เมื่อสาวออฟฟิศกลายเป็นแม่สามีในยุคโบราณ - บทที่ 829 ความแตกต่างเหนือคู่แข่ง

บทที่ 829 ความแตกต่างเหนือคู่แข่ง

“ไม่กี่ตำลึงเงินแล้วอย่างไร พี่อู๋ ท่านจะหมิ่นเงินน้อยก้อนนี้ไม่ได้” จูซานบอกพลางยกยิ้ม “เดือนนี้ นอกจากค่าใช้จ่ายแล้ว เรายังเหลือเงินก้อนนี้ หมายความว่าเราได้กำไรแล้ว อย่างน้อยปัญหาเรื่องกินอิ่มนอนอุ่นก็คลี่คลายลงแล้ว”

“คลี่คลายลงเพียงเท่านั้นจะมีประโยชน์อะไร เรายังจ่าย ‘ค่าคุ้มครอง’ ให้กับหัวหน้าพรรคเหลยถิงทุกเดือน เหลือเงินแค่นี้จะไปพอได้อย่างไร ครอบครัวข้าไม่มีทรัพย์สินให้เอามาสำรองจ่ายหรอกนะ” ยิ่งอู๋เจียงคิดเขาก็ยิ่งกลัดกลุ้ม

ช่วยไม่ได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่เขากลับตัวกลับใจก็หยิบเอาเงินเก็บส่วนตัวออกมาใช้ แม้จะไม่ทั้งหมดทว่าหากทำเช่นนี้ต่อไป แม้แต่ทรัพย์สินของครอบครัวก็อาจไม่พอใช้

อีกทั้งครอบครัวของเขาไม่ได้ ‘มีเงินถุงเงินถัง’ อย่างที่ทุกคนคิดกัน

“พี่อู๋ ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว การคลี่คลายปัญหาเรื่องกินอิ่มนอนอุ่นเป็นเพียงอันดับแรก ขั้นต่อไปเราต้องแก้ไขปัญหาเรื่อง ‘ค่าคุ้มครอง’ อันดับสามถึงจะหาเงินให้ได้มากขึ้น ค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น แบบนั้นเราจึงจะทำให้กิจการของเรายืนระยะได้ยาวนาน”

“อ้อ แล้วเจ้าคิดว่าเราควรจัดการอย่างไรกับขั้นที่สอง?” อู๋เจียงถามขณะหันมามอง “นอกจากส่งคนแล้วจะทำอย่างไรได้อีก?”

“ช่วยผู้คนขนของ ปกติต้องใช้คนแบกหามอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

อู๋เจียงท้วงด้วยความผิดหวัง “เช่นนั้นจะไม่เป็นการแย่งงานของคนอื่นในผู่โซ่วหรือ? มีคนทำงานเช่นนี้อยู่แล้วกระมัง”

จูซานส่ายหน้าก่อนอธิบายว่า “ไม่เหมือนกันสักหน่อย พวกเขาอยู่กันกระจัดกระจาย คนมีงานทำที่บ้านก็เพียงให้นายหน้าเป็นตัวกลางแนะนำให้ แต่กิจการรถลากของเราจะทำอย่างมืออาชีพ เรียกว่า ‘บริการขนส่ง’ หรืออาจเรียกได้ว่าเป็น ‘ศาลาพักม้าประจำเมือง’ ก็ได้ เราจะให้บริการที่เป็นมาตรฐาน…”

จูซานกล่าวตามคำชี้แนะของมารดา ผนวกกับความคิดเห็นของเขาเอง

กิจการอู่รถไม่เพียงทำได้แค่โดยสารเท่านั้น เพราะคงทำเงินได้ไม่มากนัก พวกเขาจึงจำเป็นต้องต่อยอดกิจการ

พวกเขาสามารถรวมงานของสำนักคุ้มภัยกับคนแบกหามเข้าด้วยกันได้ ปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเพื่อสร้างจุดแตกต่างเหนือคู่แข่ง

สำนักคุ้มภัยมักทำงานใน ‘ระยะไกล’ ดังนั้นกิจการรถลากจะให้บริการในระยะใกล้และอยู่ในเมืองผู่โซ่ว ส่วนคนแบกหามรับงานเป็นครั้งคราว ทำให้ลูกค้าเป็นกังวลว่าข้าวของจะสูญหายหรือเสียหายได้ พวกเขาจึงจะให้บริการในนามกิจการรถลาก และมอบหมายงานให้คนอีกทอดหนึ่ง

สิ่งสำคัญคือพวกเขารับขนส่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นคน สิ่งของ หรือแม้แต่ข้อความ เจ้าหน้าที่สวมชุดเครื่องแบบ ให้บริการที่เป็นมาตรฐานซึ่งทำให้น่าไว้วางใจมากขึ้น

เรื่อง ‘การแย่งงาน’ คนที่เป็นคนแบกหามนั้นไม่ต้องกังวล ถึงยามนั้นพวกเขาค่อยขยายกำลังคนและ ‘จ้าง’ คนเหล่านั้นก็ได้ไม่ใช่หรือ

รายได้ที่มั่นคงหมายถึงงานที่มั่งคง งานที่มั่นคงหมายถึงการสามารถ ‘หาเลี้ยงครอบครัว’ ได้ คนพวกนั้นจะยังไม่ยินดีอยู่อีกหรือ

“พี่อู๋ ท่านเป็นคนเก่าแก่ในเมืองผู่โซ่ว ข้าคิดว่าท่านคงคุ้นเคยกับภัตตาคารใหญ่ ๆ ทุกแห่งในเมืองใช่หรือไม่?” จูซานเอ่ยจบก็เผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ จากนั้นจึงกล่าวต่อไปว่า “ท่านเคยคิดจะให้พวกเขาทำกิจการ ‘อาหารห่อกลับบ้าน’ ไม่ใช่หรือ บางคนอยากกินอาหารจากร้าน แต่ที่นั่งในร้านก็เต็มแล้ว เหตุใดไม่ทำให้สามารถห่ออาหารกลับไปกินที่บ้านได้เล่า?”

“แบบนั้นก็เป็นไปได้” อู๋เจียงกล่าว “เมื่อก่อนตอนที่ภัตตาคารหม่านเจียงที่นั่งเต็ม ข้าก็เคยให้เจ้าของร้านให้คนมาส่งอาหารที่บ้านเช่นกัน”

“เช่นนั้นผู้ที่ถูกใจบริการแบบนี้ก็มักเป็น ‘ลูกค้าเศรษฐี’ ใช่หรือไม่? อีกทั้งสิ่งที่สั่งยังต้องมีราคาสูงด้วย” จูซานจ้องหน้าอีกฝ่ายขณะเอ่ยต่อไปว่า “หากเป็นอาหารเพียงจานสองจานเล่า หากเป็นครอบครัวธรรมดาที่มีแขกมาที่บ้าน แต่ไม่มีปัญญาพามาทานที่ร้านได้ เพียงต้องการสั่งอาหารไม่กี่จานเพื่อต้อนรับแขกเล่า?”

อู๋เจียง “…”

“หากให้ภัตตาคารส่งอาหารเอง เจ้าของร้านคงงานยุ่งเกินกว่าจะทำได้แน่นอน แต่หากมอบหมายงานให้คนของเราทำ ก็คงช่วยทุ่นแรงของพวกเขาไปได้มากไม่ใช่หรือ ให้พวกเขารับผิดชอบดูแลลูกค้าในภัตตาคารไป ส่วนเรามีหน้าที่ไปสั่งอาหารและรับไปส่งถึงบ้าน…” จูซานดีดนิ้วก่อนเอ่ยต่อ “สำหรับภัตตาคาร ขอเพียงจ้างคนจากกิจการรถลาก ไม่เพียงแต่จะวางใจในคุณภาพงานเท่านั้น แต่ยังขายอาหารได้มากขึ้น นี่ไม่ดีหรอกหรือ ส่วนทางเรานั้นแม้ดูเหมือนจะได้เงินจากการขนส่งแต่ละครั้งไม่มาก แต่หากได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมากและขนส่งออกไป มีหรือจะไม่ได้กำไร”

ว่าแล้วเขาก็หยิบแผนที่ผังเมืองผู่โซ่วมากางออก บอกว่าพวกเขาเพียงต้องตั้งจุดหลักกลางสี่แยกถนน เมื่อมีของมาส่งที่จุดนี้ คนในจุดนี้ก็จะแยกย้ายกันออกไปส่งอาหาร เหมือนเป็นจุดหลักในการมอบหมายงาน ใช้ต้นทุนไม่สูงแต่ก็สามารถทำให้งานเสร็จสิ้นได้

ประเด็นหลักคือพวกเขาไม่ได้ตั้ง ‘จุดหลัก’ นี้เพียงเพื่อหารายได้จาก ‘งานหนัก’ นี้

จูซานเงยหน้าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่อู๋ ข้าเคยบอกท่านหรือไม่ว่าครอบครัวของข้าทำอาหารอร่อยมาก”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” อีกฝ่ายถามกลับ

จูซานบอกให้อีกฝ่ายรอก่อนจะหยิบของที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา ในมือเขาคือถุงขนาดเท่าฝ่ามือที่มีป้ายบอกสิ่งของภายในว่า ‘มันเทศตากแห้ง’ ‘ปลาตากแห้ง’ ‘เนื้อกระต่ายแดดเดียว’ และอื่น ๆ

“ท่านลองชิมดู”

จูซานเปิดถุงหนึ่งออกแล้วยื่นให้อู๋เจียงลองชิม

อีกฝ่ายที่ไม่เชื่อนักจึงหยิบมันเทศตากแห้งเข้าปากชิม “สิ่งนี้ ข้าคิดว่าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน…”

“ท่านย่อมไม่เคยเห็นอยู่แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ครอบครัวเราเพิ่งทำมาเมื่อปีก่อน แต่เพราะว่าทำมาจำนวนจำกัด จึงเอาไว้กินกันในครอบครัวเท่านั้น ไม่ได้ขายให้ลูกค้ากินด้วยซ้ำ” จูซานตอบ “แต่ปีนี้ชาวบ้านทุกคนปลูกมัน ผลผลิตสูงขึ้นมากจึงสามารถทำมาขายได้”

“ทั้งหวานและเคี้ยวหนึบหนับ…” อู๋เจียงเป็นชายชาตรี ไม่นิยมของหวาน จึงดูเหมือนจะไม่ได้ตื่นเต้นกับมันมากนัก

“ฮ่า ๆ… ชายชาตรีอย่างท่านไม่เหมาะกับของหวานอย่างนี้ แต่สตรีและเด็กเล็กสามารถกินเป็นของว่างรองท้องได้” จูซานกล่าวกลั้วขำ “เพียงห่อเดียวก็อยู่ท้องไปได้ครึ่งวัน หรือจะพกติดตัวไปกินทั้งวันก็ได้ ไม่ต้องอุ่นร้อนหรือปรุงแต่อย่างใด ท่านลองคิดดูว่าคนที่ทำงานนอกบ้านมีของอย่างนี้ให้กิน คงสะดวกกว่ากินแป้งย่างไม่ใช่หรือ”

“ของแบบนี้จะทำให้อยู่ท้องจริงหรือ?” อู๋เจียงถามอย่างเหลือเชื่อ

“ย่อมจริงอยู่แล้ว” จูซานบอกด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ “ไม่ได้เป็นเพียงของว่างเท่านั้น แต่ยังทำเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวได้ด้วย แค่ต้องนำไปต้มในหม้อ ข้าตั้งเตาเอาไว้แล้ว มื้อเที่ยงนี้เราจะได้กินกัน มันทำมาจากมันเทศ เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ทำให้อิ่มท้องก็ทำมาจากสิ่งนั้น แล้วมันจะไม่ทำให้อิ่มได้อย่างไร”

“เอาไว้ข้าจะลองกินก่อนก็แล้วกัน” อู๋เจียงมองอีกสองถุง “แล้วสองถุงนั้นเล่า ปลาแท่งกับเนื้อกระต่ายหรือ แปลกใหม่ตรงไหนกัน?”

“มันมีความ ‘แปลกใหม่’ เช่นกัน ท่านลองชิมดูก่อน”

จากนั้นเขาก็ลองชิม

“อืม อันนี้ใช้ได้ ดีกว่ามันเทศตากแห้งมาก ข้าชอบ”

“ข้าคิดแล้วว่าต้องถูกใจท่าน ฮ่า ๆ… เทียบกับที่ขายในตลาด เนื้อตากแห้งของครอบครัวข้าไม่เลวเลยใช่ไหม?”

“ไม่เลว ๆ แต่ก็ไม่ได้ดีกว่ามาก นอกเสียจากจะขายราคาถูกกว่าคนอื่น อย่างนั้นคงจะทำเงินได้ไม่มากใช่ไหม” เขากล่าวต่อไปว่า “ทุกคนชินกับการซื้อของพวกนี้ ราคาขายพอกันทั้งนั้น จึงมักซื้อกับร้านประจำที่สนิทสนมคุ้นเคยกัน เจ้าก็รู้ว่าผู้คนเกิดและเติบโตที่นี่ รู้จักกันดีไปหมด คนอื่นขายก็ไม่ได้ถูกไปกว่ากันแต่ดันไปซื้อจากคนอื่น นั่นหมายความว่าอย่างไรเล่า การทำธุรกิจไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิด”