เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1684 เพราะคุณเฉิง อาซีถึงเกลียดฉัน

บทที่ 1684 เพราะคุณเฉิง อาซีถึงเกลียดฉัน

สมาชิกที่เหลือของตระกูลสั่วยังคงยืนอยู่กับที่ พวกเขาทั้งหมดจ้องมองไปทางพวกเฉิงยวนด้วยสายตาโกรธแค้น ราวกับว่าพวกเธอเป็นคนชั่วช้าที่ไม่อาจให้อภัยได้

ไจ๋โหรวค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอยู่ข้างกายเฉิงยวน แล้วถามเสียงเบาว่า “ซูเยียนไม่ได้ปล่อยกู่ออกไปแล้วหรอกเหรอ? แล้วแม่กู่ล่ะ?”

“อยู่นี่ไง”

เฉิงยวนเผยให้เห็นข้อมือขวาของเธอ แมลงบินตัวเล็กขนาดมดตัวหนึ่งคลานออกมาจากแขนเสื้อของเธอ

“นี่คือแม่กู่!”

“ซูเยียนบอกว่า นี่เป็นเพียงกู่ที่ใช้ในการติดตาม โดยปกติแล้วจะไม่มีใครสังเกตเห็น มันจะออกตามหาลูกกู่โดยอัตโนมัติ ไม่ว่าลูกกู่จะวิ่งหนีไปไกลแค่ไหนก็ตาม”

พูดจบ เฉิงยวนก็ปล่อยแขนเสื้อลงมาปิดตัวแม่กู่ไว้

“เมื่อครู่แม่กู่ก็นำทางข้าจนมาถึงบ้านตระกูลสั่ว แต่พอเข้ามาในบ้านตระกูลสั่วแล้ว แม่กู่ตัวนี้ก็ดูห่อเหี่ยว เหมือนไม่รู้สึกถึงลูกกู่แล้วเลย”

ไจ๋โหรวมองไปรอบ ๆ “ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นคฤหาสน์ของหนึ่งในเจ็ดสิบสองสำนักเซียน ค่ายกลของที่นี่ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าข้างนอกมากแน่นอน บางทีอาจมีพลังที่ต่อต้านกู่อยู่ก็ได้”

“ยังไงเสียตอนนี้เราก็รู้แล้วว่ากู่อยู่ที่บ้านตระกูลสั่ว นั่นก็เพียงพอแล้ว”

เสียงเอ่ยราบเรียบดังมาจากนอกประตู “เสี่ยวอิงมาแล้ว พวกคุณลองดูให้ดี ๆ สิว่าใช่เสี่ยวอิงของพวกเราหรือเปล่า”

คนตระกูลสั่วพาสั่วอิงเข้ามา สีหน้าของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับทุกคน เธอก็ทำเพียงยิ้มให้เล็กน้อยด้วยความอ่อนแรง “พวกคุณมาตามหาฉันเหรอคะ?”

สายตาของเธอมองไปทางสวีจิ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อพบว่าสวีจิ้นยังคงมีรูปลักษณ์เหมือนเดิม เธอก็รู้สึกผิดหวังไปชั่วขณะ

กระทั่งเหลือบไปเห็นแขนที่ถูกตัดขาดใหม่ ๆ บนโต๊ะในวินาทีถัดมา สั่วอิงก็ตกใจจนร้องขึ้นเบา ๆ “นี่มันอะไรกัน? เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากเหรอคะ?”

สายตาของเฉิงยวนและคนอื่นทั้งหมดล้วนจ้องไปที่แขนของสั่วอิง

แขนทั้งสองข้างของเธอสมบูรณ์ดี ไม่มีข้างไหนที่ขาดหายไปเลยสักนิด

คนในตระกูลสั่วหัวเราะเยาะ “เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม? แขนของเสี่ยวอิงของพวกเรายังสมบูรณ์ดี หรือว่าพวกคุณจะยังสงสัยว่าพวกเราปลอมแปลงมันขึ้นมา”

คนพูดคว้าแขนของสั่วอิงทันที เขาพับแขนเสื้อเธอขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วแสดงให้พวกเขาดู “เห็นชัดแล้วใช่หรือเปล่า? แขนของเสี่ยวอิงของพวกเราสมบูรณ์ดีนี่ไง”

“หึ!”

“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันคงจะต้องให้ฉู่ลั่วกับพวกองค์กรมาชี้แจงกับตระกูลสั่วของเราให้ได้”

ไจ๋โหรวมองเฉิงยวน

ส่วนเฉิงยวนกำลังมองแขนที่ถูกตัดขาดบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปมองสั่วอิงอีกครั้ง

แขนของสั่วอิงดูไม่เหมือนว่ามันจะเป็นของปลอม

อย่างนั้นหรือ…

แล้วไม่ใช่สั่วอิง แต่เป็นคนอื่นในตระกูลสั่วล่ะ?

“ช่วยออกไปจากบ้านของพวกเราเดี๋ยวนี้เลย!” คนตระกูลสั่วตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

เฉิงยวนและคนอื่น ๆ จึงไม่สามารถอยู่ต่อได้ พวกเขาถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลสั่วแทบจะทันที

เมื่อมาถึงประตู สั่วอิงก็เดินเข้ามาหา เธอมองเฉิงยวนด้วยสายตาเหม่อลอย และถามเบา ๆ ว่า “อาซียังไม่อยากกลับมาอีกเหรอคะ?”

เฉิงยวนยังคงถือแขนที่ถูกตัดขาดนั้นไว้ เธอเอียงคอมองสั่วอิงที่ใบหน้ากำลังซีดเผือด ถามกลับว่า “เจ้าชอบเขามากเลยหรือ?”

สวีจิ้นกอดดาบยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับว่าสิ่งที่พวกเธอทั้งสองกำลังถกเถียงกันนั้นไม่ใช่เรื่องของเขา

สั่วอิงก้มหน้าลง รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง แล้วก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับเยาะหยันตัวเอง “เขาไม่ยอมกลับมาค่ะ! ไม่ว่าจะเป็นเจี่ยซีหรือสวีจิ้น ก็ไม่มีใครยอมกลับมาทั้งนั้นใช่ไหมคะ?”

เฉิงยวน “คำถามนี้ เจ้าควรไปถามตัวเขาเองนะ ไม่ใช่มาถามข้า!”

สั่วอิงเงยหน้าไปมองสวีจิ้นแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ฉันแค่อยากพบอาซี แต่เขา…ก็ไม่ยอมมาพบฉัน”

ส่วนสวีจิ้น เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

เธอต้องการแค่เจี่ยซีเท่านั้น!

“เป็นเพราะคุณเฉิง อาซีถึงเกลียดฉัน”

เฉิงยวนเอาแขนที่ขาดยันพื้น พลางใช้เป็นไม้เท้า “เจ้าคิดว่าข้าทำลายความรักของพวกเจ้า คิดว่าเขาควรลืมแผนการหลอกลวงนับพันปี ลืมความแค้นในชาติก่อน แล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่งงานมีลูกมีหลานกับเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”