ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1074 วางแผนไปเทียนจิง

ตอนที่ 1074 วางแผนไปเทียนจิง

นี่ยังคงเป็นปัญหา

อำเภอถู่เฉิงไม่ใช่เขตการปกครองของเมืองชิงโจว แต่เป็นของเมืองชิงเฉิง

การก่อสร้างถนนจากชิงโจวไปยังถู่เฉิง จะต้องเกี่ยวข้องกับสองเมืองคือชิงโจวและชิงเฉิง เช่นเดียวกับการก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียง (เส้นจากชิงโจวไปยังหวงโจว) ที่ต้องใช้ความร่วมมือและมีการตกลงเห็นชอบจากทั้งสองเมือง

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่นาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วโทรไปที่ศาลากลาง

ไม่นาน ก็มีคนมารับสาย

คนที่มารับโทรศัพท์ก็คือเฉินเซียนจิ้น

“สวัสดีเลขาเฉิน ฉันเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

“สวัสดีผู้ช่วยเจียง ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า ? ”

“เลขาเฉิน คุณเป็นเลขา ฉันจะมีธุระกับคุณได้อย่างไร ! ” เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ และถามว่า “นายกเทศมนตรีจางอยู่ที่นั่นหรือเปล่า ? ”

เมื่อเร็ว ๆ นี้ จางอี้เต๋อวิ่งไปมาระหว่างเทียนจิงและซิงโจวเป็นว่าเล่น เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

เฉินเซียนจิ้นกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง นายกเทศมนตรีจางเพิ่งกลับมาจากเทียนจิงเมื่อวานนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจ และพูดว่า “เลขาเฉิน ช่วยไปบอกนายกเทศมนตรีจางให้หน่อยได้ไหมว่าฉันจะไปหา”

เฉินเซียนจิ้นกล่าวว่า”ผู้ช่วยเจียง คุณโทรมาผิดเวลาไปหน่อย นายกเทศมนตรีจางเพิ่งไปประชุม และยังไปไม่ถึงสิบนาทีเลย ดังนั้นถ้าคุณมาตอนนี้ก็คงยังไม่เจอเขา”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามว่า “แล้วเขาจะว่างอีกทีเมื่อไหร่ ? ”

เฉินเซียนจิ้นกล่าวว่า “การประชุมครั้งนี้จะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง แต่นายกเทศมนตรีจางจะไปที่เมืองจิงซานต่อหลังประชุมเสร็จ นี่คือกำหนดการของวันนี้ กว่าจะกลับมาก็คงช่วงค่ำนู่นแหละ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น วันนี้ก็คงไม่ได้เจอกันสินะ ! ”

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เขาก็พูดต่ออีกว่า “เอาล่ะ เลขาเฉิน ช่วยนัดเขาให้ฉันด้วยนะ ฉันจะไปหานายกเทศมนตรีจางตอนเก้าโมงเช้าของวันพรุ่งนี้”

เฉินเซียนจิ้นกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง พรุ่งนี้เช้านายกเทศมนตรีจางมีนัดไปดูงานที่โรงงานปูนซีเมนต์หัวเฟย แต่ถ้าคุณอยากเจอเขา ฉันจะบอกนายกเทศมนตรีจางให้เลื่อนเวลาออกไปอีกหน่อย คุณช่วยดูทีว่าจะใช้เวลาพูดคุยกับเขานานแค่ไหน ฉันจะได้จัดตารางงานให้เขาอีกที”

“ขอบคุณมากเลขาเฉิน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาก่อน แล้วพูดว่า “ฉันเดาว่าคงต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง ! ”

“ผู้ช่วยเจียง คุณไม่ต้องสุภาพกับฉันหรอก ! ” เฉินเซียนจิ้นพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นฉันจะจองเวลาไว้ให้คุณก่อน ประมาณ 1 ชั่วโมงก็แล้วกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาอีกครั้งและวางสายไป

หลังจากนั่งพักผ่อนสักพัก เขาก็เรียกหลี่ชิงอีเข้ามา

“ผู้ช่วยเจียง คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ ? ” หลี่ชิงอีถามด้วยท่าทางสุภาพ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใกล้จะถึงวันปีใหม่ของสากลแล้ว ช่วยไปบอกผู้อำนวยการเปาให้เตรียมของขวัญปีใหม่ให้ผู้นำทุกคนของหน่วยงานต่าง ๆ ด้วย”

“คุณมีข้อกำหนดเฉพาะอะไรอีกไหมคะ ? ” หลี่ชิงอีถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไปบอกผู้อำนวยการเปาแค่นี้ก็พอ เขารู้ว่าควรทำอย่างไร”

“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ! ” หลี่ชิงอีรับคำสั่ง ก่อนจะหันหลังกลับและเดินออกไปหาเปากันฉวน

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบแผนที่ของเมืองชิงโจวและแผนที่ภูมิภาคจีนตอนกลางออกมาจากลิ้นชัก เขากางมันลงบนโต๊ะและเริ่มศึกษาดูอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ลุกขึ้น จุดบุหรี่สูบและครุ่นคิดอีกครั้ง

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ เขาก็วางก้นบุหรี่ลง เก็บแผนที่ลงลิ้นชักเหมือนเดิมแล้วหยิบกระดาษออกมาเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

“คุณกำลังเขียนอะไรอยู่งั้นเหรอ ? ”

“ฉันเข้ามา ไม่คิดว่าคุณจะยังไม่เลิกงาน”

จนกระทั่งหลินเจียอินเดินเข้ามาในห้องทำงาน เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกลับมามีสติอีกครั้ง

“โอ้ ผมกำลังเขียนข้อมูลน่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมองหลินเจียอิน เขาวางปากกาลงแล้วพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ

โดยปกติแล้วเขาจะเป็นคนที่ไปหาหลินเจียอินก่อน แล้วจึงกลับบ้านด้วยกัน

ครั้งนี้เนื่องจากเขาหมกมุ่นอยู่กับการเขียนแผนงานจนลืมเวลาไป

“คุณเขียนเสร็จแล้วเหรอ ? ” หลินเจียอินถาม

“ยังไม่เสร็จหรอก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดตามความจริง

หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณไม่เขียนต่อ เราค่อยกลับบ้านหลังจากที่คุณเขียนเสร็จแล้วก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่เป็นไร ! ”

“ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร กลับบ้านก่อนเถอะ ! ”

เขายืนขึ้นและปล่อยงานวางไว้ที่โต๊ะแบบนั้น

เขาก็เป็นแบบนี้ จะให้ความสำคัญกับภรราและการใช้เวลากับครอบครัว มาก่อนงานเสมอ

หลินเจียอินเคยชินกับการที่เขาเป็นแบบนี้แล้ว เธอยิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินตามเขาออกไปข้างนอก

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋กำลังนั่งคุยกันอยู่บนโต๊ะหลุมไฟในห้องโถงด้านข้าง

เจียงอันและเจียงห่าวไม่อยู่ที่นี่

หลินเจียอินจึงถามว่า “อันอันกับห่าวห่าวหลับไปแล้วหรือคะ ? ”

หวังชิ่วจวี๋กล่าวว่า “หลับกันหมดแล้ว เสี่ยวเฉินเฝ้าอยู่”

หลินเจียอินพยักหน้า เนื่องจากมีคนรับใช้แปดคนอยู่ในบ้านตอนนี้ จึงไม่แปลกใจที่เจียงอันและเจียงห่าวจะไม่ได้อยู่กับสองเฒ่าในตอนนี้ ทุกครั้งที่เธอกลับมาถึงบ้าน เฉินหยุน หวังเสวี่ยฮัวและคนอื่นจะเป็นคนดูแลลูกทั้งสองคนของเธอเป็นอย่างดี

จากนั้นเธอก็ถามอย่างสบาย ๆ ว่า “แล้ววันนี้พวกเขาร้องไห้หรือเปล่าคะ ? ”

หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “มีเด็กที่ไหนบ้างที่ไม่ร้องไห้เลย แต่อันอันและห่าวห่าวเป็นเด็กดี ทั้งสองร้องไห้น้อยมาก”

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน เฉียวว่านซานก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงกลับมาแล้ว จะทานอาหารเย็นกันเลยไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

การมีคนรับใช้ที่บ้านมันก็ดีไปอีกอย่าง ตอนนี้เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ทำให้มีเวลาไปอยู่กับเจียงอันและเจียงห่าวมากขึ้น

แน่นอนว่าบางครั้งเขาก็ทำอาหารเองบ้าง

เพราะถึงอย่างไรหลินเจียอินก็ชอบอาหารที่เขาทำ

ไม่นานหลังจากนั้น ป้าจางก็ยกอาหารสี่เมนูมาวางบนโต๊ะหลุมไฟ

ครอบครัวสี่คนจึงพูดคุยกันขณะทานอาหารไปด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “พ่อ แม่ ปีใหม่นี้เราไปที่เทียนจิงทั้งครอบครัวกันเถอะ ! ”

หวังซิ่วจวี๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ทำไมลูกถึงอยากพาพ่อกับแม่ไปเทียนจิงในฤดูหนาวแบบนี้ ไม่กะทันหันไปหน่อยเหรอ ? ”

ทว่าเจียงไห่หยางกลับดูสนใจมาก และถามว่า “จะไปเทียนจิงจริง ๆ งั้นเหรอ ฉันเองก็อยากเห็นเทียนอันเหมินมานานแล้วเหมือนกัน ! ”

“ฉันเห็นมันในทีวีทุกวัน”

“ฉันเองก็คิดถึงที่นั่นมาก” หลินเจียอินก็ดูจะสนใจเหมือนกัน เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม และคิดว่าเขาคงกำลังชดเชยให้เธออยู่

เพราะทริปการเดินทางไปเที่ยวเจ็ดวันก่อนหน้านี้ที่บริษัทได้จัดให้ผู้บริหารอาวุโสของบริษัทไปนั้น แม้แต่เฝิงเยี่ยนหงก็ได้ไป มีเพียงเธอและเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นที่ไม่ได้ไป

เธอจึงอยากไปเที่ยวเทียนจิงมาก !

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พ่อครับ แม่ครับ คราวนี้ที่ผมจะไปเทียนจิง เหตุผลหลัก ๆ คือพาเจียอิน, ชานชาน, อันอัน และห่าวห่าวไปเยี่ยมคุณปู่ของเจียอินครับ”

“เพราะผมได้รับปากคุณปู่ไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ! ”

“แต่ก็ยังไม่ได้ไปสักที ! ”

เมื่อหลินเจียอินได้ยินที่เขาพูด เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่การชดเชยที่เธอไม่ได้ไปเข้าร่วมทริปเจ็ดวันในครั้งที่แล้ว แต่เป็นการไปเยี่ยมปู่ของเธอ

เมื่อจำได้ว่าเธอไม่ได้เจอคุณปู่มานานกว่าสิบปีแล้ว ขอบตาของเธอก็เปียกชื้นขึ้นมาทันที และภาพของชายชราก็ปรากฏขึ้นมาในใจของเธอ

หลังจากที่เจียงไห่หยางได้ยินแบบนี้ เขาก็ตกใจและพูดว่า “แกจะไปเยี่ยมปู่ของเจียอิน แล้วฉันกับแม่ของแกจะไปทำไม ? ”

“แกไปเถอะ แม่ของแกกับฉันจะไม่ไป ! ”

หวังซิ่วจวี๋ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ลูกไปเถอะ ไว้เราค่อยไปครั้งต่อไปก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พ่อ แม่ มันหายากที่ครอบครัวของเราจะได้ไปด้วยกัน และการที่พ่อกับแม่ไปก็ไม่ได้ส่งผลอะไรเลย”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ปู่ของเจียอินเป็นข้าราชการใหญ่ขนาดไหนแกก็รู้ ? ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่จะไปที่นั่น ไว้เราไปทีหลังก็ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “หลังจากไปเทียนจิงแล้ว ถ้าพ่อกับแม่ไม่ไปบ้านคุณปู่ของเจียอิน ก็ไปพักที่โรงแรมข้างนอกได้”

”แบบนี้พ่อกับแม่ก็จะไม่อึดอัดแล้วไม่ใช่เหรอครับ ? ”

เจียงไห่หยางได้ยินก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

หวังซิ่วจวี๋ก็รู้สึกสนใจเหมือนกัน แต่เธอยังคงพูดว่า “ตอนนี้เป็นฤดูหนาวแล้ว พาอันอันและห่าวห่าวไปไกลแบบนี้มันจะดีเหรอ ? ”