมพืชและสัตว์ถึงเร่งได้ แต่มนุษย์ทำไม่ได้เล่า?”

“อีกอย่าง ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ใช่มนุษย์แล้วนี่!”

[จิตวิญญาณยังเป็นอยู่]

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ตอบคำถามก่อนหน้าของข้า?”

[เหตุใดมนุษย์จึงทำไม่ได้น่ะหรือ? ใช้สมองหน่อยเถอะ สมองที่ไม่ได้ใช้จะขึ้นสนิมเอานะ!]

หลิงเยว่ “……”

[ก็ได้]

“เช่นนั้นเจ้าบอกข้าสิว่าไข่ปลามากมายกับเจ้าสองตัวนี้ ตัวไหนคือศิษย์พี่รองและศิษย์พี่ใหญ่ของข้า?”

“อะไรนะ!”

“เจ้าพูดว่าอะไร?”

[ข้าบอกว่าทั้งหมดนั่นแหละ!]

[ปลาแฝดต่างไข่หลายตัวและนกอินทรีแฝด เจ้าไม่เคยได้ยินมาก่อนหรือ?]

หลิงเยว่รู้สึกว่าโลกทัศน์ของนางแตกกระจายไปทั่วพื้น นางกำลังจะมีศิษย์พี่ใหญ่สองคน และศิษย์พี่รองอีกกว่าร้อยคน โชคดีที่อาจารย์มีเพียงคนเดียว ไม่ใช่ 499 คน ไม่เช่นนั้นนางคงจะเสียสติไปจริง ๆ

“เดี๋ยวก่อน ปลาแฝดต่างไข่หมายความว่าอย่างไร?” หลิงเยว่รู้สึกว่าสมองของตนเองมึนงง หรือว่าว่านอวี้เฟิงจะบ้าคลั่งถึงขนาดแบ่งวิญญาณของตัวเองออกเป็นหลายร้อยส่วน แล้วแต่ละส่วนเป็นสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์กัน?

[เป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ ศิษย์พี่รองของเจ้าคนนี้มีความคิดดีทีเดียว แล้วยังแปลกประหลาดด้วย]

เสียงของสวรรค์ดูเหมือนจะสนุกสนานและแฝงไปด้วยความสะใจ

“ดอกไม้หนามนั่นคืออาจารย์ของข้าใช่หรือไม่?”

[ใช่ เจ้าจำไม่ผิด]

“ดังนั้นพวกเราก็ได้แต่รอให้พวกเขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นใช่หรือไม่?”

[อืม]

หลิงเยว่ถอนหายใจ แม้ว่านางจะมีชีวิตที่ยืนยาวไม่สิ้นสุด แต่นางไม่ชอบการรอคอยเสียเลย

โม่จวินเจ๋อปลอบใจว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ค่อย ๆ เลี้ยงดูพวกเขาให้เติบโตขึ้นเถิด นี่ถือเป็นประสบการณ์ที่ไม่เลวเลย”

“อืม”

จริง ๆ แล้วก็เป็นประสบการณ์ที่ไม่เลว ไม่ใช่แค่ต้องเลี้ยงดูศิษย์พี่กว่าร้อยคนเสียหน่อย ก็แค่ศิษย์พี่สามคนและอาจารย์หนึ่งคนเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ขนาดเด็กหนามทั้ง 499 ตัวนางยังเลี้ยงไหวเลย!

ลูกนกอินทรีทั้งสองตัวได้ลิ้มรสความสุขของการเติบโต แล้วกลับสู่สภาพลูกนกอีกครั้ง ตอนนี้อยู่ในสภาวะงุนงงและสับสน

ทำไมจู่ ๆ ก็แฟบลงเสียอย่างนั้น?

ลูกนกอินทรีก้มลงมองร่างกลมป้อมของตัวเองพร้อมกัน

หลิงเยว่คว้าลูกสัตว์ทั้งสองตัวมาที่หน้าสระน้ำสองสระ เนื่องจากทั้งคู่เป็นศิษย์พี่รอง นางจึงตัดสินใจสร้างทะเลให้เสียเลย

หลิงเยว่มีแผนในหัวและรู้สึกพอใจกับแผนของตัวเองมาก นางรับรองว่าจะทำให้อาจารย์และคนอื่น ๆ มีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบและน่าจดจำ!

“ศิษย์น้อง เจ้าบอกมาสิว่าพวกเราควรทำอย่างไร?”

เมื่อได้ยินแผนของหลิงเยว่ ผู่ตานก็รู้สึกสนใจขึ้นมาเช่นกัน

ใช่แล้ว การได้เติบโตไปพร้อมกับอาจารย์และคนอื่น ๆ ก็เป็นความสนุกอย่างหนึ่ง ทำไมต้องรีบให้พวกท่านโตเร็ว ๆ ด้วยเล่า?

“ทำอย่างนี้ก่อน แล้วค่อยทำอย่างนั้น…”

เล่อเหอและคนอื่น ๆ แอบเงี่ยหูฟัง พอฟังไปฟังมาก็เริ่มรู้สึกอิจฉา ตอนเด็ก ๆ พวกเขาไม่เคยได้เล่นแบบนี้มาก่อน จึงอยากลองสัมผัสดูบ้าง…

“แล้วสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ล่ะ?” อาจารย์ใหญ่ที่โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ถามขึ้น

ตอนนี้ไม่ควรให้ความสำคัญกับเรื่องของสำนักหรอกหรือ?

หลิงเยว่ทำหน้าประหลาดใจ “ส่วนที่ข้ารับผิดชอบไม่ใช่แค่แจกจดหมายเชิญเท่านั้นหรอกหรือ?”

“เป็นเช่นนั้นไม่ผิด เพียงแต่ตอนนี้มีปัญหาเล็กน้อย…”

“ปัญหาอะไรหรือ?” หลิงเยว่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก นางรู้สึกว่าสิ่งที่อาจารย์ใหญ่กำลังจะพูดนั้น นางไม่อยากฟังเลย

“เงินทุนไม่พอแล้ว”

เป็นไปตามที่หลิงเยว่คาดไว้ นี่คือสิ่งที่นางไม่อยากได้ยิน เงินทุนจะไม่พอได้อย่างไร!?

“เจ้าก็รู้ เพียงแค่ถนนอาหารสายนั้น พวกเราทุกคนก็ลงทุนไปไม่น้อยแล้ว อีกทั้งยังมี…” พวกบรรพจารย์เล่อเหอเมื่อได้ยินว่าเงินทุนไม่พอก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็วเสียแล้ว

หากไม่รีบหนี แม้แต่เมล็ดชาขม ๆ ก็จะถูกอาจารย์ใหญ่หลอกเอาไปหมด

………………..