เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1789 จัดการทรัพย์สินของตัวเอง
บทที่ 1789 จัดการทรัพย์สินของตัวเอง
ฮั่วเซียวหมิงเหมือนจะคลุ้มคลั่งไปบ้าง
ฉู่ลั่วรีบคว้ามือของเขาไว้ เธอมองฮั่วเซียวหมิงที่กำลังหอบหายใจ
เหงื่ออุ่นร้อนไหลลงมาตามแก้มของเขา สุดท้ายก็หยดลงมาจากปลายคาง ตกกระทบลงบนผิวของเธอร้อนอย่างรุนแรง
“คุณ…ไม่เหนื่อยเหรอ?”
ฮั่วเซียวหมิงจ้องมองฉู่ลั่วที่อยู่ใต้ร่างเขา ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน มันค่อย ๆ สงบลงภายใต้สายตาของเธอ
เขาพลิกตัวนอนลงข้าง ๆ
วินาทีถัดมา ความเหนียวเหนอะหนะรอบตัวก็หายไปในพริบตา
นั่นเป็นวิชาอาคมของฉู่ลั่ว
ฮั่วเซียวหมิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง
เขาเป็นมนุษย์
แตกต่างกับฉู่ลั่วราว…ฟ้ากับเหว
วันรุ่งขึ้น
พอฮั่วเซียวหมิงตื่นขึ้นมา เขาก็นั่งกินอาหารเช้าเป็นเพื่อนฉู่ลั่ว
“ตอนบ่ายคุณว่างหรือเปล่าคะ?”
ฮั่วเซียวหมิงเงยหน้าขึ้น “ผมว่าง คุณอยากให้ผมทำอะไรเหรอ?”
ฉู่ลั่ว “ฉันอยากไปที่ตระกูลฉู่สักหน่อย ถ้าคุณมีเวลา ฉันอยากให้คุณไปด้วยกันกับฉัน”
ฮั่วเซียวหมิง “ได้ บอกเวลามาเลย ผมจะไปรับคุณเอง”
ฉู่ลั่วบอกเวลาให้เขารู้
จากนั้นฮั่วเซียวหมิงจึงลุกขึ้นเดินทางไปที่บริษัท
กระทั่งประตูห้องพักปิดลง ประตูห้องของรุ่ยอวิ๋นโจวจึงเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าไร้เดียงสาของเขา กำลังยืนลังเลอยู่ที่ประตู “อาจารย์ ผมออกไปได้ไหม?”
ไจ๋โหรวกะพริบตาปริบ ๆ
จี้ไจ่ก็กะพริบตาเช่นกัน
ทั้งสองคนสบตากันอย่างรวดเร็ว
วิถีสวรรค์…
น่าสงสารขนาดนี้เลย?
แม้แต่การจะออกจากห้อง ก็ไม่สามารถทำได้ตามใจชอบเหรอ?
ยังต้องรอให้เมียหลวงออกไปก่อน ถึงจะกล้าออกจากห้อง?
ประธานฮั่วช่างทำตัวเป็นเมียหลวงได้เก่งจริง ๆ !
แม้แต่วิถีแห่งสวรรค์ เขาก็ยังสามารถควบคุมได้
“ออกมาสิ!”
รุ่ยอวิ๋นโจวจึงเชื่อฟังและออกมา เขาลากเก้าอี้ที่ฮั่วเสี่ยวหมิงนั่งอยู่เมื่อครู่ออก แล้วลากเก้าอี้อีกตัวหนึ่งมานั่งตรงที่เดิม
เขาวางมือทั้งสองข้างบนหัวเข่า ดวงตาใสแจ๋วจ้องมองฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วไม่สนใจเขา แต่หันไปมองไจ๋โหรวกับจี้ไจ่ “ฉันต้องการกระดาษเขียนยันต์กับหยก หยกทุกชนิด”
เธอหยิบบัตรเครดิตออกมาหลายใบ “เงินในนี้ พวกคุณเอาไปซื้อได้ตามใจชอบ แต่ฉันต้องการหยกและกระดาษเขียนยันต์ที่สามารถดึงพลังวิญญาณได้ค่ะ”
บัตรเครดิตหลายใบถูกวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา ไจ๋โหรวไม่ได้หยิบมัน เธอถามว่า “เจ้านิกาย คุณต้องการกระดาษเขียนยันต์กับหยกมากมายขนาดนั้นเพื่ออะไรคะ?”
ฉู่ลั่วตอบ “วาดยันต์และสร้างหยกวิญญาณค่ะ!”
ไจ๋โหรวหยิบบัตรเครดิตขึ้นมา “เจ้านิกายต้องการเท่าไหร่คะ? หยกคุณภาพสูงราคาค่อนข้างแพงนะคะ”
“มีเท่าไหร่ก็ซื้อเท่านั้นค่ะ” ฉู่ลั่วเลื่อนบัตรเครดิตไปทางพวกเขา “นี่คือเงินทั้งหมดที่ฉันมีตอนนี้ พวกคุณเอาไปซื้อทั้งหมดเลย ไม่ว่าจะผ่านช่องทางไหนก็ตาม”
เงินทั้งหมด?
ทั้งหมด!
ไจ้โหรวก้มลงมองบัตรเครดิตในมือ แล้วรีบเงยหน้าขึ้นมองฉู่ลั่วอย่างรวดเร็ว
เงินของเจ้านิกาย?
นี่มันต้องเป็นเงินเท่าไหร่กัน!
“เจ้านิกาย ทำไมคุณถึงต้องการยันต์กับหยกวิญญาณมากมายขนาดนี้ล่ะคะ…”
ไจ๋โหรวยังพูดไม่ทันจบก็ถูกจี้ไจ่ดึงแขนเสื้ออยู่ใต้โต๊ะเบา ๆ
ไจ๋โหรว “…”
จี้ไจ่หยิบบัตรเครดิตขึ้นมา “พวกเราจะรีบไปจัดเตรียมให้เร็วที่สุดครับ”
หลังจากพวกเขาทั้งสองออกจากโรงแรมแล้ว ไจ๋โหรวจึงมองจี้ไจ่ด้วยความสงสัย “ทำไมเมื่อกี้นายถึงห้ามฉันไม่ให้ถามล่ะ?”
“เจ้านิกายเอาเงินทั้งหมดที่มีไปซื้อยันต์กับหยกวิญญาณ เธอคิดว่าเพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อเจ้านิกายตัดสินใจแล้วว่าจะพาเฉิงยวนไปโลกอื่น ทำไมเธอถึงต้องเอาเงินทั้งหมดไปซื้อยันต์กับหยกวิญญาณด้วย”
ไจ๋โหรวตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เบิกตากว้างมองจี้ไจ่ “นายหมายความว่า เจ้านิกายซื้อของพวกนี้เพื่อ…”
จี้ไจ่หันไปมองทางโรงแรม “การไปครั้งนี้ เจ้านิกายอาจจะไม่ได้กลับมาอีก เธอกำลังจัดการทรัพย์สินของตัวเอง”
ขณะที่พวกเขากำลังขึ้นรถจากไป รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าโรงแรม
หลังจากแสดงบัตรประจำตัวแล้ว ชายหญิงสี่คนในชุดทำงานก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นที่ฉู่ลั่วพักอยู่
ตอนนั้นเองในห้องของฉู่ลั่ว มีแม่ลูกจั่วโยวโยว รวมถึงจิ่งเจียเหยียนและคนอื่น ๆ นั่งอยู่ก่อนแล้ว