เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2032 จะสู้หรือจะเจรจา

บทที่ 2032 จะสู้หรือจะเจรจา

เหล่าเทพต่างมองหน้ากันไปมา แต่ไม่มีใครขยับเขยื้อน

รุ่ยอวิ๋นโจวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปทางหนึ่งแล้วเอ่ย

“ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเราจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว”

พูดจบ ทั้งตัวเขาก็กลายเป็นลำแสงสว่าง

ลำแสงนี้แตกกระจายเป็นประกายแสงสีขาวนับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา

จากนั้นประกายแสงสีขาวเหล่านี้ก็หายไปทันที

เทียนเป่าเงยหน้าขึ้นจากผ้าห่ม “แม่ไม่ต้องกังวลนะ เขาเก่งมากเลย”

ฉู่ลั่วกอดเทียนเป่าแน่น “แม่ไม่ได้กังวลหรอก”

เทียนเป่าหัวเราะเบา ๆ แสดงสีหน้าน่ารักและว่านอนสอนง่าย

วิถีสวรรค์ไม่อยู่แล้ว

โอกาสชนะของแดนเทพยิ่งน้อยลงอีกขั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ความคิดของวิถีสวรรค์ก็ไม่ชัดเจน เทพจำนวนไม่น้อยเริ่มถอยห่างออกไป

ฉู่ลั่วถือดาบชิงเจวี๋ย ชี้ตรงไปยังเหล่าเทพ “จะสู้หรือจะเจรจา?”

เหล่าเทพ “…”

บรรดาสิ่งมีชีวิตที่อยู่เบื้องหลังฉู่ลั่วต่างก็เปล่งเสียงพร้อมกัน “จะสู้หรือจะเจรจา!”

แม้แต่สิ่งมีชีวิตธรรมดาที่อยู่ต่ำต้อยก็ยังตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า

เสียงนั้นสั่นสะเทือนเลือนลั่น

สีหน้าของเหล่าเทพดูเคร่งเครียด

มังกรดำพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉู่ลั่วบนหลัง เสียงคำรามของมังกรทลายเมฆา สะท้านแผ่นฟ้า

“จะสู้หรือจะเจรจา แค่พูดคำเดียวเท่านั้น”

“ถ้าจะสู้ ก็รีบสู้!”

“ถ้าจะเจรจา ก็ส่งคนที่มีอำนาจตัดสินใจมาเจรจา”

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงแผ่วเบาดังมา “ความปรารถนาของสรรพชีวิต พวกเราจะฝ่าฝืนได้อย่างไร”

“เจรจา!”

เมื่อคำว่า “เจรจา” ถูกเอ่ยออกมา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต่างตะลึงงันไปชั่วขณะ

มือของฉู่ลั่วที่กำลังจับดาบชิงเจวี๋ยแข็งค้างไปชั่วครู่ เธอชูดาบอีกครั้ง “เจรจาเหรอ?”

“เจรจา”

ฉู่ลั่วเก็บดาบ

เหล่าเทพก็ต่างระงับพลังอำนาจของตนเอง

ทั้งสองฝ่ายต่างถอยออกไป

แสงสีทองจางหาย พลังปราณม่วงสลายตัว

ฉู่ลั่วตบมังกรดำชางฮ่าวเบา ๆ

ชางฮ่าวหมุนตัวกลับ บินมายังด้านหน้าของกองทัพสรรพชีวิต

ทุกคนเงียบกริบ พวกเขาทั้งหมดต่างจ้องมองไปที่ฉู่ลั่วพร้อมกัน

บางคนตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า แต่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

ฉู่ลั่วเก็บร่มเลือด เธอรวบรวมพลังวิญญาณ เสียงใสกังวานของเธอแผ่กระจายไปทั่วสามภพ “เจรจา!”

“เฮ!”

เสียงโห่ร้องดังก้องมาเป็นระลอก

ภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ สรรพชีวิตต่างโอบกอดกัน เปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความปีติยินดี

ฉู่ลั่วก้มลงมองเด็กน้อยในอ้อมกอด พบว่าเธอกำลังจ้องมองด้วยดวงตากลมโตและรอยยิ้ม

“แม่เก่งจังเลย!”

ฉู่ลั่วยิ้มบาง ๆ

“ลูกรัก จำใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหล่านี้ไว้นะ”

เธออุ้มลูกน้อย ให้เด็กได้เห็นใบหน้าที่ยิ้มน้ำตาไหล รวมถึงคนที่แอบหันหลังไปเช็ดน้ำตา

“ทั้งหมดนี้ ลูกต้องจำเอาไว้ให้ได้นะ”

“วิถีสวรรค์สามารถกำหนดกฎเกณฑ์ได้ แต่ไม่ใช่ใช้กฎเกณฑ์มาควบคุมชีวิตอื่น”

เทียนเป่าจ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกาย จดจำทุกใบหน้าอย่างจริงจัง

“แม่ หนูจำได้แล้ว”

ฉู่ลั่ว “หากวิถีสวรรค์ไม่ยุติธรรม สรรพชีวิตย่อมต้องล้มล้างกฎเกณฑ์ จัดการวิถีสวรรค์”

“ฉู่ลั่ว!”

ชางฮ่าวเอ่ยเสียงต่ำอย่างไม่พอใจ

ฉู่ลั่ว “…”

ชางฮ่าวเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ทันที ความโกรธปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา

ฉู่ลั่วเห็นอย่างนั้น จึงยัดเทียนเป่าที่อยู่ในมือใส่อ้อมอกเขา แล้วเดินไปข้างหน้า

ชางฮ่าวอุ้มเทียนเป่าไว้ แขนของเขาแข็งทื่อทันที ดวงตาจ้องมองเทียนเป่าในอ้อมอกตรง ๆ

เทียนเป่าอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างว่าง่าย เอียงหัวจ้องมองเขา

สองพ่อลูกจ้องตากันอยู่พักใหญ่ ก่อนเทียนเป่าจะเอ่ยเสียงหวาน “พ่อกลับเป็นมังกรแล้วเหรอ?”

ชางฮ่าว “อืม”

เขาอุ้มเทียนเป่าอย่างระมัดระวังและรอบคอบมาก

เทียนเป่า “งั้นต่อไปพ่อจะอยู่กับพวกเราด้วยใช่ไหม?”

เธอกะพริบตาโต ๆ

“พ่อจะอยู่กับพวกเราตลอดไปใช่ไหม?”

ชางฮ่าวถูกคำถามนี้ทำให้พูดไม่ออก

เขามองไปทางฉู่ลั่วที่ถูกห้อมล้อม

เธอกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน

ชางฮ่าวยืนอยู่ด้านหลัง อุ้มเทียนเป่าไว้ มองดูอยู่ห่าง ๆ

เทียนเป่าจ้องมองชางฮ่าวครู่หนึ่ง

“พ่อกำลังกลัวอยู่เหรอ?”

ชางฮ่าว “ถึงเจ้าจะเป็นวิถีสวรรค์ แต่ก็ไม่สามารถล่วงรู้ความคิดของข้าได้ตามใจชอบ”

เทียนเป่าทำปากยื่น “เทียนเป่าไม่ได้แอบดูความคิดนะ แม่เคยสอนเทียนเป่าว่า เทียนเป่ามีพลังที่แข็งแกร่งมาก แต่ไม่ควรใช้พลังของตัวเองตามอำเภอใจ”