เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1834 คืนลูกสาวฉันมา

บทที่ 1834 คืนลูกสาวฉันมา

ฉู่เหิงมองฉู่ลั่วด้วยเช่นกัน

ตอนนี้เขามองฉู่ลั่วเหมือนกับมองลูกสาว

“ลั่วลั่วคิดยังไง?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ได้ค่ะ”

หลังจากที่เธอตกลง ฉู่เหว่ยฮ่าวที่ปกติมักแสดงท่าทางสงบนิ่งก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นตื่นเต้น “พ่อจะให้ห้องครัวเตรียมอาหารเดี๋ยวนี้ เธอยังชอบกินอาหารแบบเดิม ๆ อยู่ใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ฉู่เหว่ยฮ่าวรีบเดินไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว

ฉู่เหิงบอก “พ่อคงจะดีใจมากแน่”

ฉู่ลั่วรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง

เธอมองท่าเดินของฉู่เหว่ยฮ่าว แม้จะเดินเร็วแต่ก็ดูโอนเอน เป็นลักษณะการเดินของคนที่มีอายุมากแล้ว

ฉู่ลั่วละสายตามา “พี่ใหญ่ ช่วยเล่าเรื่องที่บ้านให้หนูฟังหน่อยสิ”

ฉู่เหิงพยักหน้า “จริง ๆ แล้วที่บ้านก็ดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก และหลายปีมานี้…ก็มีคนแอบอ้างเป็นเธอเยอะเหมือนกัน”

“ตอนแรกมันก็เป็นแค่ข่าวลือ ต่อมาก็มีคนหน้าตาคล้าย…มีคนหน้าตาเหมือนเธอมากและยังใช้วิชาอาคมได้ด้วย”

“คนคนนั้นไลฟ์โชว์วิชาอาคมของตัวเองทางอินเทอร์เน็ต หลอกคนไปได้เยอะเลย”

ฉู่เหิงยิ้มขื่น “แต่เธอวางใจได้ ถึงนักต้มตุ๋นพวกนี้จะหลอกใคร แต่ก็ไม่กล้ามายุ่งกับตระกูลฉู่ของเราหรอก”

ข่าวซุบซิบเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างตระกูลฉู่กับฉู่ลั่วแพร่สะพัดไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว

มีการปรุงแต่งเรื่องราวและวิเคราะห์กันต่าง ๆ นานา แม้กระบวนการจะแตกต่างกัน แต่ข้อสรุปก็ตรงกันหมด

คือตระกูลฉู่ไม่ชอบฉู่ลั่ว

และฉู่ลั่วมีความแค้นกับตระกูลฉู่

ฉู่ลั่ว “…มีคนถูกหลอกเยอะเหรอคะ?”

ฉู่เหิงพยักหน้า “คนที่มีความเกี่ยวข้องกับเธอแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังถูกหลอกเกือบหมด ไม่ต้องพูดถึงพวกคนในโลกออนไลน์ ภายหลัง…ทางรัฐบาลต้องออกมาจัดการ ถึงได้เปิดโปงแผนการหลอกลวงของคนคนนี้ได้”

“ความจริงแล้วเธอเป็นนักพรตเต๋าที่ศัลยกรรมให้หน้าตาเหมือนเธอ”

หน้าตาเหมือนฉู่ลั่ว และยังใช้วิชาอาคมได้

คนที่ไม่คุ้นเคยกับฉู่ลั่ว ย่อมถูกหลอกแน่นอน

“แล้วนักพรตคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ถูกตัดสินจำคุกน่ะสิ! ได้ยินมาว่าหลังจากเข้าคุกได้ไม่นาน คนก็เสียสติไปเลย”

เขาส่ายหัว ดวงตาฉู่ลั่วสว่างวาบขึ้น แต่ไม่ได้ถามอะไรเขาต่อ

หลังจากนั้นสักพัก ฉู่ลั่วก็โทรศัพท์ไปหาตระกูลซ่ง เล่าสถานการณ์ของตระกูลฉู่ให้ฟัง

ฉิงจื่อฉิงถอนหายใจแล้วพูดว่า “หนูไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาบ่อย ๆ หน่อยนะ”

“ค่ะ”

“ลั่วลั่ว…” ฉิงจื่อฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดออกมา “ป้ารู้ว่าพวกเขาเคยปฏิบัติไม่ดีกับหนู ป้าก็ไม่อยากพูดอะไรให้หนูอภัยพวกเขาหรอกนะ…”

ฉิงจื่อฉิงยังพูดไม่ทันจบ ฉู่ลั่วก็พูดต่อ “ป้าฉิง หนูเข้าใจค่ะ”

ฉิงจื่อฉิง “งั้นหนูก็ไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาหน่อยเถอะ”

“ค่ะ”

ในคืนนั้น

ซ่งเชียนหย่านอนอยู่บนเตียงมาทั้งวันแล้ว นี่เป็นการหลับที่ดีและหาได้ยากของเธอ

แม้แต่คิ้วของเธอก็ยังคลายออก

ฉู่เหว่ยฮ่าวและฉู่เหิงตามหลังฉู่ลั่วเข้ามา เห็นเธอเดินไปนั่งข้างเตียง ยื่นมือไปดึงแผ่นยันต์ที่ติดอยู่บนตัวซ่งเชียนหย่าออก

เพียงแค่สองวินาทีหลังจากดึงแผ่นยันต์ออก ซ่งเชียนหย่าที่นอนอยู่บนเตียงก็ขมวดคิ้วทันที

“ลั่วลั่ว ลั่วลั่ว…”

เธอพึมพำชื่อของฉู่ลั่ว “แม่ผิดไปแล้ว ลั่วลั่ว กลับมาสิลูก!”

ฉู่เหิงกับฉู่เหว่ยฮ่าวมองไม่ออก แต่ฉู่ลั่วเห็นได้ชัดเจนว่าบนคอของซ่งเชียนหย่ามีอักขระวงหนึ่ง มันกำลังเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ อยู่

“ฉันจะไปดูหน่อยค่ะ”

เธอพูดกับพวกเขา

ทั้งคู่พยักหน้า

ฉู่ลั่วใช้นิ้วแตะที่อักขระบนคอของซ่งเชียนหย่า

เธอเข้าไปในความฝันของซ่งเชียนหย่าผ่านทางอักขระโดยตรง

ทันทีที่เข้าไป เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล

เธอมองรอบ ๆ และกำลังจะพูดบางอย่าง แต่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มทารกแรกเกิดเดินไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ผู้หญิงอีกคนก็เดินโซเซตามมา เรียกน้ำเสียงแหบแห้ง “คืนลูกสาวฉันมานะ อย่าเอาเธอไป”

“ลูกของฉัน”

นั่นคือซ่งเชียนหย่า

เป็นซ่งเชียนหย่าที่เพิ่งคลอดลูก

ซ่งเชียนหย่าวิ่งไปที่ประตูโรงพยาบาล แต่ไม่สามารถวิ่งออกไปได้ ค่ายกลที่มองไม่เห็นกั้นเธอเอาไว้ ไม่ว่าเธอจะพยายามทุบแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำลายค่ายกลนี้ได้