เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1896 คิดว่าจะเกลี้ยกล่อมฉันได้เหรอ

บทที่ 1896 คิดว่าจะเกลี้ยกล่อมฉันได้เหรอ

ฉู่ลั่วค่อย ๆ กำมือแน่น “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ตอนนี้พาพวกเขาออกไปจากที่นี่ก่อน”

ฉินเหว่ยเห็นฉู่ลั่วไม่ได้รีบร้อน ก็รู้สึกโล่งใจ “พวกเขารู้ว่าปรมาจารย์ฉู่จะไปมณฑลหนาน ถึงได้วางแผนขัดขวางคุณ”

ฉู่ลั่วเงียบตลอดทาง หลังจากมอบยันต์ไม่กี่แผ่นให้ปิ่งอินฮวากับพี่หมิงแล้ว ก็ให้ฉินเหว่ยจัดการให้คนพาพวกเขากลับบ้าน

ฉินเหว่ยติดตามฉู่ลั่วไม่ห่าง รอจนกระทั่งฉู่ลั่วกลับเข้าไปในบ้านตระกูลฉู่ เขาถึงเอ่ยปากอีกครั้ง “ปรมาจารย์ฉู่ครับ อย่าได้หลงกลเด็ดขาดเลยนะครับ! การไปมณฑลหนานสำคัญกว่า”

ฉู่ลั่วหันกลับมามองฉินเหว่ย “คุณตามฉันมาตลอดทางเพื่อจะเกลี้ยกล่อมฉัน หรือว่าขัดขวางฉันกันแน่คะ?”

ฉินเหว่ยยิ้มเยาะตัวเอง “ผมไม่ได้โง่หรอกนะครับ ผมรู้ว่าตัวเองขัดขวางคุณไม่ได้ ผมแค่อยากเกลี้ยกล่อมให้ปรมาจารย์คิดถึงภาพรวมเท่านั้น”

“แล้วคุณคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมฉันได้เหรอคะ?”

ฉินเหว่ยค่อย ๆ ส่ายหน้า

ฉู่ลั่ว “เธอคนนั้น ฉันต้องช่วย มณฑลหนาน ฉันก็จะไป พวกคุณดำเนินแผนของพวกคุณไป ส่วนฉันก็จะทำตามแผนของฉัน”

ฉินเหว่ยได้ยินน้ำเสียงห่างเหินและเย็นชาในคำพูดของฉู่ลั่วก็รีบพูดขึ้นว่า “ฉู่ลั่ว ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เชื่อคุณนะ แต่เพราะหลายปีมานี้มีคนแอบอ้างเป็นฉู่ลั่วมากเกินไป ทุกครั้งที่มีคนปลอมตัวเป็นฉู่ลั่ว ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลหรือประชาชนต่างก็ได้รับความเสียหายมาก”

“ผมเชื่อว่าคุณคือฉู่ลั่วตัวจริง แต่ว่า…คนที่ไม่รู้จักฉู่ลั่ว ย่อมต้องคิดมากเป็นธรรมดา”

ฉู่ลั่ว “ดังนั้นฉันถึงได้บอก ว่าพวกเราต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน”

ฉินเหว่ยยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ฉู่ลั่วก็เข้าไปในบ้านตระกูลฉู่แล้ว

ประตูเหล็กของบ้านตระกูลฉู่ค่อย ๆ ปิดลง

ฉินเหว่ยถอนหายใจ แล้วติดต่อกับเบื้องบนทันที

“ผมรู้สึกว่าเธอคือฉู่ลั่วตัวจริงครับ”

“ผมไม่มีหลักฐาน แค่รู้สึกเฉย ๆ”

“ตอนนี้เธอคงจะไปช่วยปีศาจงูแน่ ๆ ผมห้ามเธอไม่ได้”

“ถ้าพูดเรื่องสถานการณ์โดยรวม บ้านเมือง ประชาชน ฉู่ลั่วคงไม่ฟังหรอกครับ”

“ปรมาจารย์ฉู่บอกว่า เธอจะไปปีศาจงู และไปมณฑลหนานด้วย”

หลังจากตัดสาย ฉินเหว่ยก็มองบ้านตระกูลฉู่แล้วถอนหายใจอีกครั้ง

ทำไมเบื้องบนถึงคิดว่าเขาสามารถโน้มน้าวฉู่ลั่วได้กันนะ!

เพียงแค่ก้าวเข้าประตูบ้าน จิ่งอีก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา

เธอมองฉู่ลั่วด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำ

เวินหลิงเยว่กับหลิงฟางก็รีบเข้ามาหา “อาหญิงคะ จิ่งอีกำลังรอคุณอยู่”

ฉู่ลั่ว “ฉันรู้แล้ว”

เธอหันไปมองจิ่งอี “ฉันเห็นวิดีโอแล้ว”

จิ่งอี “คุณจะไปช่วยเธอใช่ไหมคะ?”

“อืม!”

“ฉันก็จะไปด้วยค่ะ”

“มันอันตรายมากนะ!”

จิ่งอี้ยังยืนกราน “ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนฉันก็จะไปค่ะ”

เธอเดินเร็ว ๆ ไปหาฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ฉู่ ให้ฉันไปด้วยเถอะนะคะ ตั้งแต่เด็กจนโตเธอก็คอยปกป้องฉันมาตลอด ร่มเลือดก็เป็นเธอที่มอบให้ฉัน แม้จะเหลือเพียงวิญญาณที่ล่องลอย เธอก็ยังปกป้องฉันอยู่เสมอ”

จิ่งอี้สะอื้น ลูบกำไลงูสีเงินบนข้อมือเบา ๆ

“หลายปีมานี้ฉันตามหาเธอมาตลอด วิ่งไปทั่วทุกที่ แต่กลับไม่เจอเธอเลย”

“ฉันคิดว่าเธออยู่ที่มณฑลหนาน ไม่คิดว่า…”

น้ำตาของเธอไหลออกมาจากหางตา “ฉันต้องไปช่วยเธอ ปรมาจารย์ฉู่ช่วยพาฉันไปช่วยเธอด้วยเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าความสามารถของตัวเองไม่เพียงพอ แต่ฉันรับรองว่าจะไม่เป็นภาระของปรมาจารย์ฉู่แน่นอน”

ฉู่ลั่วจ้องมองเธอ

“ตกลง”

จิ่งอีเช็ดน้ำตาของตัวเอง

เวินหลิงเยว่และหลิงฟางก็อยากจะพูดบ้าง

ฉู่ลั่วเอ่ย “ส่วนพวกเธอสองคนห้ามไป”

ทั้งสองคนหุบปากฉับ

ไม่ว่าจะเป็นการบำเพ็ญหรือพลังวิญญาณ พวกเขาก็สู้จิ่งอี้ไม่ได้ ถึงอยากไป แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

ฉู่ลั่วมองคนทั้งคู่ที่กำลังผิดหวัง แล้วพูดว่า “พวกเธอก็ไม่ได้อยู่ว่างนะ ไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับสำนักและคนในวิดีโอที ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

“ได้ค่ะ!” เวินหลิงเยว่ตอบเสียงดังฟังชัด

ส่วนหลิงฟางพยักหน้าจริงจัง ตีอกรับรอง “ไว้ใจผมได้ ผมมีช่องทางของตัวเอง จะไปสืบหาข้อมูลมาให้เดี๋ยวนี้”