เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2037 ควรใช้ชีวิตของตัวเอง

บทที่ 2037 ควรใช้ชีวิตของตัวเอง

เจี่ยซีจ้องเฉิงยวน “เธอรู้ว่าฉันกำลังพูดถึงอะไรอยู่ เฉิงยวน”

“พอเธอกลับมา เธอก็มาหาฉันเลยใช่ไหม?”

เฉิงยวนเงียบไปเช่นกัน

ห้องที่เต็มไปด้วยภาพวาดของเธอจมลงสู่ความเงียบงัน

เฉิงยวนมองหน้าตรง ๆ แล้วถอนหายใจแผ่วเบา “ก็ได้ เจ้าพูดถูก ข้า…จริง ๆ แล้วพอกลับมา ก็มาหาเจ้าเลย”

ดวงตาของเจี่ยซีเบิกกว้าง ความยินดีวาบผ่านดวงตา

“เดิมทีฉันคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกแล้ว”

น้ำเสียงของเจี่ยซีสั่นเล็กน้อย

เฉิงยวนมีสีหน้าอ่อนโยน มองไปรอบ ๆ ห้องนี้แล้วถามว่า “นี่เป็นภาพที่เจ้าวาดทั้งหมดเลยหรือ?”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

เจี่ยซีพยักหน้า

เฉิงยวนถามต่อ “เจ้าจำเรื่องราวเมื่อพันปีก่อนได้ชัดเจนขนาดนี้เลย?”

เจี่ยซีมองตามสายตาของเฉิงยวนไป เห็นภาพวาดที่บันทึกเหตุการณ์เมื่อพันปีก่อน

ในภาพมีทั้งเฉิงยวนกับคนในตระกูลเฉิง และสวีจิ้น

ในภาพวาดแต่ละภาพนั้น สีหน้าของทุกคนถูกวาดออกมาได้เหมือนจริงที่สุด

“วาดได้ดีจริง ๆ”

เจี่ยซี “ฉันเรียนรู้มานานมาก จนกระทั่งฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะลงมือวาด ฉันถึงได้วาดมันออกมา”

เขาดูภาพวาดตรงหน้าเหล่านี้

“ทุกภาพ ฉันไม่เคยแก้ไขเลย”

เฉิงยวนมองอยู่สักพัก แล้วเบือนหน้าไปมองเจี่ยซีพลางพิงตัวกับโต๊ะข้าง ๆ “แต่งงานแล้วหรือยัง?”

เจี่ยซี “…”

คำถามนี้ทำให้เจี่ยซีที่เดิมมีรอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปทันที

เขาหันหน้ามามองเฉิงยวนด้วยสายตาประหลาดใจ

เมื่อเห็นว่าเฉิงยวนถามด้วยสีหน้าจริงจัง สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที

“เธอมาหาฉันเพราะอยากรู้ว่าฉันแต่งงานแล้วหรือยังงั้นเหรอ?”

เฉิงยวนโบกมือ “ข้าไม่ได้หมายถึงการเร่งให้แต่งงานนะ! จะแต่งหรือไม่แต่งล้วนเป็นความตั้งใจของแต่ละคน ข้าแค่กังวลว่าเจ้าจะได้รับอิทธิพลจากข้ากับสวีจิ้นหรือเปล่า?”

“เจ้า…ควรใช้ชีวิตของตัวเอง”

แววตาของเจี่ยซีมืดลงเล็กน้อย เขาไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่ผืนผ้าใบด้านข้างแล้วเปิดออก

ในภาพ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส

เฉิงยวนไม่ได้รับการตอบกลับจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วก็เห็นภาพที่เจี่ยซีกำลังวาด เป็นภาพเธอกำลังนั่งชิงช้าในสวนเมื่อพันปีก่อน

ในภาพ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสดใส

ชิงช้าแกว่งสูง เบื้องหลังเป็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้และพืชพรรณ

เฉิงยวนจ้องมองแล้วกล่าวอย่างรู้สึกทึ่ง “เจี่ยซี เจ้าวาดได้ดีมากจริง ๆ นะ!”

เจี่ยซีทำหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร

เฉิงยวนจ้องมองเจี่ยซีแล้วพูดเสียงเบาอย่างระมัดระวัง “หลายปีที่ผ่านมาในโลกอื่น ข้าได้เรียนรู้วิชาอาคมอย่างหนึ่ง”

เจี่ยซียังคงวาดรูปต่อ

เฉิงยวนพูดว่า “มันสามารถกำจัดเศษซากที่หลงเหลืออยู่ในวิญญาณของคนได้อย่างสิ้นเชิง ซึ่งก็เหมือนกับการกำจัดผลกระทบของการไม่ได้ดื่มน้ำแกงลืมเลืองของยายเมิ่ง”

“มันเป็นวิชาอาคมที่ข้ากับยมทูตไม่กี่คนร่วมกันคิดค้นขึ้นมา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ เลยนะ”

เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม “เจี่ยซี เจ้าอยากให้ฉันช่วยไหม!”

“เผื่อว่าเจ้าจะได้ไม่ต้องติดอยู่กับอดีตของสวีจิ้นและข้าตลอดไป”

“เจ้าควรมีชีวิตของตัวเองสิ!”

เธอพูดจบแล้วมองเจี่ยซีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

เจี่ยซีมือสั่นเล็กน้อย

พู่กันสีแดงทิ้งรอยเด่นชัดไว้บนผืนผ้าใบ

รอยพู่กันนั้นตกลงบนใบหน้าอันสดใสของเฉิงยวน ทำให้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นมีรอยสีแดงสดปรากฏขึ้น

เจี่ยซีหยุดมือที่กำลังถือพู่กันไว้

“โอ้ ไม่นะ! ภาพเสียหายแล้ว!”

เฉิงยวนรีบยื่นมือออกไป คิดจะลบด้วยความร้อนใจ แต่ในตอนที่นิ้วมือกำลังจะแตะผืนผ้าใบ เจี่ยซีก็คว้ามือเธอไว้ทันที

เขาจับมือของเฉิงยวนไว้แน่น

แต่เฉิงยวนรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความสั่นเทาและความเย็นจากปลายนิ้วของเขา

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“เจี่ยซี?”

เจี่ยซีจับแขนของเฉิงยวนแน่นด้วยแรงทั้งหมด สักพักเขาจึงเอ่ยปากเอ่ยว่า “อย่าทำแบบนี้”

เฉิงยวน “…”

“เฉิงยวน อย่าทำแบบนี้”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ สบสายตากับดวงตาคู่นั้นของเฉิงยวน

เฉิงยวนตกใจกับแววตาของเขา