เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2076 ตอนพิเศษ ยอมแพ้

บทที่ 2076 ตอนพิเศษ ยอมแพ้

ฉู่จ้านไม่สนใจเฉิงยวนแล้วหันหลังเดินไปยังสถานที่จัดงาน

เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ซ่งเชียนหย่ากับฉู่เหว่ยฮ่าวก็รีบร้อนมาหา

“ทำไมลูกเพิ่งมาล่ะ! เร็วเข้า มาต้อนรับแขกกับพวกเราสิ”

ฉู่จ้านพยักหน้าน้อย ๆ แล้วถูกพาไปยังจุดต้อนรับแขก

คนในตระกูลฉู่ทั้งหมดยืนอยู่ตรงนั้น

ฉู่เหิงดึงเขาเบา ๆ “หายไปไหนมาหลายวัน?”

ฉู่จ้าน “ผมมีธุระ”

“องค์กรส่งคนมาถามเรื่องของหลี่ซ่างอวิ่น ฉันเห็นสีหน้าของพวกเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

ฉู่จ้านส่ายหัว “ไม่มีอะไรครับ”

ฉู่เหิงนึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม

เมื่อแขกมาเกือบครบแล้ว ฉู่จ้านก็พูดกับฉู่เหิงว่า “ผมจะไปดูยายาหน่อย ของขวัญแต่งงานสำหรับยายา ผมยังไม่ได้ให้เธอเลย”

ฉู่เหิง “นายไปเถอะ!”

เมื่อมาถึงห้องเจ้าสาว เสียงหัวเราะก็ดังลอดออกมาจากด้านใน

แต่ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็หยุดลง ประตูที่ปิดสนิทเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นใบหน้าที่น่ารักสดใส

ไห่ถังยิ้มกว้างพูดว่า “อาเล็กฉู่มาแล้ว”

เธอหันกลับไปพูดกับคนในห้องว่า “ไม่แปลกใจเลยที่ซูเยียนบอกว่ามีคนอยู่ข้างนอก ที่แท้ก็คืออาเล็กฉู่นี่เอง”

“อาเล็ก!”

ยายาที่สวมชุดแต่งงานสีแดงลุกขึ้นยืน มองมาทางประตูด้วยความดีใจ “อาเล็ก เข้ามาสิคะ!”

ฉู่จ้านมองไปรอบ ๆ เห็นว่าภายในห้องเต็มไปด้วยเพื่อนสนิทของยายา คนจากคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันก็มากันหมด รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนคนอื่น ๆ ของยายาด้วย

ฉู่จ้านส่งกล่องผ้าไหมในมือให้ “ของขวัญแต่งงาน”

“ขอบคุณค่ะอาเล็ก” ยายารับมันไว้

จิ่งเจียเหยียนกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย พูดกับยายาว่า

“ยายาเปิดดูสิ”

เดิมทียายาตั้งใจจะวางของขวัญไว้ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของจิ่งเจียเหยียน เธอก็เปิดกล่องผ้าไหมออกทันที

เมื่อเปิดกล่องผ้าไหม ผีและปีศาจที่อยู่รอบข้างต่างถอยหลังไปหลายก้าว

“อะไรกัน! มันทรงพลังมาก”

มีเพียงจิ่งเจียเหยียนที่ก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ

“มันเป็นของวิเศษจากประจิมทิศจริง ๆ ด้วย ทำไมของแบบนี้ถึงมาอยู่ในโลกมนุษย์ได้”

ที่แท้มันคือกำไลหยกวงหนึ่ง เนื้อหยกเรียบเนียน สิ่งที่พิเศษที่สุดคือเสียงสวดมนต์ที่แผ่วเบาซึ่งลอยวนอยู่รอบกำไล

ฉู่จ้านพูดกับยายาว่า “นี่คือกำไลหยกที่ผ่านการสวดมนต์จากประจิมทิศ แม้ว่ายังไม่ได้รับการพัฒนา แต่ก็มีปัญญาญาณแล้ว มันยังไม่มีเจ้าของ หลังจากที่เธอหยดเลือดรับเป็นเจ้าของ ตอนที่กำไลหยกยังไม่ได้รับการพัฒนาปัญญาญาณ มันจะสามารถปกป้องเธอได้ หากกำไลหยกได้รับการพัฒนาปัญญาญาณแล้ว เธอก็จะได้รับบุญกุศลส่วนหนึ่งด้วย”

ยายาเบิกตากว้างมองกำไล

“อาเล็ก ของขวัญนี้มีค่ามากเกินไปแล้วนะคะ”

มันมีค่ามากกว่าของขวัญที่คนอื่น ๆ มอบให้

เถาซูเยียนเผยสีหน้าพอใจซึ่งเห็นได้ไม่บ่อยนัก “ของขวัญชิ้นนี้เหมาะสมทีเดียว”

จิ่งเจียเหยียนอดชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้ “ฉู่จ้าน นายเก่งจริง ๆ ! ถึงกับหาของขวัญแบบนี้มาได้”

สีหน้าของฉู่จ้านกลับสงบนิ่ง

“แต่เดิมฉันเตรียมไว้จะมอบให้คนอื่น แต่ว่า…ตอนนี้ไม่มีโอกาสแล้ว เลยมอบให้เธอแทน”

“ยายา ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุข”

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องเจ้าสาวนานนัก แต่หันหลังเดินจากไป

เมื่อเขาเดินออกไปแล้ว จิ่งเจียเหยียนก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “คำพูดของเขามีนัยแฝงอยู่นะ?”

เถาซูเยียน “ได้ยินมาว่าในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เขาทำหน้าที่เป็นยมฑูตจับวิญญาณในโลกมนุษย์ตลอดโดยใช้ร่างของคนเป็นจับผี ทั้งหมดนี้ก็เพื่อว่าสักวันหนึ่งจะได้ไปพบกับหมอกว่านหว่านที่โลกอื่น”

“แต่ฟังจากคำพูดของเขาเมื่อกี้ คงจะยอมแพ้แล้วล่ะ!”

ยายาก้มหน้ามองกำไลหยกในกล่องผ้าไหม ค่อย ๆ ส่ายหน้าแล้วปิดฝากล่อง

ฉู่จ้านนั่งอยู่ด้านล่างเวที มองพิธีแต่งงานที่กำลังจัดขึ้น

ผู้ประกอบพิธีแต่งงานเป็นผู้ยิ่งใหญ่จากสามภพ

เฉิงยวนนั่งลงข้าง ๆ เขา หยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาเลือดที่ไหลออกมาเป็นระยะ พลางสะอื้นไห้พูดว่า “ยายา เจ้าต้องมีความสุขนะ!”