เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1680 มีคนบุก

บทที่ 1680 มีคนบุก

เส้นผมของเฉิงยวนลอยฟุ้งในอากาศราวกับเข็มแหลม เสื้อผ้าสีแดงฉานแปดเปื้อนเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ไม่เหลือเค้ารูปโฉมงดงามเย้ายวนใจเหมือนแต่ก่อน

หยวนเส้าหยินรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ประสานมือทั้งสอง อักขระสีทองปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา ก่อนจะกดมันลงบนตัวเฉิงยวน

พลังหยินบนร่างของเฉิงยวนลดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ลดลงไปมากนัก

อีกด้านหนึ่ง ไจ๋โหรวและคนอื่นก็เริ่มประสานอินเช่นกัน จัดการกดทับพลังหนี้เลือดบนร่างของเฉิงยวนกับเฉิงเฉิงซุน

ส่วนจี้ไจ่จัดวางค่ายกลในห้องเพียงคนเดียว เขาควบคุมพลังวิญญาณทั้งหมดไว้ในห้องนี้

เขาเหลือบมองฉู่ลั่ว เห็นว่าเธอมีสมาธิเป็นพิเศษ พลังวิญญาณรอบกายห่อหุ้มเฉิงยวนกับเฉิงเฉิงซุนเอาไว้

เฉิงยวนทนรับพลังหนี้เลือดอันรุนแรงนี้ไม่ไหว เธอเริ่มกลายเป็นผีร้าย ส่งผลกระทบต่อเฉิงเฉิงซุนที่แบกรับหนี้เลือดเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะฉู่ลั่ว…

อาหลานคู่นี้ก็คงกลายเป็นผีร้ายด้วยกันทั้งคู่แล้ว

ชั้นล่างของโรงแรม

เจ้าหน้าที่องค์กรคนหนึ่งวิ่งออกมาจากโรงแรม เขามองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใคร จึงวิ่งออกไปนอกขอบเขตค่ายกลของโรงแรมทันที

ทันทีที่วิ่งออกไปได้ เขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมา กดหมายเลขเตรียมต่อสายหาใครทันที แต่ก่อนที่จะกดโทรออก ดาบใหญ่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ลำคอของเขา

เจ้าหน้าที่ค่อย ๆ หันหน้ามา “สวีจิ้น คุณ…”

สวีจิ้นกดดาบลงไปอีก “ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้”

“คุณเป็นแค่วิญญาณหยินที่แยกร่างออกมา ถ้าฆ่าคนเป็น ก็ต้องมีบาปกรรมติดตัวแน่” เจ้าหน้าที่พูดเสียงดัง “คุณอย่าลืมว่าตัวเองก็ยังเป็นคนที่มีชีวิตอยู่!”

สวีจิ้นยิ้มเยาะ “เจ้าก็อย่าลืมว่าตัวเองก็เป็นคนที่มีชีวิตอยู่เหมือนกัน! ตอนนี้พลังวิญญาณขาดแคลน ถ้าข้าฆ่าเจ้า พลังวิญญาณทั้งหมดที่เจ้าบำเพ็ญมาคงจะสูญเปล่าทั้งหมด”

เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว

“กลับเข้าไป!”

สวีจิ้นใช้ปลายดาบเกี่ยวโทรศัพท์ของพนักงานจนตกลงพื้น แล้วกดปลายดาบลงไป บดขยี้โทรศัพท์จนแตกละเอียด

เจ้าหน้าที่ถูกบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวรอบตัวของเขาทำให้ตกใจ จึงถอยหลังกลับเข้าไปในห้องโถงของโรงแรมทันที

เมื่อเข้าไปในห้องโถงได้ ก็เห็นคนกลุ่มยืนอยู่ด้วยกันหลายคน

ต้าอีมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“คุณทำอะไรน่ะ?” เจ้าหน้าที่คนนั้นโกรธมากพลางเดินเข้าไปหา “ผมแค่ออกไปเดินเล่นก็ยังทำไม่ได้เหรอ?”

ต้าอีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “องค์กรเพิ่งแจ้งให้ทุกคนอยู่แต่ในที่พัก ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด”

“ผมไม่ได้รับแจ้ง” เจ้าหน้าที่พูดเสียงดัง

ต้าอี “พวกเรามีบันทึกการแจ้งเตือน และยังมีเสียงบันทึกไว้ด้วย”

เจ้าหน้าที่ “…ผมแค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย”

ต้าอีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยยิ่งขึ้น “พวกเราก็แค่บันทึกว่าคุณออกจากโรงแรมไปโดยพลการเท่านั้น ไม่ได้บันทึกว่าคุณออกไปจากโรงแรมเพื่อโทรศัพท์ แล้วสุดท้ายก็ถูกสวีจิ้นเรียกกลับมา”

เจ้าหน้าที่ “…”

ต้าซานกับต้าซื่อพาเจ้าหน้าที่คนอื่นออกไป

ต้าอีกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย แล้วมองไปทางสวีจิ้นที่ยืนอยู่นอกค่ายกล

เขากำลังถือดาบพิงอยู่กับเสาทรงกลมสีขาวที่แกะสลักลายมังกรและหงส์ไว้อย่างวิจิตร

ต้าอีกำลังจะเรียกให้เขาเข้ามา แต่แล้วก็เห็นสวีจิ้นชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาเคลื่อนไหวนราวกับสายฟ้า พุ่งวาบไปขวางหน้าเงาร่างหนึ่ง

เงาร่างนั้นปกปิดตัวตนอย่างมิดชิด สวมหมวกแก๊ป หน้ากาก แว่นตาดำ แม้แต่ใบหูก็ถูกปิดบังเอาไว้

แม้แต่มือทั้งสองข้างก็สวมถุงมือสีดำด้วย

แต่ดูจากท่าทางการเคลื่อนไหวแล้ว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญ

พลังวิญญาณของเธอหมุนเวียนอย่างแข็งแกร่งมาก

เกิดเสียงเคร้งตามมา คมดาบฟันเข้าใส่ร่างนั้น

แต่เงาร่างนั้นกลับเคลื่อนไหวรวดเร็ว เพียงแค่กระโดดหลบก็หลีกหนีคมดาบที่พุ่งมาดั่งสายฟ้านั้นได้

เงาร่างนั้นมุ่งตรงมาที่โรงแรม

ต้าอีร้องเสียงหลง “มีคนบุกเข้ามาแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนนี้ เพียงพริบตาเดียวก็มีวิญญาณและปีศาจมากมายวิ่งออกมาจากทุกซอกทุกมุม พวกเขาต่างยืนอยู่ในตำแหน่งของค่ายกล มองการต่อสู้ของคนทั้งสองด้วยความตื่นเต้น