ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1113 ความคิดที่ดีของหลัวฉางเซิง

ตอนที่ 1113 ความคิดที่ดีของหลัวฉางเซิง

วันรุ่งขึ้น ถู่เฉิงก็ได้มีการจัดการประชุมทั่วทั้งมณฑล

หัวข้อในการประชุมก็คือ แนวทางการแนะนำของเทศมณฑลถู่เฉิง ให้ “นักลงทุนเข้ามาลงทุน” เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจภายในมณฑล

แน่นอนว่า การมีอยู่ของก๊าซธรรมชาติในหมู่บ้านซานหัว ในเมืองเสวียลั่ว ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในที่ประชุมวันนี้

ประการแรก ไม่ควรพูดถึงเรื่องที่ยังไม่ได้รับการยืนยันในที่ประชุม ประการที่สอง นี่คือเงื่อนไขของเจียงเสี่ยวไป๋ ที่ไม่ต้องการให้ใครมายุ่งเกี่ยวก่อนที่เขาจะได้มัน

จุดประสงค์ของหลัวฉางเซิงในการจัดประชุมครั้งนี้ คือเพียงเพื่อให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้มีช่องทางในการติดต่อกับผู้ปฏิบัติงานทุกแผนกของถู่เฉิงก็เท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าร่วมการประชุมในฐานะ “นักลงทุน” และกล่าวปลูกขวัญกำลังใจอย่างกระตือรือร้น โดยกล่าวว่าเขาจะเพิ่มการลงทุนในถู่เฉิง และหยิบยกสโลแกน “สร้างชีวิตที่ดีขึ้นร่วมกับผู้คนในถู่เฉิง” จนได้รับคำชมและเสียงปรบมือมากมาย

หลังการประชุม เจียงเสี่ยวไป๋ได้จัดงานเลี้ยงที่เกสต์เฮาส์และเชิญผู้ที่เข้าร่วมการประชุมมาทุกคน ก่อนจะมอบถุงของขวัญให้พวกเขา

ถุงของขวัญใบใหญ่ไม่เพียงประกอบด้วยของว่างต่าง ๆ จากร้านโหยวผิ่นและบุหรี่เท่านั้น แต่ยังมีเหล้าชั้นดีอีกหนึ่งกล่องด้วย

คนถู่เฉิงชอบดื่มเป็นชีวิตจิตใจ ดังนั้นเหล้าจึงเป็นหนึ่งในของขวัญของเจียงเสี่ยวไป๋โดยธรรมชาติ ซึ่งการให้เหล้าเจี้ยนหยางต้าชูนั้นถือว่าค่อนข้างใจกว้างมาก

“เถ้าแก่เจียงเป็นคนใจกว้างมาก ”

“ใช่แล้ว เขาดูแลเจียงเจียกรุ๊ปขนาดใหญ่ และเขายังมาพบปะกับพวกเราปีละครั้งด้วย”

“นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนรวย”

“เถ้าแก่เจียงอยู่ที่นี่แล้ว การลงทุนทำโรงงานโต๊ะหลุมไฟในถู่เฉิงของเขา ทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นมาก”

“ใช่แล้ว และเราทุกคนยังได้เพลิดเพลินไปกับประโยชน์จากโต๊ะหลุมไฟของเขาด้วย”

“…”

เจ้าหน้าที่ของถู่เฉิงทั้งใหญ่และเล็กกำลังพูดคุยกันใหญ่ พวกเขาประทับใจเจียงเสี่ยวไป๋อย่างมาก หลังจากเหตุการณ์นี้ทุกคนยิ่งมีความประทับใจในตัวเขามากขึ้น

แต่แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่ชั้นนำเหล่านี้ก็มีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เจียงเสี่ยวไป๋จะลงทุนระยะยาวมากขึ้น จึงเริ่มหารือกัน

“เฮ้ เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเขาจะลงทุนระยะยาวกับเรา พวกคุณคิดยังไง ? ”

“ฉันคิดว่านายอำเภอหลัวเป็นคนมีความสามารถมาก เขาสามารถชักชวนเจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ชิงโจวให้มาลงทุนที่ถู่เฉิงของเราได้”

“แต่ถู่เฉิงของเราก็เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ อะไรที่ดึงดูดให้เขามาลงทุนระยะยาวกับเรากัน ? ”

“ฉันคิดไม่ออก”

“ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกัน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า คิดไม่ออกก็อย่าคิด ยังไงก็ตามสุดท้ายเถ้าแก่เจียงก็จะลงทุนอยู่ดี เขาต้องหาทางได้อยู่แล้ว”

“ใช่แล้ว ดูสิ ขนาดโรงงานโต๊ะหลุมไฟที่ก่อตั้งขึ้นในถู่เฉิง เรายังคิดไม่ถึงเลย”

“ใช่แล้ว และโรงงานเกาลัดคั่ว ใครจะไปคิดว่าธุรกิจเล็ก ๆ อย่างแผงลอยริมถนน เถ้าแก่เจียงจะทำให้มันใหญ่ขนาดนี้ได้”

“ดังนั้น ตราบใดที่เถ้าแก่เจียงสามารถมาลงทุนที่ถู่เฉิงได้ ก็แสดงว่าเขาต้องมีโครงการที่เหมาะสมอย่างแน่นอน”

“คุณพูดถูก ธุรกิจไม่ใช่จุดแข็งของเรา งานของเราคือทำเพื่อประชาชน ควรให้บริการประชาชนอย่างดี เมื่อเถ้าแก่เจียงยืนยันว่าจะทำโครงการ เราก็แค่สนับสนุนเขาก็พอ”

“ยังไงก็ตาม ถ้ามันเกี่ยวข้องกับขอบเขตการจัดการของฉัน ฉันจะสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน”

“ฉันก็เหมือนกัน ! ”

“…”

ความคิดเห็นเหล่านี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ยินเช่นกัน

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้ และไม่มีอะไรน่ายินดีไปมากกว่านี้

หลังจากงานเลี้ยงช่วงเย็นจบลง เขาก็ไปที่บ้านของหลัวฉางเซิงอีกครั้งพร้อมกับหม่าหลี่และหยินซื่อ

หลัวฉางเซิงแจกบุหรี่ให้กับทั้งสามคนแล้วพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ฉันจะจัดการประชุมทีมในวันพรุ่งนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิงที่คุณเสนอเพื่อรวบรวมความคิดเห็นของทุกคน”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

แม้ว่าถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิงจะเกี่ยวข้องกับเมืองระดับจังหวัด 2 แห่ง นั่นก็คือซิงโจวและปาโจว แต่ในปาโจวมันเกี่ยวข้องกับเขตถู่เฉิงเพียงเขตเดียวเท่านั้น การก่อสร้างทางด่วนจะสิ้นสุดแค่ในเทศมณฑลถู่เฉิง ดังนั้นจึงจำเป็นที่หลัวฉางเซิงจะจัดประชุมในครั้งนี้

ยังไงก็ตาม สิ่งที่เขากังวลตอนนี้ไม่ใช่โครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิง แต่เป็นโครงการก๊าซธรรมชาติ เขากล่าวว่า “และหากฉันสามารถรวบรวมความคิดของทุกคนได้แล้ว ฉันก็จะไปที่เทศมณฑลเมืองปาโจว”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ฉันจะไปรายงานต่อนายกเทศมนตรีหยาน แล้วจะนัดหมายกับนายกเทศมนตรีถังโดยเร็วที่สุด”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หากได้คำตอบก่อนวันตรุษจีน ก็จะยิ่งดีเลยครับ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ ไม่ต้องกังวล ฉันกังวลกับเรื่องนี้มากกว่าคุณเสียอีก และฉันจะไม่มีทางล่าช้าเป็นอันขาด”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “งั้นเรื่องโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิงก็ถือว่าได้ลู่ทางแล้ว แล้วคุณวางแผนโครงการก๊าซธรรมชาติยังไง”

หลัวฉางเซิงครุ่นคิด และกล่าวว่า “ตอนนี้ฉันคิดว่า…”

ตามความคิดของหลัวฉางเซิง เขาได้หยิบโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิงมาเป็นโอกาส เพื่อที่จะเสนอให้เจียงเจียกรุ๊ปพัฒนาเหมืองถ่านหินของถู่เฉิง

โดยให้เจียงเจียกรุ๊ปเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ถู่เฉิง โดยที่เจียงเจียกรุ๊ปจะได้เป็นผู้ขุดทรัพยากรถ่านหินของถู่เฉิงออกไปจำหน่ายได้เพียงเจ้าเดียว

ในเวลาเดียวกัน เจียงเจียกรุ๊ปยังสามารถสำรวจทรัพยากรอื่นๆ ในถู่เฉิงโดยออกงบประมาณเอง และหากพบทรัพยากรอื่น ๆ ทรัพยากรเหล่านั้นก็จะได้รับการพัฒนาโดยเจียงเจียกรุ๊ปต่อไป

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะสว่างขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ คำว่า “อื่น ๆ ” ที่หลัวฉางเซิงใช้นั้นดีมาก ไม่เพียงแต่หลีกเลี่ยงเป้าหมายเฉพาะอย่างก๊าซธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังขยายขอบเขตของโครงการด้วย ไม่ว่าจะในกรณีใด มันก็จะเป็นประโยชน์ต่อเจียงเจียกรุ๊ป

“เสี่ยวไป๋ คุณคิดว่าข้อตกลงนี้เป็นไปได้ไหม ? ” หลัวฉางเซิงถามด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาเสียงดัง “ตกลง มันเป็นไปได้ครับ ! ”

หลัวฉางเซิงยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อคุณเห็นด้วย งั้นเรามาดำเนินการตามแผนนี้กันเถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ หากว่าคุณตัดสินใจแล้ว งั้นเรามาเซ็นสัญญากันก่อน แล้วผมจะโอนทุนเริ่มต้น 100 ล้านให้คุณทันที”

หลัวฉางเฉิงกล่าวว่า “ฉันจะประชุมกับสมาชิกในทีมพรุ่งนี้ ส่วนคุณก็แค่รอข่าว”

“ถ้ามันเร็ว เราก็เซ็นสัญญาพรุ่งนี้ได้เลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดว่าหลัวฉางเฉิงจะกังวลขนาดนี้ เขาจึงพูดว่า “พรุ่งนี้อาจจะเร็วเกินไปที่จะเซ็นสัญญา”

หือ ?

หลัวฉางเซิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “ทำไม”

เขาเองก็ไม่อยากชักช้า แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจียงเสี่ยวไป๋ถึงไม่อยากเซ็นสัญญาให้มันเสร็จสิ้นไป

หรือเจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากจะรีบตัดสินใจในเรื่องนี้

แต่เขามักจะถือสุภาษิตที่ว่า กลางคืนนั้นยาวนาน ความฝันนั้นยาวมาก ไม่มีใครบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากล่าช้าไปกว่านี้

ตอนนี้เขาแค่อยากจะตัดเรื่องยุ่ง ๆ ออกไปให้เร็วที่สุด และสรุปเรื่องให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อที่เขาจะได้มีปีที่สงบสุข เขาจึงถามออกมาอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย “เสี่ยวไป๋ พรุ่งนี้คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “พรุ่งนี้ผมวางแผนว่าจะไปหมู่บ้านชานหัว”

หยินซื่อกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ คุณจะไปที่เหมืองของคุณเพื่อตรวจสอบมันอีกครั้งงั้นเหรอ ? ”

หลัวฉางเซิงและหม่าหลี่ต่างก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ผมไม่ได้จะไปที่เหมือง ผมแค่จะไปเยี่ยมโรงเรียนประถมบนหมู่บ้านชานหัวก็เท่านั้น”

“โรงเรียนประถมใกล้จะปิดเทอมในฤดูหนาวแล้ว ผมจึงอยากไปดูบรรยากาศการเรียนการสอนของครูและนักเรียนในโรงเรียน”

หลังจากได้ยินที่เขาพูด หลัวฉางเซิงและอีกสามคนต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เมื่อพวกเขาได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าเขากำลังจะไปที่หมู่บ้านชานหัว พวกเขาก็คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้อยากที่จะลงทุนอีก

มันเกือบจะทำให้พวกเขากังวลขึ้นมาอีกครั้ง

หลัวฉางเซิงถอนหายใจและพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ความห่วงใยของคุณต่อโรงเรียนประถมในหมู่บ้านซานหัว ทำให้ฉันซึ่งเป็นนายอำเภอ รู้สึกละอายใจจริง ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ทุกสิ่งมีเหตุและผลของตัวมันเองครับ สำหรับผมและโรงเรียนประถมในหมู่บ้านซานหัวนั้น มีบางอย่างลึกซึ้งต่อกันมาก ”

แน่นอนว่าหลัวฉางเซิงรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังพูดถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรมาก และเพียงแค่พูดว่า “เอาล่ะ ไปทำงานของคุณเถอะ ฉันจะเรียกทีมมาประชุมก่อน และรอจนกว่าคุณจะกลับมาเซ็นสัญญา”