เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1857 พวกเราไปหาจิ่งอี้กัน

บทที่ 1857 พวกเราไปหาจิ่งอี้กัน

[หวังว่าเป่ยฉินกับพวกจะออกแรงหน่อย จัดการจิ่งอีกับครึ่งปีศาจคนนั้นให้เสร็จก่อนที่ฉู่ลั่วจะไปถึงนะ]

ฉู่ลั่วก้าวเดินไปไม่เร็วไม่ช้า ทุกที่ที่เธอผ่านไป การต่อสู้ทั้งหมดจะหยุดลง รอให้เธอเดินผ่านไปเท่านั้น

จนกระทั่งฉู่ลั่วเดินมาถึงริมทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้น ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ได้ยินเสียงต่อสู้อันดุเดือด

พลังปีศาจอันเข้มข้นแผ่กระจายออกมา เห็นเพียงสิงโตขาวขนาดมหึมาตัวหนึ่งใช้อุ้งเท้าปัดอาวุธวิเศษที่พุ่งเข้ามาออกไป แต่ในชั่วขณะถัดมาร่างกายของมันก็ถูกเชือกอาคมมัดไว้

“ครึ่งปีศาจนี่เป็นสิงโตขาวด้วย แต่ครึ่งปีศาจก็คือครึ่งปีศาจ พลังปีศาจต่างกันไม่ใช่น้อยๆ เลย”

“จัดการมันเสร็จแล้ว พวกเราไปหาจิ่งอี้กัน”

“กำจัดพวกมันทั้งสองคน ฉู่ลั่วก็จะถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ”

กลุ่มคนลุกฮือขึ้นโจมตี เกือบทุกคนลอยอยู่บนอากาศ อาวุธเวททั้งหมดพุ่งเข้าใส่หลิงฟาง

แต่ในช่วงเวลาคับขัน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า “ฉู่ลั่วมาแล้ว!”

ทันใดนั้น ผู้คนที่เดิมทีกำลังตะลุมบอลก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ

พวกเขาหันกลับมาพร้อมกัน สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่ฉู่ลั่ว

ตุ้บ!

มีคนตกลงมาจากกลางอากาศ พูดอย่างเขินอายว่า “ผมควบคุมเวลาลอยตัวได้ไม่ค่อนดี”

แต่ไม่มีใครสนใจคำพูดของเขา

ความสนใจของทุกคนอยู่ที่ฉู่ลั่วทั้งหมด

มีคนกลืนน้ำลายอย่างควบคุมไม่ได้และกำอาวุธเวทในมือแน่น

ส่วนกลุ่มคนที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ ก็ต่างจับตามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง

“ทำไมไม่ลงมือล่ะ?”

“ใครจะกล้าลงมือต่อหน้ ฉู่ลั่วกันล่ะ?”

“ฉันถามว่าทำไมฉู่ลั่วไม่ลงมือต่างหาก”

“คุณโง่หรือไง? ถ้าฉู่ลั่วอยากลงมือ เธอจะรอจนถึงตอนนี้เหรอ?”

“ฉันรู้แน่นอนว่าเธอไม่อยากลงมือ สิ่งที่ฉันสงสัยคือทำไมเธอถึงไม่อยากลงมือ?”

ชัดเจนว่าฝ่ายจัดการแข่งขันกำลังมุ่งเป้าไปที่เธอ

พวกเขาเหล่านี้ก็ชัดเจนว่ากำลังฉวยโอกาสจากช่องโหว่ของฝ่ายจัดการแข่งขันเพื่อมุ่งเป้าไปทางเธอ

แต่เธอไม่ได้ลงมือ

ทำไมเธอถึงไม่ลงมือล่ะ?

[จะเป็นเพราะอะไรอีกล่ะ? เธอไม่กล้าน่ะสิ]

[ถ้าเธอกล้าทำร้ายไอดอลของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่]

[พวกคุณมีปัญหาทางสมองหรือไง? พวกคุณสามารถรุมโจมตีฉู่ลั่วได้ แต่ไม่ยอมให้ฉู่ลั่วโต้กลับเหรอ?]

[ฉู่ลั่วไม่กล้าเหรอ? เธอยังกล้าตีหัวหน้าองค์กรเลย แล้วจะไม่กล้าตีพวกคุณที่เป็นแค่ผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ หรือไง พวกแฟนคลับของคนอื่นน่ะอย่าตลกไปหน่อยเลย]

ทุกคนถอยหลังโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นสิงโตสีขาวที่ดุร้ายอยู่ตรงกลาง

สิงโตขาวที่เป็นครึ่งปีศาจเปลี่ยนร่าง สูญเสียความมีเหตุผล และมีนิสัยดุร้ายอย่างมาก

มันคำรามเสียงดังใส่ฉู่ลั่วที่เดินเข้ามา

ฉู่ลั่วคว้าเชือกอาคมจากผู้บำเพ็ญจากข้าง ๆ มา สะบัดไปรอบคอของสิงโตขาว

สิงโตขาวแผดเสียงคำรามลั่น แล้วอ้าปากกว้าง พุ่งเข้ากัดฉู่ลั่วทันที ราวกับจะกลืนเธอลงไปทั้งตัว

แต่พออ้ามาได้ครึ่งทาง ฉู่ลั่วก็ใช้มือข้างเดียวคว้าขนที่คางของมันไว้ มือหนึ่งถือเชือกอาคม อีกมือหนึ่งจับขนสิงโต

ตู้ม!

สิงโตขาวถูกฉู่ลั่วทุ่มข้ามไหล่อย่างแรง จนกระแทกลงพื้น

เสียงดังสนั่นครั้งนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน และยังทำให้หลิงฟางที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้ายได้สติกลับคืนมา

เขากะพริบตาค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์ แล้วลุกขึ้นจากพื้นโดยไม่พูดอะไร ยืนอย่างว่าง่ายอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว แล้วเรียกเสียงอ่อนว่า “ลูกพี่ ผมได้สติแล้วครับ”

ฉู่ลั่ว “ได้สติแล้วก็ดี”

คนที่เหลือได้แต่ยืนตะลึงอยู่กับที่ มองฉู่ลั่วและหลิงฟางเดินจากไป

จนกระทั่งเงาร่างของพวกเขาหายลับ ทุกคนถึงได้สติกลับมา

“ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยเหรอ?”

“ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลย”

“แค่ใช้กำลังกายเพียงอย่างเดียวในการจัดการกับครึ่งปีศาจที่กำลังคลุ้มคลั่งจนสงบลงได้”

“พวกเราเห็นกันหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำอีก”

“ไม่เคยมีใครพูดถึงว่า ฉู่ลั่วมีพละกำลังจริง ๆ ! มีแต่คนพูดว่าเธอมีพลังวิญญาณแข็งแกร่ง ไม่เคยมีใครพูดว่าเธอมีพละกำลังเลย!”