หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1116 ซื้อใจคน

ตอนที่ 1116 ซื้อใจคน

เยว่หลานอยากถูกอาซินปลอบ ดังนั้นเขาจึงแสร้งทำตัวน่าสงสารอย่างหน้าไม่อาย

อาซินผู้นี้ก็ไร้เดียงสาเสียจริง นางประหม่ายิ่งกว่าอะไรดี “ไม่ได้การล่ะ พี่เยว่ ข้าไปยืมเกวียนจากคนในหมู่บ้านก่อน ประเดี๋ยวข้าจะพาท่านไปหาหมอในเมือง”

หากเขาเป็นอันใดขึ้นมา จะทำอย่างไร ?

หลังจากเอ่ยจบ นางจึงรีบร้อนออกไปยืมเกวียนทันที

เมื่อเยว่หลานเห็นนางประหม่าจนเป็นแบบนั้น เขาจึงไม่กล้าเล่นอีก รีบคว้ามือของนางเอาไว้ “อาซิน ข้าไม่ได้เป็นอันใด ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้น”

อาซินหันหน้ากลับมาด้วยความงุนงง จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความไม่มั่นใจว่า “พี่เยว่ ท่านไม่เป็นอันใดจริง ๆ ใช่หรือไม่ ? ”

เยว่หลานหัวเราะอย่างมีเลศนัย “หากไม่เชื่อ เจ้าก็ลองตรวจดูเองสิ” ในขณะที่เอ่ย เขาก็ได้ดึงมือของนางมาวางไว้ที่หน้าอกของตน

อาซินหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย นางพยายามดึงมือของตนเองกลับ แต่เยว่หลานกลับจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าปกป้องตนเองได้และปกป้องเจ้าได้ด้วย อาซิน ต่อไปนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดมารังแกเจ้าอีก”

ในขณะที่สบสายตากับอาซิน เยว่หลานดูจริงจังเป็นพิเศษ จริงจังจนอาซินลืมขัดขืน

“พี่เยว่ ข้า…”

อยู่ ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนไป อาซินอดใจเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้ นางคิดว่าตนเองควรเอ่ยอันใดหน่อย ทว่าในหัวกลับมีเพียงความว่างเปล่า ทำให้นางไม่อาจรวบรวมสติได้ ทำได้เพียงมองเขาอย่างโง่งมอยู่อย่างนั้น

เมื่อเห็นท่าทีของนาง เยว่หลานก็อยากจะดึงตัวของนางเข้ามากอดใจจะขาด

ในขณะที่เขากำลังจะลงมือ กลับได้ยินเสียงยายอู๋กำลังเดินมาทางนี้ ดังนั้นเขาจึงรีบปล่อยมืออาซินออก แล้วเอ่ยด้วยท่าทีจริงจังว่า “วางใจเถิด ร่างกายข้าแข็งแรง อาเมิ่งทำร้ายข้าไม่ได้หรอก”

เมื่ออาซินเห็นว่าเขากลับมาเป็นปกติอีกครา นางจึงลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะถอยออกไปสองก้าว พยายามไม่สนหัวใจที่กำลังเต้นแรง นางแสร้งหัวเราะด้วยท่าทางสบาย ๆ แล้วเอ่ยออกมาว่า “ไม่เป็นอันใดก็ดีแล้วเจ้าค่ะ พี่เยว่ ข้าต้องขอโทษด้วยนะเจ้าคะ ทำให้ท่านต้องลำบากเพราะข้าแล้ว”

เยว่หลานเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก เป็นอาเมิ่งต่างหากที่มีจิตใจไม่บริสุทธิ์ ดังนั้นเขาจึงเห็นคนอื่นเป็นคนเลวไปเสียหมด ต่อไปหากข้าไม่อยู่ เจ้าอยู่ให้ห่างเขาหน่อย เขาค่อนข้างแรงเยอะ หากเขาเผลอทำร้ายเจ้าขึ้นมา มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยนะรู้หรือไม่ ? ”

ตอนยายอู๋เดินมาถึง นางได้ยินประโยคครึ่งหลังพอดี ดังนั้นจึงรีบเอ่ยถามว่า “มีอันใดอย่างนั้นหรือ ? เกิดอันใดขึ้น ? ”

เยว่หลานรีบเอ่ยออกมาว่า “อาม่า ท่านกลับมาพอดีเลย ข้ามีเรื่องจะบอกท่านขอรับ”

เยว่หลานลากยายอู๋ไปกระซิบกระซาบด้านข้างชั่วครู่ ใจความหลักคืออาเมิ่งคิดไม่ดีกับอาซิน ทั้งยังใช้ความรุนแรงอีกด้วย ดังนั้นเขาเลยบอกให้ยายอู๋ระวังไว้บ้าง

เพราะเขาต้องกลับแคว้นเป่ยตี้หลายวัน ดังนั้นต้องให้ยายอู๋ช่วยปกป้องอาซิน ระวังอาเมิ่งจะฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่ หากอาเมิ่งมาประจบสอพอพวกนาง ภรรยาของเขาหน้าบาง นางคงไม่กล้าปฏิเสธเป็นแน่

ดังนั้นเขาจะต้องป้องกันเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ

ยายอู๋โมโหขึ้นมาทันใด “ยามปกติอาเมิ่งก็ดูเป็นคนดี แต่คาดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องแบบนี้ ! อาซิน ต่อไปหลานต้องอยู่ห่าง ๆ เขาหน่อย บิดากับปู่ของเขาชอบทุบตีภรรยา ไม่แน่ว่าสักวันเขาอาจจะลงมือกับหลานก็เป็นได้”

อาซินนึกหวาดกลัวขึ้นมาทันใด นางรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็คิดไม่ออกว่าผิดปกติตรงที่ใด

หลังจากเยว่หลานบรรลุเป้าหมายของตนเองแล้ว เขาจึงไปตัดหญ้าต่ออย่างมีความสุข

เมื่อหยิ่งอีเห็นเจ้านายของตนทำลายภาพลักษณ์ของชายหนุ่มผิวดำผู้นั้น มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นไม่หยุด

ในความเป็นจริงแล้ว อาเมิ่งผู้นั้นก็แค่ดำและดูดุร้ายหน่อยก็เท่านั้น เขาไม่ใช่คนนิสัยแย่อันใด แต่หลังจากถูกเจ้านายของเขาใส่สีตีไข่ อาเมิ่งก็แทบจะกลายเป็นผู้ร้ายที่คอยรังแกผู้อื่นไปทั่ว

ยายอู๋กับแม่นางอาซินเองหวาดระแวงอาเมิ่ง แต่พวกนางกลับลืมไปว่าเจ้านายก็เป็นบุรุษเช่นกัน ทั้งยังเข้าออกบ้านพวกนางทุกวัน หากเป็นเขา เจ้านายต่างหากถึงจะน่าหวาดระแวงที่สุด !

ทว่าคำเอ่ยเช่นนี้ เขากล้าเอ่ยเพียงในใจเท่านั้น ไม่กล้าเอ่ยออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ไม่เช่นนั้นฝ่าบาทจะต้องกุดหัวเขาเป็นแน่

ยามเว่ย เยว่หลานกับหยิ่งอีช่วยกันทำความสะอาดบ้านให้ยายอู๋

ทั้งสองคนซ่อมหลังคาไม่เป็น ดังนั้นจึงจ้างช่างมาทำแทน

หลังคาบ้านยายอู๋ใช้งานมาหลายปีแล้ว เดิมทีคิดจะซ่อมบริเวณที่มันรั่วเท่านั้น แต่หลังจากตรวจดูแล้ว พบว่าเสียหายไปไม่น้อย คานไม้เริ่มพุพังหลายแห่ง จำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่ ไม่เช่นนั้นหลังคาบ้านอาจจะถล่มลงมาในวันที่ฝนตกหนัก

หลังจากนั้นไม่นาน หลังคาบ้านก็ถูกเปลี่ยนไปกว่าครึ่ง บ้านยายอู๋ดูใหม่ขึ้นไม่น้อย

ยายอู๋ทั้งดีใจและปวดใจไปพร้อม ๆ กัน ตลอดหลายปีมานี้นางคิดจะซ่อมแซมบ้านอยู่ตลอด ทว่าเงินในมือของนางมีไม่เพียงพอ แต่ตอนนี้กลับต้องซ่อมอย่างกะทันหัน นางจึงไม่อาจปฏิเสธได้

นี่ต้องใช้เงินมากเพียงใดกัน

ในขณะที่นางกำลังจะบอกให้อาซินไปหยิบเงินมาจ่ายให้นายช่าง พบว่าเยว่หลานหยิบก้อนเงินออกมาให้เหล่านายช่างก่อนแล้ว

ยายอู๋จึงเอ่ยถามว่า “อาหลาน เจ้าเอาเงินมาจากที่ใด ? ”

เยว่หลานเกาศีรษะ แล้วตอบว่า “เงินของข้าเองขอรับ อาม่า ท่านมีเงินใช้หรือไม่ ? ข้ายังมีเงินอีกหลายร้อยตำลึง หากท่านไม่มีเงินใช้ ก็เอาไปใช้ก่อนได้นะขอรับ”

ในขณะที่เอ่ย เขาหยิบตั๋วเงินสองสามใบออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือยายอู๋

ยายอู๋ผงะตกใจ นางรีบคืนเงินให้เยว่หลานทันที ตั้งแต่เกิดมานางยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าตั๋วเงินมีหน้าตาอย่างไร “นี่เป็นเงินของเจ้า ข้าจะกล้ารับเอาไว้ได้อย่างไร”

เยว่หลานส่งตั๋วเงินไปให้ยายอู๋อีกครา “อาม่า ประเดี๋ยวข้ากับหยิ่งอีจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์แล้ว หากนำเงินไปด้วยคงไม่ค่อยสะดวกเท่าใดนัก เพราะหากทำหายขึ้นมา คงจะปวดใจไม่น้อย บ้านของพวกเราหลังนั้น ท่านก็รู้ว่าอยู่ห่างไกลหมู่บ้านจนเกินไป หากเก็บเงินไว้ที่นั่น แล้วถูกคนมาขโมยขึ้นมา… ดังนั้นอาม่า ท่านช่วยเก็บเอาไว้ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ? หากท่านจำเป็นต้องใช้เงินเหล่านี้ ท่านสามารถนำไปแลกเป็นเงินตำลึงได้”

เดิมทียายอู๋ไม่คิดจะรับเอาไว้ แต่หลังจากได้ยินว่าเยว่หลานจะขึ้นเขา หากนำเอาตั๋วเงินไปด้วยก็คงจะไม่สะดวกจริง ๆ ด้วยเหตุนี้นางจึงตัดสินใจจะช่วยเก็บเงินเอาไว้ให้เขา หลังจากเขากลับลงมาค่อยส่งคืน ส่วนประโยคหลังที่ว่าตนสามารถใช้เงินได้นั้น นางไม่มีทางเก็บมาคิดเป็นจริงเป็นจัง

เงินของเขาไม่ได้ปลิวมาตามลมสักหน่อย และนางก็ไม่ได้เป็นอันใดกับเขา ไหนเลยจะกล้าเอาเงินของผู้อื่นมาใช้มั่วซั่วได้

เยว่หลานถึงกับกล้าฝากเงินเหล่านี้เอาไว้กับนาง ความเชื่อใจเช่นนี้…มีผลกระทบต่อจิตใจยายอู๋ยิ่งนัก เด็กคนนี้ คงเห็นว่าตนเองเป็นอาม่าของเขาจริง ๆ สินะ ? นี่เป็นเงินหลายร้อยตำลึงเชียว แต่เขากลับยื่นให้นางด้วยท่าทีสบาย ๆ นางไม่รู้จะเอ่ยอันใดแล้วจริง ๆ

หยิ่งอีที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ลอบส่ายหน้าในใจ

ฝ่าบาทช่างซื้อใจคนเก่งจริง ๆ รู้ว่าจะทำให้ผู้อื่นเชื่อใจตนเองอย่างไร ขอแค่ฝ่าบาทต้องการ ไม่มีผู้ใดที่ไม่หวั่นไหวกับเขา

ดูจากท่าทางของยายอู๋ นางคงเห็นฝ่าบาทเป็นหลานชายแท้ ๆ ไปแล้ว

ทว่ายายอู๋นับว่าโชคดี หญิงสาวที่นางเก็บกลับมาจากข้างทาง เป็นถึงว่าที่จักรพรรดินีแห่งแคว้นเป่ยตี้ ชะตาชีวิตของนางจึงถูกกำหนดให้เปลี่ยนไปด้วย

ตั้งแต่โบราณมีคำกล่าวที่ว่า…เกิดเป็นมนุษย์ต้องหมั่นทำความดี ซึ่งยายอู๋เป็นคนดีอย่างแท้จริง ดังนั้นนางสมควรได้รับสิ่งเหล่านี้แล้ว