เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1785 ผมจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำอีก

บทที่ 1785 ผมจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำอีก

นี่แหละคือความรู้สึกกดดัน นี่แหละคือสายตาที่มองทุกสรรพสิ่งอย่างเท่าเทียม!

“ทำไมไม่ไปส่งฉู่ลั่วล่ะ พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ยมทูตขาวดำรีบเหาะตามฉู่ลั่วไปทันที

เพียงแต่ในใจยังเศร้าเล็กน้อย

พวกเขาติดตามสิบวังยมราชมาหลายปีเชียวนะ!

ทั้งความดีความชอบและความยากลำบากต่าง ๆ ก็มีทั้งนั้น

ขณะที่ยมทูตดำกำลังเหาะอยู่นั้น เขาก็หันกลับไปมอง แล้วก็เห็นว่าสิบวังยมราชยังไม่ได้เข้าวังยมราช ทั้งสิบหัวรวมตัวกันอยู่ พลางพูดคุยกันและเดินไป

แขนเสื้อกว้างของฉินก่วงอ๋องนั้นสะบัดจนเกือบจะปลิวไปโดนหน้าซ่งตี้อ๋องแล้ว

นี่ก็…เหมือนจะตื่นเต้นเกินไปหน่อยนะ!

ปรมาจารย์ฉู่พูดอะไรกับสิบวังยมราชกันแน่! น่าสนใจมาก!

พอออกจากปรโลก ระบบที่เงียบอยู่ก็เรียกขึ้นมาอีกครั้ง

ระบบ [คุณกำลังทำอะไรอยู่! คุณคิดจะทำอะไรกันแน่! สองโลกต่างมีกฎการดำรงอยู่ของตัวเอง วิถีสวรรค์ยังไม่ได้กำเนิดขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ แต่คุณกลับไปสัญญากับปรโลกก่อนแล้ว คุณมีสิทธิ์อะไร! ฉู่ลั่ว วิถีสวรรค์ของโลกอื่นยังไม่ได้กำเนิดขึ้นมาเลยนะ!]

ฉู่ลั่ว “มันไม่ได้กำเนิด แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ให้มันกำเนิดขึ้นมานี่”

ระบบ [แต่วิถีสวรรค์ยังไม่ได้กำเนิด จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีกฎเกณฑ์ที่ใช้ได้กับโลกหนึ่งโลกก่อนวิถีสวรรค์!]

ฉู่ลั่ว “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”

ระบบ [แน่นอนว่าไม่ได้ กฎเกณฑ์ของโลกจำเป็นต้องถูกกำหนดโดยวิถีสวรรค์]

ฉู่ลั่ว “ใครเป็นคนกำหนดล่ะ? วิถีสวรรค์เหรอ?”

ระบบ […]

ระบบกำลังตะโกนอยู่ในจิตธรรมญาณของฉู่ลั่ว ตะโกนว่าอย่าให้เธอทำผิดพลาด ตะโกนว่าอย่าให้เธอรบกวนกฎของโลกใบนี้

เมื่อฉู่ลั่วมาถึงสถานพักฟื้น เสียงตะโกนของระบบก็ยิ่งดังขึ้นอีก

ระบบ [คุณมาที่นี่ทำไม? ฉู่ลั่ว คุณมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?]

ฉู่ลั่วไม่ได้ตอบระบบ แต่เปิดประตูห้องของรุ่ยอวิ๋นโจวแล้วเข้าไปทันที

รุ่ยอวิ๋นโจวยังคงนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เธอเดินเข้าไปและมองใบหน้าหลับใหลของเขา

ระบบ [ฉู่ลั่ว เขาเป็นศิษย์ของคุณนะ! พวกคุณผ่านวันเวลาที่พึ่งพาอาศัยกันมาในฐานะศิษย์อาจารย์ตั้งร้อยปี อาจารย์อย่างคุณจะฆ่าเขาจริง ๆ เหรอ?]

ฉู่ลั่ว “ฉันไม่ฆ่าเขาหรอก!”

ระบบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฉู่ลั่วจ้องมองรุ่ยอวิ๋นโจวที่นอนอยู่บนเตียง “ฉันจะไปโลกอื่นแล้ว นายจะไปกับฉันไหม?”

ระบบ [ฉู่ลั่ว คุณกำลังพูดอะไร! คุณกำลังพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน! คุณจะพาเขาไปโลกอื่นได้ยังไง! เขาไปไม่ได้ ไปไม่ได้เด็ดขาด!]

เสียงของระบบเบาลงเรื่อย ๆ

ในขณะเดียวกัน รุ่ยอวิ๋นโจวที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขามองฉู่ลั่วด้วยดวงตากระจ่างใส “อาจารย์ คุณจะพาผมไปด้วยเหรอ?”

“นายอยากไปหรือเปล่า?”

รุ่ยอวิ๋นโจวลุกขึ้นนั่ง เขาวางสองมือไว้บนหัวเข่า ท่าทางเรียบร้อยราวกับเด็กอนุบาล พลางมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ถ้าอาจารย์เต็มใจพาผมไป ผมก็จะไปกับอาจารย์”

ฉู่ลั่วเงียบไปนาน

เธอจ้องมองรุ่ยอวิ๋นโจวนิ่ง ๆ “นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงอยากพานายไป?”

“ผมรู้!” รุ่ยอวิ๋นโจวยิ้ม “แต่สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญหรอกครับ! อาจารย์เต็มใจจะเชื่อใจผมอีกครั้ง เต็มใจจะให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่นอน!”

เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกมาอย่างระมัดระวัง และคว้ามือฉู่ลั่วไว้ “ผมจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำอีก ขอเพียงอาจารย์ยอมให้ผมติดตามไป!”

เมื่อเห็นว่าฉู่ลั่วไม่ได้สะบัดมือของเขาออก ดวงตารุ่ยอวิ๋นโจวก็แดงขึ้นเล็กน้อย “อาจารย์ ได้โปรดให้ผมติดตามคุณไปโลกอื่นด้วยเถอะครับ!”

ในตอนนี้ รุ่ยอวิ๋นโจวก็ยังคงเหมือนแต่ก่อน

เขายังคงรู้แค่การพึ่งพาเธอด้วยความไร้เดียงสา

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่มีวันทิ้งเธอ หรือทรยศเธอ

หนึ่งร้อยปี!

พวกเขาเป็นศิษย์อาจารย์กันมาร้อยปีในโลกนั้น ผ่านประสบการณ์มามากมายหลายอย่าง

ฉู่ลั่วไม่เคยสงสัยในตัวเขาเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง

แต่สุดท้าย

เขาคือคนที่ทรยศเธอ

เขาคือคนที่ส่งเธอมายังโลกใบนี้

ตอนนี้ เขากลับมามีสายตาบริสุทธิ์และสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิงวอนเหมือนตอนนั้นอีกครั้ง ราวกับว่าเธอคือคนที่เขาใส่ใจมากที่สุดในโลก

ฉู่ลั่วก้มมองมือของรุ่ยอวิ๋นโจวที่กำลังจับมือของเธออยู่ เธอไม่ได้ดึงมือออก กล่าวว่า “ดี ไปกับฉันเถอะ!”