เมื่อสาวออฟฟิศกลายเป็นแม่สามีในยุคโบราณ - บทที่ 796 พิจารณาคดี

บทที่ 796 พิจารณาคดี

“นั่นน่ะสิ เรื่องนี้ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน คนที่ใคร ๆ เรียกว่า ‘อาเฉิน’ ผู้นั้นดูเหมือนจะมีบารมีในพรรคซานไห่พอตัว” กล่าวถึงตรงนี้ คนผู้นั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองไปรอบ ๆ

จูซานกลัวว่าจะถูกคนจับสังเกตได้จึงเสมองไปทางอื่น ทำเป็นพูดคุยกับคนข้าง ๆ

สิ่งที่โรงน้ำชาไม่ขาดแคลนก็คือคน จิบชาไปพลางฟังคนเล่านิทาน พูดคุยสัพเพเหระ ต่างคนต่างทำธุระของตน ใช้เวลาว่างของตนเองโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

แน่นอน ถ้าเจ้าไปพบเพื่อนร่วมโต๊ะที่พูดคุยถูกคอก็ย่อมสนทนากันต่อไปได้

หรือกระทั่งนัดพบกันครั้งต่อไป

“แต่ว่า” เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา คนผู้นั้นค่อยขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า “เป็นไปได้มากว่าเขาอาจมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วัน”

คนผู้นั้นตะลึง “ไม่หรอกมั้ง? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าอาเฉินสุขภาพไม่ดี”

“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เป็นเพราะมีคนอยาก…แบบนั้นน่ะ เข้าใจไหม?”

……

จูซานเข้าใจแล้ว หมายความว่ามีคนต้องการ ‘เก็บ’ อาเฉิน?

เมื่อคิดถึงว่าทางการกับโจวเสวียกุมจุดอ่อนของค่ายพรรคเอาไว้แน่น ยืนกรานให้ฝั่งค่ายพรรคมอบคำอธิบายออกมา เจรจากันมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีข้อยุติ ไม่แปลกที่ทางค่ายพรรคจะพิโรธ ต้องการหาใครสักคนมาระบายโทสะ

พวกเฉินหลิ่งกับลูกชายอยู่ในคุก ดูเหมือนน่าอนาถ แต่อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

ตราบใดที่ฝ่ายค่ายพรรคยังไม่ต้องการแตกหักกับทางการก็ไม่มีทางสาวมือเข้ามาถึงในคุก ในเมื่อไม่อาจแตะต้องพวกเขา เช่นนั้นแตะต้องอาเฉินแทนก็คงไม่มีปัญหากระมัง?

ด้วยเหตุนี้ ค่ายพรรคใหญ่จึงกดดันพรรคซานไห่…

ช้าก่อน เมื่อครู่พวกเขากล่าวถึงเฉินเสิ่นด้วยนี่นา เกิดอะไรขึ้นกับพวกเฉินเสิ่นกันแน่?

คนกลุ่มนั้นไม่ได้ทำให้จูซานผิดหวัง พวกเขากลับไปพูดถึงเฉินเสิ่นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ที่แท้เฉินเสิ่นก็เป็นคนโง่คนหนึ่ง พาพวกลูกสะใภ้ไปอาละวาดถึงเรือนคู่กรณี สุดท้ายฝ่ายหลังไปแจ้งเบาะแสกับทางการ ถูกส่งตัวให้ทางการแล้ว

อะไรนะ?!

เฉินเสิ่นพาคนไปอาละวาดถึงที่พักของพวกเขา?

จูซานใจเต้นระทึก ไฉนเลยจะยังนั่งเฉยอยู่ได้ รีบพุ่งเข้าไปถามทันที “ฝ่ายคู่กรณีเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่ได้รับบาดเจ็บกระมัง?”

คนกลุ่มนั้นมองมาทางเขาอย่างอึ้ง ๆ

จูซานค่อยรู้สึกตัว เขามีท่าทางกระอักกระอ่วน “เอ่อ…คือว่า…ถ้าข้าบอกว่าได้ยินเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกท่านจะเชื่อไหม?”

คนกลุ่มนั้น: เจ้าคิดว่าข้าจะไม่เชื่องั้นรึ?

พวกเขาเชื่อจริงหรือไม่ จูซานไม่ทราบ แต่พวกเขาบอกว่าไม่ทราบสถานการณ์ฝั่งคู่กรณี ทำให้จูซานต้องค้างคาใจแล้ว

เขาไม่กล้าอยู่นาน รีบกลับเรือนหลิ่วหลงจิ้ง

“ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจ คนยังไม่ทันเข้ามาในเรือน เสียงก็ดังมาก่อนแล้ว

เย่อวี๋หรานกำลังแกะเมล็ดแตง เห็นเขาวิ่งเข้ามาก็รู้สึกประหลาดใจ “มีอะไรหรือ?”

“ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?” จูซานใช้สายตาสำรวจขณะหอบหายใจแล้วพูดว่า “เมื่อครู่นี้ตอนข้าอยู่ที่โรงน้ำชาได้ยินคนพูดว่าเฉินเสิ่นพาคนมาหาเรื่อง ท่านแม่ ตอนนี้ท่านไม่อาจเคลื่อนไหวส่งเดช ท่านคงไม่ได้ลุกไปเผชิญหน้ากับนางหรอกใช่ไหม?”

สกุลเยี่ยนมีบ่าวรับใช้มากมาย จูซานไม่กังวลสักนิดว่าเฉินเสิ่นจะสามารถบุกเข้ามาหาเรื่องมารดาของเขา กลัวก็แต่มารดาจะหัวร้อนจนรุดออกไปถกเหตุผลกับอีกฝ่าย

เขาไม่อยู่ คุณชายเยี่ยนก็ไม่อยู่เช่นกัน ในเรือนหลังนี้ไม่มีใครสามารถห้ามปรามนางได้

เย่อวี๋หรานรู้สึกว่าน่าขัน “ดูเจ้าตกอกตกใจสิ คิดว่าข้าโง่หรือไร? รู้เต็มอกว่าตนเองไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ยังจะหอบสังขารไปถกเหตุผลกับนาง นางสำคัญกว่าหรือร่างกายข้าสำคัญกว่ากันแน่?”

“ท่านแม่ ข้าเป็นห่วงท่านนะขอรับ”

“ฮ่า ๆๆ…ขอบใจแล้วกันนะที่เป็นห่วง” เย่อวี๋หรานพูด “วางใจเถอะ นางไม่ได้เจอหน้าข้าด้วยซ้ำ ป้าเฉินก็ส่งพวกนางให้ทางการแล้ว”

จากนั้นก็ถือโอกาสชมเชยป้าเฉินผู้ดูแล บอกว่าอีกฝ่ายจัดการเรื่องราวได้เหมาะสม กล่อมจนคนสกุลเฉินยอมขึ้นรถม้าไปแต่โดยดี

ไปจนถึงจุดหมายปลายทางแล้ว คนสกุลเฉินก็ยังไม่รู้เรื่อง

จูซานค่อยได้รู้เสียทีว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร

แต่เย่อวี๋หรานประหลาดใจอยู่บ้าง “ข่าวลือออกไปรวดเร็วปานนี้เชียว? เรื่องเพิ่งจะเกิด เจ้าที่อยู่โรงน้ำชาก็รู้เรื่องแล้ว…มีคนของค่ายพรรคจับตามองประตูเรือนหลิ่วหลงจิ้งอยู่งั้นรึ?”

“พวกมือปราบหามเฉินเสิ่นไปหาหมอก็เลยถูกคนเห็นเข้าน่ะขอรับ”

……

ตอนเย็น เยี่ยนเหออันกลับมาแล้ว

หลังได้ฟังรายงานจากป้าเฉิน เขายังแวะมาหาเย่อวี๋หรานโดยเฉพาะ เพื่อแสดงออกถึงความห่วงใย

ขณะเดียวกัน เขาก็นำข่าวสารอย่างหนึ่งมาด้วย…โจวเสวียกับค่ายพรรคเจรจากันได้ข้อสรุปแล้ว

นั่นหมายความว่า ศาลาว่าการจะเริ่มพิจารณาคดี

วันรุ่งขึ้น เมืองผู่โซ่วก็มีการพิจารณาคดีสกุลเฉินซึ่งเป็นคดีสำคัญเป็นประวัติการณ์ เรียกอีกอย่างว่า ‘จุดเริ่มต้นการปฏิวัติค่ายพรรค’

บันทึกประวัติศาสตร์ของราชสำนักเซินถูบันทึกไว้ว่า คดีสกุลเฉินเป็นผลพวงที่ปะทุขึ้นเพราะความขัดแย้งระหว่างทางการกับค่ายพรรค ขณะเดียวกันยังเป็นก้าวแรกในการปฏิวัติค่ายพรรคต่าง ๆ ในเมืองผู่โซ่ว

วันนั้น ประตูใหญ่ของศาลาว่าการเมืองผู่โซ่วเปิดออก ชาวเมืองหลั่งไหลเข้ามาร่วมชมการพิจารณาคดีเนืองแน่น

คนที่ข่าวสารฉับไวทราบบทสรุปแต่แรกแล้ว รู้ว่าครอบครัวของเฉินหลิ่งไม่อาจรอดพ้นจากเรื่องนี้ไปได้ ส่วนคนที่ไม่รู้ข่าวก็ทราบว่าผลการพิจารณาคดีของครอบครัวเฉินหลิ่งสื่อถึงอะไร พวกเขามาก็เพราะอยากมายืนยันเท่านั้น

คนทั้งหลายได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่เฉินหลิ่งถูกจับเข้าคุกกันทั้งครอบครัว ต้องการมาดูว่าคนสกุลเฉินกับคนสกุลจูจะให้การว่าอย่างไรบ้าง

“เบิกตัวจูต้าเหนียงและลูกชายทั้งสองขึ้นศาล”

สิ้นเสียงประกาศของนายอำเภอหลิวก็มีมือปราบหามตั่งนอนเข้ามาในศาล

ทั้งที่ทราบดีแก่ใจว่าเป็นเรื่องราวใด นายอำเภอหลิวก็ยังคงแสร้งถามอย่างพิโรธว่า “บังอาจ! กล้าลบหลู่ศาลเชียวรึ”

“ใต้เท้าโปรดระงับโทสะ โปรดฟังข้าน้อยอธิบายสักคำ” จูซานรีบคุกเข่าแสดงคารวะต่อนายอำเภอหลิว “ตอนเข้าพักในเรือนสกุลเฉิน มารดาของข้าน้อยสุขภาพแข็งแรงดี ก้าวเดินดุจเหินบิน แต่เพราะแผนร้ายของคนสกุลเฉินทำให้มารดาของข้าน้อยได้รับบาดเจ็บ ต้องนอนบนเตียงมาพักหนึ่งแล้วขอรับ ได้ยินว่าวันหน้าอาจลงมาเดินไม่ได้อีกแล้ว หากใต้เท้าไม่เชื่อ สามารถเชิญท่านหมอไป๋หลี่น้อยจากโรงหมอไป่เย่าถังมาสอบถามได้ เขาเป็นคนตรวจอาการมารดาของข้าน้อย”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ เหตุใดจึงไม่มีคนมาแจ้ง?” นายอำเภอหลิวขมวดคิ้วถามคาดโทษ

คนผู้หนึ่งก้าวออกมาทันที “ใต้เท้าโปรดระงับโทสะ โปรดอนุญาตให้ข้าน้อยอธิบายด้วยขอรับ”

“อนุญาต”

“หลังจากจูต้าเหนียงได้รับบาดเจ็บก็พักรักษาตัวในเรือนของคุณชายเยี่ยนมาโดยตลอด ไม่ได้ออกมาอีกเลย พวกข้าน้อยไม่ได้รับคำสั่งจากใต้เท้าก็ไม่สะดวกจะไปเยือนถึงที่ จึงไม่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้”

……

ด้านนอกศาล คนทั้งหลายค่อยทราบว่าที่แท้คนสกุลจูก็โชคร้ายถึงเพียงนี้ มารดาที่สุขภาพแข็งแรงดีกลับถูกคนสกุลเฉินทำร้ายจนอาจถึงขั้นเป็นอัมพาตแล้ว

มองไปทางเย่อวี๋หรานที่นอนหมอบอยู่บนตั่งนอน สายตาจึงเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

เริ่มแรกพิโรธโกรธกริ้ว ภายหลังทราบสาเหตุก็ให้อภัยสกุลจูและผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างรวดเร็ว ทักษะการแสดงเหนือชั้น ในไม่ช้านายอำเภอหลิวก็ได้ใจชาวเมืองบางส่วนไปเรียบร้อย

ปกติดูเหมือนเย่อหยิ่งไม่สนใจใคร คิดไม่ถึงว่านายอำเภอหลิวจะเป็นคนใจกว้างเช่นนี้

นั่นน่ะสิ คนเป็นขุนนางควรเข้าใจความลำบากของชาวบ้านอย่างพวกเรา ไม่ใช่เอาแต่พูดถึงเรื่องหลักการกฎระเบียบอะไรพวกนั้น ต้องรู้จักยืดหยุ่นเสียบ้าง

นายอำเภอหลิวผู้นี้ก็ดูไม่ได้ ‘แย่’ เหมือนที่ข้าคิดไว้นี่นา?