ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1008 อำลาที่สนามบิน

ตอนที่ 1,008 อำลาที่สนามบิน

หลินเจียตงและหลินเจียเหลียงพักที่เจี้ยนหยางหนึ่งคืนและกลับมาที่ชิงโจวต่อในวันรุ่งขึ้น

หลังจากกลับมา ทั้งสองก็อยู่ได้ไม่นาน พวกเขาทานหม้อไฟที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำ จากนั้นจึงกลับไปที่เจียงเฉิงพร้อมกับหลินเจียจวินและหลินเจียหง

เจียงเสี่ยวไป๋ส่งทั้งสี่คนไปที่สนามบิน

ก่อนออกเดินทาง หลินเจียเหลียงก็ได้กล่าวว่า “หลังจากที่ฉันไปถึงเจียงเฉิงในครั้งนี้ ฉันจะพูดกับอารองเรื่องที่สำนักงานใหญ่ของธนาคารในเจียงเฉิงจะลงทุนในบริษัทการลงทุนของนาย นายรอข่าวดีได้เลยนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาเองก็รอคอยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

“พี่เจียเหลียง ฝั่งผมไม่มีปัญหา พี่แค่ต้องเจรจากับลุงรองให้ได้ก็พอ ! ”

หลินเจียเหลียงกล่าวว่า “อย่ากังวลไป ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องรอเก้อแน่นอน ! แต่ยังมีอีกเรื่อง…”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาว่า “พี่เจียเหลียง ถ้าพี่มีอะไรจะพูด ก็พูดมันมาเถอะ”

หลินเจียเหลียงกล่าวว่า “หม้อไฟที่เราทานเป็นอาหารกลางวันวันนี้อร่อยมาก ไปเปิดสาขาที่เทียนจิงคงจะ … ”

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันทีและตอบตกลงอย่างว่าง่าย

“เอาล่ะ ผมจะจัดการให้ครับ ! ”

หลินเจียเหลียงหัวเราะออกมาเสียงดังและมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยท่าทางที่ชื่นชม

หลินเจียตงส่ายหัว การมาเยือนชิงโจวในครั้งนี้เป็นการเปิดหูเปิดตาเขาจริง ๆ ทั้งการนวดเท้า ตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืน และหม้อไฟ ซึ่งมันทำให้เขาไม่อยากจากที่นี่ไปจริง ๆ

เขามองดูเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ ฉันไม่สามารถมีส่วนร่วมในสิ่งที่นายกับเจียเหลียง พูดถึงได้ แต่หากนายอยากจะขอให้ฉันช่วยเหลือเกี่ยวกับไปรษณีย์และโทรคมนาคม ฉันสามารถช่วยเหลือได้ และจะช่วยอย่างสุดความสามารถ”

ครั้งสุดท้ายที่เขาอยู่ที่เทียนจิง เจียงเสี่ยวไป๋บอกเขาว่าการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของอุตสาหกรรมการสื่อสารทางโทรศัพท์สามารถเร่งได้ และเขาวิเคราะห์ว่าบริษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมจะถูกแยกออกจากกันในอนาคต

ต่อมาเขามุ่งเน้นไปที่การพัฒนาอุตสาหกรรมการสื่อสารทางโทรศัพท์ในประเทศ และรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าแนวโน้มการเติบโตของผู้ใช้โทรศัพท์ในประเทศค่อนข้างรวดเร็ว

นอกจากนี้ เขายังให้ความสนใจเป็นพิเศษกับการพัฒนาอุตสาหกรรมการสื่อสารทางโทรศัพท์ในประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น สหรัฐอเมริกา และจีน จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าบริษัทโทรคมนาคมต่างประเทศเติบโตได้ดีมากกว่า และได้แยกบริษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมออกจากกันแล้ว

หลังจากนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะอยากทำตามแนวคิดการพัฒนาของอุตสาหกรรมไปรษณีย์ และโทรคมนาคมของต่างประเทศ จีนอาจจะแยกไปรษณีย์และโทรคมนาคมออกจากกันในอนาคตจริง ตามที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้กล่าวเอาไว้

นอกจากนี้เขายังไปเห็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของโมโตโรล่าในสหรัฐอเมริกา ธุรกิจของพวกเขาไม่ใช่แค่โทรศัพท์ติดตั้งอีกต่อไป แต่กำลังพัฒนาโทรศัพท์พกพาที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ

เขามีลางสังหรณ์ว่าหากโทรศัพท์มือถือพัฒนาขึ้น อุตสาหกรรมการสื่อสารจะนำมาซึ่งโอกาสในการพัฒนาที่เฟื่องฟูในอนาคต

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพูดเรื่องนี้กับเจียงเสี่ยวไป๋

หลังจากฟังคำพูดของหลินเจียตงแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋แทบจะอดไม่ไหวที่จะบอกว่าเขาอยากให้ทำโทรศัพท์มือถือ แต่ในที่สุดเขาก็ทนมันจนได้ ก่อนจะมีท่าทีสิ้นหวัง และพูดว่า “พี่เจียตง ผมไม่คุ้นเคยกับธุรกิจไปรษณีย์และโทรคมนาคม หากพี่มีข้อเสนอแนะอะไรดี ๆ ผมก็จะเก็บเรื่องนั้นไปคิดก่อน”

“เพราะตอนนี้เจียงเจียกรุ๊ปมีเงินทุนเพียงพอแล้ว หากมีโครงการดี ๆ อะไร เราก็สามารถลงทุนได้”

หลินเจียตงพยักหน้า เขาสนใจเงินทุนที่อยู่ในมือของเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ เขาไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันคิดว่านายสามารถลงทุนสร้างอุปกรณ์สื่อสารทางโทรศัพท์ ท้ายที่สุด ในต่างประเทศก็เริ่มทำอุปกรณ์นี้ออกมาแล้ว มันสะดวกและพกพาไปด้วยได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองหลินเจียตงด้วยความประหลาดใจ แสร้งทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ และถามออกมาว่า “โทรศัพท์มือถือ หมายถึงโทรศัพท์ที่เราถือไปที่ไหนก็ได้งั้นเหรอครับ ”

หลินเจียตงยิ้มและพูดว่า “ดูสิ นี่ดูเหมือนคนบ้านนอกจริง ๆ โทรศัพท์พกพาก็คือโทรศัพท์ที่เอาติดตัวไปไหนก็ได้ยังไงล่ะ”

จากนั้นหลินเจียตงก็เล่าให้เขาฟังทันทีเกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์ของโมโตโรล่า

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว เขาก็ชื่นชมความคิดของหลินเจียตงในใจ “พี่เจียตง พี่นี่น่าทึ่งมาก เมื่อพี่พูดแบบนี้ มันก็ช่วยเปิดโลกทัศน์ใหม่ให้กับผมไปอีก ! ”

เขาจึงตอบตกลงทันที และรับปากว่าจะพยายามเรียนรู้เทคโนโลยีขั้นสูงจากต่างประเทศมาให้ได้

หลินเจียตงยิ้มและพูดว่า “เทคโนโลยีขั้นสูงของคนอื่นสามารถเรียนรู้ได้ง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ถ่อมตัวตลอดเวลานี้ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “พี่เจียตง พวกเราคนจีนไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พูดถึงความสามารถในการลอกเลียนแบบ ก็ไม่เป็นสองรองใคร ไม่มีใครกล้าบอกว่าเหนือกว่าเราในเรื่องนี้ เนื่องจากคนอเมริกันทำได้ เราก็ต้องทำได้ดีกว่าพวกเขา ! ”

หลินเจียตงและหลินเจียเหลียงต่างหัวเราะออกมา

มันก็คือเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ

ในบรรดาเทคโนโลยีชั้นสูงของระเบิดนิวเคลียร์ ระเบิดไฮโดรเจน และจรวด อันไหนที่ชาวอเมริกันไม่ได้ประดิษฐ์ขึ้นก่อน

แต่ยังไงซะ สุดท้ายคนจีนก็ลอกเลียนแบบไปได้อยู่ดี !

และในบางแง่ก็ดีกว่าของต้นฉบับด้วย

แม้แต่เทคโนโลยีระดับสูงเหล่านั้นก็ยังพัฒนาได้ โทรศัพท์มือถือกิ๊งก๊องแบบนี้ คนจีนจะทำไม่ได้ยังไง ?

“เสี่ยวไป๋ เอาล่ะ ฉันเชื่อใจนาย ! ” หลินเจียตงพูดออกมาด้วยสีหน้าคาดหวัง

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “งั้นให้พี่เจียจวินกลับมาจากต่างประเทศก่อน เผื่อเขาจะรู้สถานการณ์ของเรื่องนี้มาบ้าง แล้วผมค่อยคิดว่าจะเอายังไงต่อไป”

หลินเจียตงตกใจ “นายจะให้จวินจวินไปสืบเรื่องใหญ่แบบนี้มาได้ยังไง นายไม่ไปเองเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เจียอินเพิ่งคลอดลูก ช่วงนี้ผมยังออกไปไหนไม่ได้หรอกครับ ! ”

พี่ไม่เห็นหรือไง?

แท้จริงแล้วเรื่องโทรศัพท์มือถือพวกนี้ เขาย่อมรู้จักดีกว่าคนอเมริกันในปัจจุบันนี้อยู่แล้ว !

แต่เขาก็ต้องทำเป็นให้หลินเจียจวินไปสืบเรื่องนี้มาก่อน

ยังไงก็ตาม หลินเจียจวินก็ต้องไปต่างประเทศเพื่อเปิดแบรนด์เสื้อผ้าอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงมีเหตุผลมาอ้างว่าให้ไปสืบค้นข้อมูลของต่างประเทศมาก่อน

เมื่อหลินเจียตงได้ยินสิ่งที่เขาพูด ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้

พวกเขาพูดคุยกันสักพักและเกือบจะถึงเวลาขึ้นเครื่องบินแล้ว จากนั้นไม่นาน หลินเจียตงและอีกสี่คนก็กล่าวลาเจียงเสี่ยวไป๋และเข้าไปในเกต

ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับมาที่สำนักงานของบริษัททันที

หลังจากนั่งสูบบุหรี่สักพัก เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็เข้ามา

“มีอะไรหรือเปล่าคุณเมิ่ง ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม และเชิญให้เธอนั่งลง

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้าและกล่าวว่า “ทั้งโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกและโรงงานน้ำแร่บรรจุขวดได้เริ่มก่อสร้างแล้ว แต่ตอนนี้มีเพียงคนจากบริษัทก่อสร้างเท่านั้นที่ทำงานในโรงงานทั้งสองแห่ง ตามแบบที่คุณให้ไว้ คุณได้ตัดสินใจเลือกบุคลากรไปดูแลสองโรงงานนี้ล่วงหน้าแล้วหรือยัง”

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้น เขาก็ตบหัวตัวเองแล้วพูดว่า “ถึงว่าเหมือนกับผมลืมอะไรไป คุณพูดถูก ผมต้องหาบุคลากรไปดูแลจัดการโรงงานทั้งสองนี้”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มและพูดว่า “ฉันเดาว่าคุณคงคิดเรื่องนี้มานานแล้ว แต่คุณยุ่งอยู่กับการดูแลอันอันและห่าวห่าวในช่วงนี้ คุณเลยไม่มีเวลาที่จะลงมือทำ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

“แล้วคุณมีคนที่คิดว่าเหมาะสมไหม”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยไม่ตอบ แต่กลับถามไปว่า “แล้วคุณล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้เลยจริง ๆ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกลอกตา “คงมีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นที่ยุ่ง ! ”

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ “คุณก็แค่กังวลเรื่องชีวิตของคุณ”

“หลังจากหารือกับโหยวโหย่วหยู โรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกสามารถให้ตงเจี้ยนเฉิงหรือหลิวหยางเหอไปดูแลรับผิดชอบได้ ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ตงเจี้ยนเฉิงและหลิวหยางเหอเป็นผู้อำนวยการเวิร์คช็อปของโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก พวกเขาคุ้นเคยกับวัสดุและกระบวนการโพลีเอทิลีนดี สองคนนี้ถือว่าเหมาะสมมาก ๆ ที่จะให้ไปเป็นผู้อำนวยการโรงงาน

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “แล้วคุณคิดว่าใครในสองคนนี้ดีคะ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมไม่ค่อยรู้จักสองคนนี้ดีสักเท่าไหร่ จึงไม่รู้ว่าจะเลือกใคร คุณและคุณโหยวโหย่วหยูตัดสินใจได้เลย ผมจะไม่เข้าไปยุ่ง”