ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 110 :มักจะมีคนทนดูไม่ได้

    ตอนที่ 110 :มักจะมีคนทนดูไม่ได้

    

    “กลับกันเถอะ!”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เรียกหลินเจียอินและเจียงชานกลับบ้าน

    

    วันนี้พวกเขากลับเร็วหน่อย เพราะเขาต้องไปสั่งช่างไม้ถานทำโต๊ะและม้านั่ง

    

    พวกเขากลับมาถึงเจียงวานตั้งแต่ยังไม่สี่โมงเย็น

    

    “เสี่ยวไป๋ กลับมาแล้วหรือ นั่งก่อนสิ ! ”

    

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋แวะมาหา ช่างไม้ถานยิ้มแก้มปริ ทั้งต้มชาทั้งเอาบุหรี่ให้

    

    เมื่อวานก่อน ถานเสี่ยวฟางนำเงิน 130 หยวนกลับมาโดยบอกว่าเป็นเงินเดือนและเงินพิเศษประจำเดือนเมษายน

    

    ทำให้เขาตกใจจนแทบช็อค

    

    นี่เพิ่งทำงานไม่ถึงหนึ่งเดือน แต่กลับมีรายได้นับร้อยหยวน

    

    เธอมีรายได้มากกว่าช่างไม้ชื่อดังอย่างเขามาก

    

    ช่างไม้ถานทั้งตกใจทั้งดีใจ ตอนแรกเขากลัวว่าลูกสาวจะคิดไม่ดี โลภขโมยเงินในร้านของเจียงเสี่ยวไป๋มา ทำให้เขาตกใจรีบไปถามกับหลินเจียอิน ถึงแน่ใจว่าลูกสาวของเขาได้เงินเดือนกับเงินพิเศษมา 133.2 หยวนจริง ๆ

    

    ตอนนี้ ช่างไม้ถานมองว่าเจียงเสี่ยวไป๋คือแขกคนสำคัญไปแล้ว เขานับถือและเลื่อมใสในตัวเจียงเสี่ยวไป๋มาก เหลือก็แต่เลือกไม้เนื้อดีสักแผ่นแล้วใช้ทักษะช่างไม้ของเขาสลักแผ่นป้ายบูชาสำหรับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว

    

    เขามาหา จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร ?

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดคุยกับช่างไม้ถานไปสักพัก ก็พูดคุยเรื่องสั่งทำโต๊ะพับได้กับเก้าอี้ม้านั่ง

    

    ช่างไม้ถานไม่เคยทำโต๊ะพับได้มาก่อน

    

    ทว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดกับเขามาแบบนีั เขาจะต้องทำให้ได้

    

    “เสี่ยวไป๋ ไม่ต้องกังวล คืนนี้ฉันจะทำให้ รับประกันเลยว่าชุดโต๊ะเก้าอี้เหล่านั้นจะมีน้ำหนักเบาและใช้งานได้จริงแน่นอน”

    

    โดยทั่วไป โต๊ะพับได้ในยุคสมัยหลังจะเป็นแผ่นไม้ประกบกัน ด้านล่างเป็นขายึดอะลูมิเนียมอัลลอยด์ ด้านล่างเชื่อมต่อกับบานพับด้านหลัง ช่างไม้ถานฟังเจียงเสี่ยวไป๋อธิบายก็เข้าใจแล้ว

    

    ในฐานะช่างไม้ ในบ้านของเขามีเก้าอี้ที่มีพนักพิงและกลไกที่ใช้บานพับ แต่เขามั่นใจว่าแม้จะไม่มีพนักพิงและแผ่นพับ เขาก็ยังสามารถพับโต๊ะได้โดยใช้โครงสร้างร่องและเดือยแบบดั้งเดิม

    

    เพียงแต่ในอดีตไม่มีใครสั่งทำแบบนี้

    

    ตอนนี้ในเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการ เขาจะต้องทำให้ได้

    

    “งั้นคงต้องรบกวนลุงแล้ว ! ”

    

    หลังจากพูกคุยกับช่างไม้ถานเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลุกขึ้นแล้วขอตัวลา

    

    ช่างไม้ถานไปส่งเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม และยังโบกมือให้เขาด้วย “เสี่ยวไป๋ กลับดี ๆ ล่ะ รอเสี่ยวฟางกลับมาค่อยมากินข้าวที่บ้านฉันนะ”

    

    ฉากนี้อยู่ในสายตาของหลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงพอดี

    

    จูเยี่ยนผิงหน้าบึ้ง เธอพูดถากถางอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ดีแต่เลียแข้งเลียขาเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

    

    หลิวซือกั๋วถอนหายใจออกมา

    

    ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นทุกวัน เขาซื้อรถมอเตอร์ไซค์ขี่ ทั้งกำลังสร้างบ้านใหม่ เขาเป็นที่นิยมในเจียงวานมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนในหมู่บ้านไม่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนโง่แล้ว และเมื่อพวกเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็จะทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเสมอ

    

    ส่วนตัวเธอล่ะ ?

    

    นับแต่วันที่ธุรกิจผัดมันฝรั่งปิดตัวลง ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ

    

    หากเปรียบเทียบกันขึ้นมา อาจกล่าวได้ว่าคนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่ในเหว

    

    “ลืมไปซะ อย่าไปยั่วยุเจียงเสี่ยวไป๋เลย” หลิวซือกั๋วพูดอย่างท่องแท้

    

    “ฉันไปยั่วยุเขาตอนไหน ? ”

    

    “ไม่ใช่เพราะคุณหรอกหรือที่ไปยั่วยุเขาก่อนน่ะ”

    

    “ไม่อย่างนั้น……”

    

    พูดถึงเรื่องยั่วยุเจียงเสี่ยวไป๋ จูเยี่ยนผิงจึงบ่นเขาไป

    

    หลิวซือกั๋วขี้เกียจต่อปากต่อคำกับภรรยาตัวเองแล้ว จึงหลบเข้าห้องไป

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาถึงบ้าน

    

    “ป่าป๊า มีกุ้งเยอะแยะเลย ! ”

    

    เจียงชานตะโกนอย่างตื่นเต้น

    

    หลินเจียอินพูดขึ้นว่า “พ่อบอกแล้วว่าคืนนี้ให้คุณทำกุ้งอบน้ำมัน เดี๋ยวครอบครัวลุงใหญ่กลับอาสามจะมากินด้วย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หนังตากระตุกทันที

    

    ครอบครัวของอาสามน่ะไม่เป็นอะไรหรอก เพราะอาสะใภ้สามเจี่ยงชุ่ยหยูและน้องเจียงเสี่ยวเฟิ่งต่างก็ทำงานที่ร้าน ไม่ได้กลับบ้าน ทำให้ที่บ้านของพวกเขาเหลือแต่ผู้ชาย 3 คนอย่างอาสามเจียงไห่โป และลูกพี่ลูกน้องของเขาเจียงเสี่ยวผิงและเจียงเสี่ยวอัน

    

    ผู้ใหญ่ 1 คนและเด็ก 2 คนจึงไม่นับว่ามากอะไร

    

    แต่ครอบครัวของลุงใหญ่ไม่เหมือนกัน เพราะลองนับดูแล้วถือว่ามีมากถึง 3 ครอบครัวใหญ่

    

    เพราะนอกจากเจียงไห่เทียนและจ้าวเต๋อหรงที่เป็นผู้อาวุโสแล้ว ครอบครัวของเจียงเสี่ยวจี๋มีสมาชิก 5 คน ครอบครัวของเจียงเสี่ยวโจวมีสมาชิก 4 คน รวมแล้วครอบครัวใหญ่ของพวกเขามีสมาชิกมากถึง 11 คนด้วยกัน

    

    ไหนจะครอบครัวของพ่อกับแม่ที่มีสมาชิก 6 คนและครอบครัวของเขาที่มีสมาชิก 3 คน

    

    แม่เจ้า เท่ากับว่ารวมกันแล้วมีมากถึง 23 คนเลยทีเดียว

    

    งั้นแบบนี้เขาต้องใช้กุ้งมากขนาดไหน

    

    เขาดูอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ในลาน ดูเหมือนว่ากุ้งเครย์ฟิชที่อยู่ด้านในนั้นจะมีน้อยกว่าเมื่อเช้าประมาณครึ่งนึง คาดว่าหากไม่ถึง 60 ชั่งก็น่าจะมีประมาณ 50 กว่าชั่ง

    

    เขาคาดการณ์ว่าเมื่อวานพ่อของเขาคงยังกินไม่หนำใจ ดังนั้นวันนี้จึงตั้งใจจับมาเยอะหน่อย

    

    แต่มันมากเกินไปหน่อยไหม

    

    “ชานชาน ไปเรียกอาสามของลูกมาทำกุ้งเครฟิชย์ที”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจำนวนกุ้งที่มากมายขนาดนี้ก็ขนลุก ถ้าหากเขาทำคนเดียวคงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2 ชั่วโมงขึ้นไป

    

    เรียกคนอื่นมาช่วยคงไม่ดี แต่ถ้าเรียกเจียงเสี่ยวเฟิงมาช่วยน่าจะไม่มีปัญหาอะไร

    

    “หนูจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ! ”

    

    เมื่อหนูน้อยได้ยินคำของผู้เป็นพ่อ เธอก็รีบวิ่งกระโดดโลดเต้นไปที่บ้านของคุณปู่อย่างดีใจ

    

    “งั้นเดี๋ยวฉันช่วยคุณทำกุ้งแล้วกัน”

    

    หลินเจียอินพูด

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รีบโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่ต้องหรอก กุ้งเครย์ฟิชเป็นกุ้งที่ทำยากที่สุดแล้ว หากไม่ระวังอาจถูกก้ามของมันหนีบมือเอาได้”

    

    เขาต้องไม่ยอมแน่ถ้าหากมือของภรรยารักถูกกุ้งเครย์ฟิชหนีบเข้า

    

    อืม ถ้าจะต้องหนีบภรรยา ให้เขาเป็นคนหนีบเองดีกว่า

    

    เพราะมือใหญ่ทั้งสองมือของเขานี้ย่อมอ่อนโยนกว่าก้ามใหญ่ ๆ ของกุ้งเครย์ฟิชตั้งเยอะ

    

    ในเมื่อกินกุ้งเครย์ฟิช งั้นก็ต้องดื่มเบียร์ด้วย

    

    เขาถือโอกาสตอนที่เจียงเสี่ยวเฟิงยังมาไม่ถึง เจียงเสี่ยวไป๋ได้นำเบียร์ 12 ขวดไปแช่ลงในบ่อน้ำเย็น ๆ

    

    และในตอนที่เขากลับมา เจียงเสี่ยวเฟิงก็มาถึงพอดี

    

    พวกเขาไม่ได้พูดอะไรให้มากความ ต่างคนต่างใช้กรรไกรและแปรงขัดคนละอันเพื่อทำกุ้ง

    

    สองพี่น้องทำกุ้งไปด้วยพูดคุยกันไปด้วย

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงจึงพูดว่า “เมื่อคิดได้ว่ากุ้งที่จับมาเมื่อวานมีไม่เยอะมาก ผมเลยปรึกษากับลุงใหญ่แล้ว

    

    เบื้องต้นเราจะให้พี่เสี่ยวจี๋ ลุงใหญ่ ฮาสาม พ่อกับผมไปจับกันก่อน คืนเดียวก็น่าจะจับได้หลายร้อยชั่งแล้ว

    

    เรายังไม่ได้บอกคนอื่น รอให้พี่อยากใช้ปริมาณมากก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”

    

    “ได้ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

    

    ถึงแม้ว่าเขามีความตั้งใจอยากให้คนในหมู่บ้านมีรายได้ แต่เขาต้องเอื้อต่อคนในครอบครัวเขาก่อน

    

    ท้ายที่สุดแล้ว ความใกล้ชิดและความห่างเหินมีความแตกต่างกัน นี่คือธรรมชาติของมนุษย์

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงถามอีกครั้งว่าจำนวนกุ้งเครย์ฟิชที่เขานำมาในวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง และเขาก็โล่งใจเมื่อรู้ว่ากุ้งเครย์ฟิชขายหมดแล้ว

    

    ทั้งสองคนยุ่งอยู่พักหนึ่ง พวกเขาใช้เวลา 1 ชั่วโมงในการฆ่าและทำความสะอาดกุ้งเครย์ฟิชหม้อใหญ่

    

    หลังจากฆ่ากุ้งแล้ว เจียงเสี่ยวเฟิงก็ไม่ได้ช่วยอะไรต่อ

    

    เรื่องทำอาหารเป็นสิ่งที่เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย

    

    ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋เข้าครัวไปทำอาหารต่อ

    

    เขาทำกุ้งนึ่ง 1 ถาด กุ้งทอดกระเทียม 2 ถาด และที่เหลือนำมาทำกุ้งอบน้ำมันทั้งหมด

    

    ที่ลานบ้านของเขาในตอนนี้ โต๊ะใหญ่ 3 ตัวได้ถูกจัดวางเอาไว้ใกล้กัน สมาชิกครอบครัวกว่า 20 คนมากินกุ้ง ดื่มเบียร์ สูบบุหรี่และพูดคุยเรื่องราวในชีวิตประจำวันอย่างมีความสุข

    

    คราวนี้ทุกคนสามารถกินได้อย่างเต็มที่แล้ว

    

    ครอบครัวใหญ่ของพวกเขากินกันอิ่มท้องทุกคนโดยไม่แบ่งแยกว่าเป็นเด็กหรือคนแก่

    

    ในบรรดาเมนูกุ้งทั้ง 3 อย่างนี้ ดูเหมือนว่ากุ้งอบน้ำมันจะเป็นที่นิยมมากที่สุด

    

    แต่กุ้งทอดกระเทียมก็ถือว่าได้รับความนิยมเช่นกัน

    

    อย่างน้อยเจียงเสี่ยวไป๋ก็เห็นว่าหลินเจียอินดูจะชอบมันมาก

    

    ครอบครัวใหญ่ของพวกเขากินอย่างมีความสุข แต่ที่ทุกข์ถนัดเห็นจะเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง

    

    กลิ่นกุ้งอบน้ำมันโชยมาแต่ไกล บ้านของหูฉางจวิน หูฉางปิน เจียงไห่กุ้ย และบ้านของเจียงเสี่ยวหลี่ที่อยู่ติดกันดูเหมือนจะถูกกลิ่นหอมนี้ทำร้ายจิตใจเข้าแล้ว

    

    ตอนกลางวัน พวกเขาเห็นพวกเจียงเสี่ยวเฟิงลงนาไปจับเจ้าศัตรูพืชทำลายกล้าข้าว หลังจับได้แล้ว พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ฆ่าพวกมันและจับโยนทิ้งเท่านั้น แต่กลับเอาพวกมันใส่ถังไม้ใบใหญ่กลับบ้านไปเต็มถังด้วย ราวกับพวกมันคือของล้ำค่า ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

    

    กระทั่งเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยกเมนูอาหารที่ทำจากเจ้าศัตรูพืชพวกนั้นออกมาในตอนเย็น พวกเขาจึงตระหนักได้ว่ากลิ่นหอมเข้มข้นนั้นแท้จริงแล้วมาจากแมลงที่เป็นศัตรูพืชในนาข้าวของพวกเขานี่เอง

    

    ประกอบกับความจริงที่ว่าตอนที่ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋พูดคุยและหัวเราะกัน พวกเขาเอาแต่พูดถึง ‘กุ้งเครย์ฟิช กุ้งเครย์ฟิช’ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ได้ว่าแมลงตัวใหญ่นี้มีชื่อที่ดีเช่นนี้เอง มันถูกเรียกว่ากุ้งเครย์ฟิช

    

    “กุ้งเครย์ฟิช เมื่อก่อนไม่มีใครยอมกินมัน แต่พอเจียงเสี่ยวไป๋ทำเป็นอาหารแล้วหอมได้ขนาดนี้เลยหรือ ? ”

    

    “มีเมนูอะไรบ้างที่เขาทำไม่อร่อยน่ะ ? ”

    

    “ปลูกบ้านอยู่ใกล้บ้านเขาช่างเป็นความซวยของเราจริง ๆ เพราะอาหารที่เขาทำในแต่ละวันช่างหอมเหลือเกิน”

    

    “เมื่อวานเย็นฉันก็ได้กลิ่นหอมนี้เหมือนกัน ถึงขั้นเก็บเอาไปฝันเลยนะ คิดแล้วก็น้ำลายไหลเลย”

    

    “แต่เมื่อวานยังดีหน่อยที่กลิ่นหอมนั้นไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่นัก ทว่าวันนี้พวกเขากินกันหลายคนขนาดนั้น ยิ่งทำให้ท้องของฉันร้องโครกเข้าไปใหญ่”

    

    “พ่อคะ หนูอยากกินกุ้งจังเลย”

    

    “แม่ หนูก็อยากกินเหมือนกัน”

    

    “พ่อ หนูอยากไปเล่นบ้านเจียงชาน”

    

    “แม่……”

    

    “……”