เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1828 ป้าลั่ว

บทที่ 1828 ป้าลั่ว

“ในทางกลับกัน มณฑลหนานก็ยอมประนีประนอมให้มีการเปิดค่ายกลของมณฑลหนานทุกปี”

ต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าว

“การแข่งขันนี้เป็นมณฑลหนานที่เสนอขึ้นมา เรื่องจำนวนคน มณฑลหนานก็เป็นคนกำหนด”

“แต่วิธีการแข่งขันและกฎกติกา คนภายนอกเป็นคนกำหนด”

“เป็นการจัดการแข่งขันร่วมกันระหว่างรัฐบาลและบริษัทเอกชน”

ฉู่ลั่ว “ทำไมซู่เซี่ยงหยางถึงไปมณฑลหนานล่ะคะ?”

“มีหลายเหตุผล ที่สำคัญที่สุดคือลัทธิเต๋ามีอิทธิพลมาก องค์กรไม่สามารถควบคุมลัทธิเต๋าได้แล้ว จึงต้องเสนอให้นักพรตจากลัทธิเต๋ามาเป็นหัวหน้าองค์กร”

ซู่เซี่ยงหยางเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีความสามารถในการบำเพ็ญ ก่อนหน้านี้ที่สามารถกดดันลัทธิเต๋าและองค์กรได้ ก็เพราะมีฉู่ลั่วอยู่ด้วยทั้งนั้น

พอฉู่ลั่วจากไป คนในลัทธิเต๋าก็เริ่มโลเล ประกอบกับพลังวิญญาณที่หลั่งไหลมา พวกเขาก็ยิ่งไม่สนใจซู่เซี่ยงหยางเลย

และตอนนั้น มณฑลหนานก็เกิดเรื่องขึ้นอีก

ซู่เซี่ยงหยางจึงขอมาที่มณฑลหนานเอง

“ตอนนี้องค์กรแบ่งออกเป็นสองส่วน ทางฝั่งมณฑลหนานเปิดค่ายกลแค่ปีละครั้ง ดังนั้นคนภายนอกจึงไม่ค่อยยอมรับองค์กรสาขามณฑลหนาน”

ลัทธิเต๋าเองก็ไม่ยอมรับ

คนธรรมดาก็ไม่ยอมรับด้วยแน่นอน

ไจ๋ฉางพูดช้า ๆ บางครั้งก็พูดด้วยความโกรธ บางครั้งก็เยาะเย้ย

ฉู่ลั่วจึงเข้าใจเรื่องราวคร่าว ๆ แล้ว

หลังจากไจ๋ฉางเล่าเสร็จ ก็หันมามองฉู่ลั่ว “เจ้านิกายต้องการเข้าไปที่มณฑลหนานเท่านั้นเหรอ?”

“ค่ะ”

“ไม่สนใจเรื่องอื่นแล้วเหรอ?” ไจ๋ฉางพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโกรธอยู่เล็กน้อย “ลัทธิเต๋าวุ่นวายขนาดนี้ คุณก็ไม่สนใจแล้วเหรอ? องค์กรวุ่นวายขนาดนี้ คุณก็ยังไม่สนใจอีก”

ฉู่ลั่วสีหน้าเรื่อยเฉื่อย “ไม่สนใจค่ะ”

ไจ๋ฉาง “…”

เขาโกรธจนลุกขึ้นยืน เดินเร็ว ๆ ไปทางด้านนอก “เจ้านิกาย ตอนนี้คุณยังเป็นเจ้านิกายของลัทธิเต๋าอยู่หรือเปล่า?”

พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

ผ่านไปไม่กี่นาที ประตูห้องพักของโรงแรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ฉู่ลั่วเดินไปเปิดประตู จากนั้นดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าส่งยิ้มให้ “พี่ลั่ว!”

“พ่อกับแม่บอกว่าคุณกลับมาแล้ว ไม่สมควรจะพักอยู่ข้างนอก ต้องมาพักอยู่ที่บ้าน ก็เลยให้ผมมารับคุณ”

ฉู่ลั่วชะงักเล็กน้อย เธอมองผมสีขาวของซ่งจือหนานแล้วถามว่า “ตอนนี้การย้อมผมสีขาวกำลังเป็นที่นิยมหรือ?”

ซ่งจือหนานลูบผมตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ “ใช่แล้ว ๆ!”

ฉู่ลั่ว “…”

เธอสามารถแยกแยะได้ว่าผมสีขาวนั้นเป็นผมย้อมหรือไม่

ตอนที่เธอจากไป คิดว่าตัวเองจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

แต่ไม่คิดว่าพอกลับมา ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังเลยสักอย่าง

ตระกูลซ่งได้ย้ายที่อยู่ใหม่

ก่อนหน้านี้ตระกูลซ่งอาศัยอยู่ในย่านคนรวยของเมืองเจียง แต่ตอนนี้แม้จะยังเป็นคฤหาสน์หรูหรา แต่ก็ไม่ได้อยู่ในย่านคนรวยอีกต่อไป

ฉู่ลั่วมองตำแหน่งที่ตั้งของคฤหาสน์ที่ตระกูลซ่งอาศัยอยู่ในปัจจุบัน

ทำเลดีมาก แต่ไม่เอื้อต่อการเงิน แต่ก็เอื้อต่อเรื่องสุขภาพ

รถยังไม่ทันจะขับมาถึงที่หมาย ฉู่ลั่วก็เห็นคนตระกูลซ่งยืนอยู่หน้าคฤหาสน์แล้ว

ซ่งจือหนานยิ้มและพูดว่า “ตั้งแต่พ่อแม่รู้ว่าคุณกลับมา ก็เร่งให้ผมไปตามหาคุณ ตอนนี้รู้ว่าพี่ลั่วมา พวกเขาคงรอไม่ไหวแน่ ๆ”

พอลงจากรถ

ฉิงจื่อฉิงที่ผมหงอกขาว แม้ร่างกายจะยังดีอยู่ แต่การเดินช้าก็ลงไปมาก

เธอเข้ามาจับมือฉู่ลั่วทันที มองสำรวจขึ้น ๆ ลง ๆ “ในที่สุดหนูก็กลับมาแล้ว ในที่สุดก็กลับมา! หนูนี่นะ ไปตั้งหลายปี แต่ไม่รู้จักส่งข่าวคราวมาบ้างเลย?”

แน่นอนว่าเป็นเพราะเธอส่งข่าวมาไม่ได้

“ป้าฉิง หนูผิดเองค่ะ”

ซ่งอวิ๋นชิงก็ขมวดคิ้ว “เธอกลับมาแล้วก็ควรรีบมาหาพวกเราสิ โดยเฉพาะตอนมาถึงเมืองเจียงก็ไม่มาหาพวกเราอีก”

ฉู่ลั่ว “หนูตั้งใจจะมาหาป้าฉิงกับลุงซ่งอยู่แล้ว แต่เพราะติดธุระบางอย่าง หนูก็เลยมาไม่ทัน”

ซ่งจือหนานถือกระเป๋าเดินทางของฉู่ลั่วลงมา

ฉู่ลั่วมีของไม่มาก ใช้กระเป๋าเดินทางแค่ใบเดียวก็พอ

เลขาเสี่ยวลู่ตอนนี้เป็นภรรยาของซ่งจือหนานแล้ว เธอดึงลูกชายที่อยู่ข้าง ๆ มา “พี่ลั่วคะ นี่จวิ้นสิง จวิ้นสิงรีบมาทักทายป้าลั่วสิ”

ซ่งจวิ้นสิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ป้า…ป้าลั่ว”