เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2096 ตอนพิเศษ ฉันทำได้

บทที่ 2096 ตอนพิเศษ ฉันทำได้

ฉู่จ้านถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

เห็นเพียงผิวสีทองแดงที่เต็มไปด้วยบาดแผลมากมายที่เกิดจากการกัดกร่อนของพลังหยิน เส้นเลือดสีม่วงดำแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาเหมือนกิ่งไม้

กว่านหว่านจ้องมองพลังหยินบนร่างกายของเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉู่จ้าน “นี่คงเป็นมานานแล้วสินะ! ไม่ใช่บาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ใช่ไหม?”

“อืม นานมากแล้ว” ฉู่จ้านว่านอนสอนง่ายราวกับเป็นนักเรียน ยอมให้กว่านหว่านตรวจร่างกายของเขาโดยดี

กว่านหว่านเห็นสีหน้าของเขาเป็นปกติ ราวกับว่าไม่ได้รับผลกระทบจากพลังหยินเหล่านี้เลยแม้แต่น้อยก็โกรธจนเบิกตาโพลง

“ทั้งการประลองระหว่างผู้ชาย ทั้งการช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความกล้าหาญ ทั้งการทนไม่ได้กับความอยุติธรรม…ทำไมคุณถึงยังเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิดเลยนะ!”

มือของกว่านหว่านยกขึ้น แต่เมื่อเห็นบาดแผลบนร่างของเขา มือก็ลดต่ำลงอีกครั้ง

“ไม่ใช่นะ!” ฉู่จ้านส่ายหน้า

“มันไม่ใช่การประลองฝีมือ และไม่ใช่การช่วยเหลือคนอื่นด้วย แต่เป็นเพราะฉันไม่อยากรักษา”

เขาก้มมองบาดแผลบนร่างกายที่ถูกผีทำร้ายมา “บาดแผลที่ถูกผีร้ายทำร้ายต่างจากบาดแผลของคนทั่วไป มันไม่สามารถหายได้ และจะค่อย ๆ เจ็บปวดในเลือดเนื้อ”

“มันเจ็บตลอดเวลา ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์ ฉันยังมีชีวิตอยู่… ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ยังมีโอกาสและความหวังที่จะได้เจอเธอ”

ตอนแรก เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องพบหน้ากับกว่านหว่าน เขาเพียงคิดว่ามันเป็นความคิดอย่างหนึ่ง และการมุ่งมั่นไปสู่ความคิดนั้นก็เพียงพอแล้ว

แต่ความคิดนี้กลายเป็นเมล็ดพันธุ์หยั่งรากและแตกหน่อในใจเขา ตอนนี้มันเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าเสียแล้ว

กระทั่งตอนนั้น เขาถึงได้ค้นพบว่ามันไม่ใช่แค่ความคิดธรรมดาอีกต่อไป

เขาอยากเจอกว่านหว่าน ตั้งแต่แรกมันไม่ใช่แค่ความคิดเพียงชั่วครู่ แต่มันคือ…มันคือความหมายของการมีชีวิตอยู่ท่ามกลางช่วงเวลาอันยาวนานของเขา

คำพูดเหล่านี้ฉู่จ้านไม่ได้พูดออกมาแม้แต่คำเดียว เขาเพียงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นดวงตาของกว่านหว่านกำลังแดงก่ำ แล้วพูดเสียงเบาว่า “จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้นหรอก ฉันชินแล้ว”

พอพูดประโยคนี้ออกไป ดวงตาของกว่านหว่านก็ยิ่งแดงก่ำมากขึ้นไปอีก

เธอสะอื้นเบา ๆ แล้วหยิบเข็มเงินออกมาเพื่อฝังเข็มให้ฉู่จ้าน

เข็มถูกฝังลงไปทีละเข็ม พลังหยินซึมออกมาตามเข็มเงินช้า ๆ

จนกระทั่งพลังหยินทั้งหมดในร่างของฉู่จ้านสลายไปหมด กว่านหว่านจึงถอนเข็มออกมา “ตอนนี้ถึงแม้พลังหยินในร่างของคุณจะหมดไปแล้ว แต่เส้นลมปราณที่ได้รับความเสียหายยังคงต้องฟื้นฟูให้ดีต่อไป”

“รอสักสองสามวัน พอพวกเราไปถึงโลกอื่นแล้ว ฉันจะปรับสมดุลให้คุณอีกครั้ง”

เธอเก็บเข็มให้เรียบร้อย หันหน้ามามองฉู่จ้านที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนโซฟาและจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

กว่านหว่าน “เป็นอะไรไปหรือ?”

ฉู่จ้านยังคงจ้องมองเธอ “มันเหมือนกันความฝัน เธออยู่ที่นี่จริง ๆ”

ฉู่จ้านอาศัยอยู่ในห้องชุดขนาดใหญ่ที่เมืองเจียง อยู่บนชั้นบนสุด ตอนนี้ด้านนอกมีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านกระจกระเบียงใหญ่เข้ามา

เนื่องจากการรักษาเมื่อสักครู่ ตอนนี้ฉู่จ้านจึงไม่สวมอะไรเลย เขานอนคว่ำอยู่บนโซฟาหนังสีดำ

กล้ามเนื้อแผ่นหลังของเขาโค้งเป็นรูปทรงสวยงามตามท่าทางการเคลื่อนไหว

กว่านหว่านหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอคว้าผ้าห่มสีเทาที่อยู่ข้าง ๆ มาคลุมร่างของฉู่จ้าน “คุณจะนอนที่ไหน? ดูเหมือนที่นี่จะจัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่สะดวกฉันจะไปหาห้องอื่น…”

มือของเธอถูกจับไว้ด้วยมืออบอุ่น

กว่านหว่านเอียงหน้ามองฉู่จ้าน

ฉู่จ้านลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำจ้องมองเธอ

ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์เข้มข้นและรุนแรง ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยปากออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “คุณเพิ่งผ่านการรักษามา ตอนนี้คงไม่ไหว…”

“ฉันไหว” ฉู่จ้านพูดตัดบทเธอ

คงเป็นเพราะเขากลัวว่ากว่านหว่านจะไม่เชื่อ ถึงได้เปิดผ้าห่มที่คลุมตัวเองออก แล้วจ้องมองกว่านหว่านด้วยสายตาเร่าร้อน พร้อมกับย้ำอีกครั้งว่า “ฉันทำได้”

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไปตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ