เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1876 รถผี

บทที่ 1876 รถผี

“หรงอีกรุ๊ปขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่ผ่านด่านอย่างราบรื่นครับ”

แม้จะพูดว่าผ่านด่านอย่างราบรื่น แต่ทั้งผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมต่างรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

รอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นที่มณฑลหนาน

ทุกปีมณฑลหนานมีโควต้าสูงสุดเพียงหนึ่งร้อยคน

นั่นหมายความว่า ผู้เข้าแข่งขันสามารถเข้าไปได้มากที่สุดเพียงหนึ่งร้อยคน

รอบนี้จะเหลือคนเพียงหนึ่งในห้าเท่านั้น

เกมนี้เชื่อมต่อผ่านชิปบนสมองกล ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนมีรหัสเชิญของตัวเอง

ฉู่ลั่วส่งรหัสเชิญของตัวเองออกไป เย่อวิ๋นชูส่งรหัสเชิญไปที่กลุ่มทันที

[หลังจากเข้าเกม ให้ฟังพี่ลั่วตลอดเวลานะคะ]

[รับทราบ!]

[รับทราบ!]

เพียงชั่วพริบตา ในกลุ่มก็มีข้อความรับทราบสแปมไปหมด

เมื่อถึงเวลา ทุกคนรู้สึกเจ็บที่แขนเล็กน้อย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็มาอยู่ใต้ทิวทัศน์ยามพระอาทิตย์ตกดิน

“ที่นี่ที่ไหนกัน?”

“นี่คือเกมใหม่ของหรงอีกรุ๊ปไงล่ะ ทำได้สมจริงมาก สมกับที่วิจัยออกมาโดยอาศัยอิ๋งเซียงจริง ๆ”

“บรรยากาศค่อนข้างเงียบ ดูน่ากลัวนิดหน่อยนะ!”

ไม่ใช่แค่น่ากลัวธรรมดา

ตอนนี้พวกเขาเหมือนจะยืนอยู่ที่สี่แยก สัญญาณไฟจราจรยังคงสว่างอยู่ แต่ไม่มีรถวิ่งผ่านไปมาและไม่มีคนเดินบนถนน รอบ ๆ ตึกสูงสองข้างทางเปิดไฟส่องสว่างทั้งหมด

แต่ท้องฟ้ามีเมฆสีแดงเข้ม ราวกับมีคนเอาเลือดมาสาดลงไป

บางคนกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว “ได้ยินมาว่านี่เป็นเกมสยองขวัญนะ!”

เย่อวิ๋นชูก้าวออกมาพูดว่า “พอได้แล้ว เลิกเถียงกันเถอะค่ะ! ตามที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เข้าแถวค่ะ”

ไม่นาน คนหนึ่งร้อยคนก็เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบสิบแถว แถวละสิบคน

“ต่อไป พวกเราจะฟังคำสั่งของปรมาจารย์ฉู่”

ทุกคนหันไปมองฉู่ลั่ว

ผู้ชมในไลฟ์สตรีมก็ตกตะลึง

[ฉันไม่ใช่แฟนคลับของเย่อวิ๋นชูนะ แต่เธอไม่ใช่ตัวแทนของความอ่อนโยนและเอาใจใส่ในวงการบันเทิงเหรอ? ไม่มีใครเคยบอกฉันเลย ว่าเธอมีความสามารถในการเป็นผู้นำขนาดนี้!]

[นั่นเป็นเพราะพวกคุณไม่เคยเห็นตอนที่เธอยังสาว ตอนนั้นเธอเป็นคนแข็งแกร่งมากจริง ๆ]

[ไม่ใช่ว่าตอนสาว ๆ เธอเป็นสาวหวานหรือ?]

[ก่อนที่จะเจอกับฉู่ลั่ว เธอก็เป็นสาวหวานจริง ๆ แต่หลังจากเจอกับฉู่ลั่วแล้ว เธอก็ได้เปิดประตูสู่พลังใหม่…กลายเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ตอนนี้ฉู่ลั่วกลับมาแล้ว ด้านที่แข็งแกร่งดุดันของเธอถึงได้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง]

[นี่ทำให้ฉันนึกถึงสมัยก่อนเลย!]

[เกมนี้ดูสมจริงมาก! รู้สึกว่าต้องสนุกมากแน่ ๆ!]

[ผู้บำเพ็ญคนอื่นเจอผีกันไปแล้ว ทำไมฉู่ลั่วยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะ!]

ฉู่ลั่วมองดูคนร้อยคนทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เธอไม่พูดอะไรมาก แค่พูดตรง ๆ ว่า “จุดประสงค์ของการผ่านด่าน คือให้พวกเราไปถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงและขึ้นรถไฟให้ได้ ภายในเวลาสองวันหนึ่งคืนตามกำหนด”

“นี่คือ…เกมที่สร้างขึ้นโดยใช้เมืองเจียงเป็นฉากหลัง”

ฉู่ลั่วชี้ไปที่ป้ายบอกทางข้าง ๆ ไฟจราจร “ถ้าเดินเท้าอย่างเดียว พวกเราไม่มีทางข้ามสองเขตไปถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงได้ค่ะ ดังนั้นตอนนี้พวกเราต้องหาพาหนะ”

“และจนถึงตอนนี้ พาหนะเพียงอย่างเดียวที่พวกเราเห็นก็คือสิ่งนั้น”

เธอมองไปที่รถบัสสองคันและรถแท็กซี่สิบคันที่จอดอยู่ไม่ไกล

รถบัสและรถแท็กซี่เหล่านั้นเป็นรถที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองเจียง แต่ตอนนี้ภายใต้แสงสะท้อนของท้องฟ้าสีเลือด สิ่งเหล่านั้นเหมือนปากที่อ้ากว้างและเต็มไปด้วยเลือด รอคอยให้คนเข้าไป

“ไปกันเถอะค่ะ!”

ฉู่ลั่วเดินนำหน้ากลุ่มคนไปยังรถบัสและรถแท็กซี่

“ถ้าเกมนี้ปฏิบัติตามกฎของสังคมจริง รถเหล่านี้คงจะเป็นรถผี”

ขณะที่ทุกคนส่งเสียงอุทาน เธอก็พูดต่อ “รถผีมีสองประเภท ประเภทแรกคือรถที่ส่งวิญญาณเข้าสู่ปรโลก อีกประเภทคือรถที่บรรทุกผีที่ตายอย่างน่าอนาถเดินทางไปบนถนน ถ้าพบคนเป็นในโลกมนุษย์ ก็จะลากคนเป็นเข้าไปในรถ แล้วผีที่ตายอย่างน่าอนาถลงจากรถแทน”

“นั่นก็คือสิ่งที่ชาวบ้านเรียกว่าตัวตายตัวแทน”