เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1783 คุ้มค่าหรือเปล่า

บทที่ 1783 คุ้มค่าหรือเปล่า

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉิงยวน ตระกูลสั่วของพวกเขาก็จะได้รับบุญกุศลจากบุพเพสิบชาติและบรรลุขึ้นสวรรค์ไปแล้ว

ขอแค่ประตูสู่แดนเทพเปิดออก ตระกูลสั่วก็จะได้ขึ้นสวรรค์ด้วยกันทั้งหมด ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะได้รับผลประโยชน์ไปด้วย

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดีแท้ ๆ

แต่ทั้งหมดถูกทำลายลงเพราะเฉิงยวน แถมเธอยังกล้าทำลายพลังศักดิ์สิทธิ์ในกระถางสัมฤทธิ์ยักษ์ของพวกเขาอีก

ช่างกล้าดีเหลือเกิน!

พวกเขาจะต้องให้พญายมราชลงโทษฉู่ลั่วกับเฉิงยวนให้ได้!

คนตระกูลสั่วตะโกนโวยวาย

ยมทูตรับวิญญาณที่เดินนำหันกลับมามองพวกเขาอย่างเชื่องช้า “พวกแกกำลังพูดเรื่องตลกอะไรกัน! ใครจะพาพวกแกไปเจอหน้ากับปรมาจารย์ฉู่ พวกเรากำลังพาพวกแกไปรับการพิพากษาต่างหาก ตัดสินความดีความชั่ว กำหนดการเวียนว่ายตายเกิด!”

คนตระกูลสั่วที่เดิมทียังตะโกนโวยวายอยู่ ต่างพากันตะลึง

ชายชราที่เป็นหัวหน้ายื่นมือสั่นเทาออกไปคว้าตัวยมทูตรับวิญญาณเอาไว้ “ท่านยมทูต พวกเราล้วนเป็นนักพรตนะ!”

ยมทูตรับวิญญาณ “เป็นนักพรตแล้วยังไง? เป็นนักพรตแล้วก็ไม่ถูกตัดสินความดีความชั่ว กำหนดการเวียนว่ายตายเกิดเหรอ? ถ้าพวกแกไม่อยากเวียนว่ายตายเกิดก็ได้ แต่ต้องถูกตัดสินความดีความชั่ว หากไร้ความผิด ก็สามารถอยู่ในปรโลกได้ แต่หากมีความผิด ก็ต้องรับโทษเท่านั้น!”

ยมทูตรับวิญญาณอีกคนหนึ่งยิ้มพลางสะบัดโซ่ในมือ “พวกแกทุกคนเป็นนักพรตจากลัทธิเต๋า ไม่ต้องพูดฉันก็เชื่อว่าพวกแกเข้าใจ บุญกุศลของบรรพบุรุษสามารถคุ้มครองพวกแกได้ ความชั่วร้ายของบรรพบุรุษก็ย่อมตกทอดมาถึงพวกแกได้เหมือนกัน คนธรรมดาไม่มีเรื่องนี้ แต่สำหรับลัทธิเต๋าแล้ว ย่อมมีกฎเกณฑ์ที่แตกต่างออกไป”

ชายชรา “ท่านยมทูตหมายความว่ายังไง”

ยมทูตรับวิญญาณ “ไม่มีความหมายอะไร! แค่บอกให้พวกแกรู้ว่า การทำลายบุพเพสิบชาติ การแย่งชิงสายสัมพันธ์ของคนอื่น การทำลายล้างตระกูลคนอื่น การขับไล่ผีและควบคุมวิญญาณ ล้วนเป็นการทำชั่ว!”

“แน่นอนว่าหากพวกแกไม่รู้เรื่อง ก็ย่อมไร้ความผิด แต่หากรู้เรื่อง…โทษก็จะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว!”

“ท้ายที่สุดแล้ว ยังไงพวกแกก็คือพวกนักพรตนี่นา!”

ชายชราสั่นสะท้านทั้งร่าง แม้จะเป็นวิญญาณแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวนัก

ตลอดทางที่เดินผ่าน วิญญาณและยมทูตทั้งหมดต่างจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาน่าขนลุก

“คนพวกนี้แหละที่ทำร้ายตระกูลเฉิงจนตระกูลสั่วต้องพินาศ!”

“พวกเด็กน้อยตระกูลเฉิงตอนนี้ได้รับการดูแลจากปู่ทวดของฉัน พวกเขาเป็นเด็กที่น่ารักและฉลาดมาก กำลังรอไปเกิดใหม่ในครอบครัวของพวกเราอยู่ น่าสงสารจริง ๆ !”

“ตระกูลนักพรตเต๋าไม่มีใครดีเลยสักคน!”

“ใช่แล้ว! พวกเขายังคิดจะทำร้ายปรมาจารย์ฉู่อีก! จุ ๆ ๆ !”

เสียงเหล่านี้ดังพอจะทำให้วิญญาณของตระกูลสั่วที่เดินผ่านไปต่างรู้สึกหวาดกลัว ดูเหมือนว่าแม้พวกเขาจะตัดสินความดีความชั่วและไม่ต้องรับโทษ แต่ชีวิตในปรโลกก็คงไม่สุขสบายนัก

ฉู่ลั่วมีอิทธิพลในปรโลกมากขนาดนี้เลยเหรอ?

ปรโลกไม่สนใจเหรอ?

ปรโลกไม่กลัวเหรอ?

ณ วังยมราช

สิบวังยมราชมีระเบียบแบบแผนเคร่งครัด ทั้งหมดมองฉู่ลั่วลงมาจากที่สูง “หากไม่ใช่เพราะนาง เจ้าก็คงมีหนทางของตัวเองให้เดินต่อไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เจ้าจะยอมสละทิ้งหนทางของตัวเองเพื่อผีสาวพันปีตนหนึ่ง? เจ้ากำลังจะได้บรรลุขึ้นสวรรค์อยู่แล้วนะ!”

“มันคุ้มค่าหรือเปล่า?”

คุ้มค่าหรือเปล่า?

เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่ววังไม่หยุดหย่อน

ฉู่ลั่วยังคงรักษาท่าทาง เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าของเธอไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย “ฉันหวังว่าพวกท่านพญายมราชจะเปิดประตูให้ฉันค่ะ”

ในโลกนี้ไม่มีเทพบรรพกาลอีกแล้ว

แต่ความสามารถของสิบวังยมราชก็ไม่ด้อยไปกว่าเทพบรรพกาลเลย

ซ่งตี้อ๋องกล่าว “เจ้าต้องการใช้บุญคุณที่ปรโลกติดค้างเจ้าอยู่เหรอ?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ! แต่นี่คือข้อตกลงระหว่างฉันกับปรโลก!”

“ข้อตกลง?” ซ่งตี้อ๋องค้อมตัวลงเล็กน้อย กายธรรมอันยิ่งใหญ่แทบจะกดทับลงมาบนตัวฉู่ลั่วแล้ว “ข้อตกลงอะไรกัน? หากเป็นคนที่กำลังจะขึ้นสวรรค์ อาจจะมีคุณสมบัติพอจะทำข้อตกลงกับปรโลกได้ แต่ผู้บำเพ็ญธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังจะไปโลกอื่น ไม่มีคุณสมบัติจะทำข้อตกลงกับปรโลกหรอกนะ!”