ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1116 มาถึงบ้านของหลี่เกิน

ตอนที่ 1116 มาถึงบ้านของหลี่เกิน

หลังจากแสดงความเคารพต่อหน้าหลุมศพของครูใหญ่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปที่หลุมศพของหลี่ม่านม่านต่อ

หลังจากเผากระดาษเงินและวางเครื่องบูชาแล้ว พวกเขาก็ลุกขึ้นไปจุดประทัด

“ปัง ปัง ปัง ปัง…”

เสียงประทัดดังไปทั่วไหล่เขา และควันก็ลอยไปในอากาศ เศษกระดาษสีแดงจากการระเบิดของประทัดตกลงบนหิมะสีขาวจนเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ

“ม่านม่าน ครูใหญ่ก็มาอยู่ข้าง ๆ คุณแล้วนะ ! ”

“คุณจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป ! ”

เมื่อมองดูหลุมศพของทั้งสอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็พึมพำเบา ๆ “ที่นี่มีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นมาก ในช่วงตรุษจีนปีนี้ ฉันจะขอให้ลุงฉินและป้าเกอมาจุดดอกไม้ไฟให้กับคุณและครูใหญ่นะ”

“คุณคงไม่รู้สินะ ว่าดอกไม้ไฟตอนนี้มันสวยกว่าแต่ก่อนมากแค่ไหน ! ”

“เพียงแต่ว่าแค่ปีนี้ฉันไม่สามารถมาจุดมันด้วยตัวเองได้ เพราะในช่วงตรุษจีนฉันจะไปที่เทียนจิง”

“ปีหน้า ! ปีหน้าก็จะครบสามปีแล้วที่คุณจากไป ปี้หน้าฉันจะมาจุดดอกไม้ไฟให้กับคุณเอง ตอนนั้นฉันรับปากว่าจะจุดดอกไม้ไฟมากมาย”

“……”

เขายังไม่รู้ว่าพ่อแม่ของหลี่ม่านม่านคิดที่จะย้ายสุสานของเธอกลับไปที่เมืองชิงชาน

เพราะพวกเขาไม่อยากให้เธออยู่เคว้งคว้างที่นี่ตลอดไป

เพียงแต่ตอนนี้มีครูใหญ่เพิ่มมาอีกคนแล้ว เขาไม่รู้ว่าครอบครัวของครูใหญ่จะคิดยังไงกับเรื่องนี้

แต่เนื่องจากครอบครัวของครูใหญ่ตกลงที่จะฝังศพครูใหญ่ที่นี่ พวกเขาคงไม่มีแผนที่จะย้ายสุสานออกไปในอนาคต

หลังจากกลับมาที่โรงเรียน ถานปังเจียน, ป้าเกอ และคนอื่น ๆ ก็มาที่โรงเรียนด้วย ทันทีที่พวกเขาพบกัน พวกเขาก็บอกเจียงเสี่ยวไป๋เกี่ยวกับการตายของครูใหญ่

ไม่มีใครไม่เสียใจกับเรื่องนี้

เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้ปลอบใจพวกเขาอยู่พักหนึ่ง

หลังจากที่ป้าเกอและคนอื่น ๆ จากไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถามเหวินฮัวเหรินว่า “ครอบครัวของครูใหญ่บอกว่าจะไม่ย้ายสุสานของเขาออกไปแล้วใช่ไหม”

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “นี่คือความปรารถนาของครูใหญ่ ดังนั้นลูกสองคนของเขาก็ทำได้เพียงปฏิบัติตามเท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจ

เมื่อลูก ๆ ของเขาเห็นด้วย เขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้อีกและถามว่า “แล้วตอนนี้ลูกชายและลูกสาวของเขาทำอะไรอยู่”

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “ลูกชายของครูใหญ่ชื่อจางเชียง ส่วนลูกสาวของเขาชื่อจางหัว พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเสวี่ยลั่ว ทำอาชีพเกษตรกร”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครูใหญ่ได้อุทิศชีวิตส่วนใหญ่ของเขาให้กับโรงเรียนประถมศึกษาซานหัว ดังนั้นเราจะเพิกเฉยต่อลูกหลานของเขาไม่ได้”

ก่อนที่ครูใหญ่จะจากไป เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการช่วยเหลือครอบครัวของครูใหญ่อยู่แล้ว แต่ในเวลานั้นครูใหญ่ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของเขาเลย

เขาคิดเสมอว่ายังมีเวลาอีกนานที่จะตอบแทน

แต่ไม่คิดว่าครูใหญ่จะจากไปเร็วขนาดนี้

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “หลังจากครูใหญ่คนเก่าจากไปแล้ว คณะครูจากโรงเรียนก็ไปที่บ้านของจางเชียงและจางหัวด้วยกัน ทั้งสองใช้ชีวิตแบบธรรมดา เราจึงให้เงินปลอบใจพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ยอมรับมัน”

ถานเฉียนป๋อกล่าวว่า “ครูใหญ่สอนลูกทั้งสองของเขาเรียนจนอ่านออกเขียนได้ ทั้งสองรู้หนังสือ เพียงแต่สอบบรรจุไม่ผ่าน จึงเป็นเพียงเกษตรกร”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เมื่อพิจารณาจากอายุของครูใหญ่แล้ว ลูก ๆ ของเขาก็น่าจะอยู่ในวัยสี่สิบ ในช่วงก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน พวกเขาสองคนก็คงเกือบจะเป็นวัยรุ่นแล้ว และพ้นวัยที่ต้องเรียนหนังสือไป

และที่พวกเขาสามารถอ่านออกเขียนได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะครูใหญ่สอน

พูดได้เพียงว่าชะตากรรมของคนจำนวนมากไม่สามารถหลีกหนีจากพันธนาการแห่งกาลเวลาได้

ไม่ว่าคน ๆ หนึ่งจะเกิดในยุคใดก็ตาม โชคชะตาของเขามักจะถูกกำหนดไว้แล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเหวินฮัวเหรินและถามว่า “หลังจากที่ครูใหญ่จากไป โรงเรียนได้เลือกครูใหญ่คนใหม่แล้วหรือยังครับ”

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “ทุกคนแนะนำให้ฉันทำหน้าที่รักษาการครูใหญ่ชั่วคราว”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลอะไร ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เมื่อคุณต้องการกลับไปที่ซิงโจว ผมจะส่งคนมาแทนคุณ”

เหวินฮัวเหรินโบกมือ “ในตอนนี้ฉันยังไม่อยากกลับไปที่ซิงโจว ตอนนี้ร่างกายของฉันยังเคลื่อนไหวได้ ฉันก็อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสองสามปี”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่คุณก็มีครอบครัวเหมือนกัน”

เหวินฮัวเหรินยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ครอบครัวของฉันทุกคนต่างก็มีชีวิตที่ดีแล้ว ฉันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้”

เหวินเหวินเว่ย ลูกชายของเขาเป็นผู้รับแฟรนไชส์รายแรกที่เข้าร่วมร้านโหยวผิ่น เขาติดตามเจียงเสี่ยวไป๋มามากกว่าหนึ่งปีแล้ว และตอนนี้ที่ร้านก็ยังทำกำไรเป็นกอบเป็นกำให้กับเขา

นอกจากนี้เงินเดือนของเขาที่ได้จากการมาเป็นครูที่นี่ก็ไม่น้อยเลย มากกว่าสองร้อยหยวนต่อเดือน

ซึ่งการมาอยู่ในโรงเรียนประถมศึกษาซานหัว เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินซื้ออาหารและเช่าที่พัก จึงทำให้เงินเดือนทั้งหมดของเขาสามารถเอาไปเป็นเงินเก็บได้ทั้งหมด ครอบครัวของเขาในตอนนี้จึงค่อนข้างร่ำรวย ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่นั่นไม่สามารถชะลอการเกษียณของคุณได้นะครับ”

“เกษียณมาก็แค่กินเงินบำนาญต่อไปไม่ใช่เหรอ ? ” เหวินฮัวเหรินยิ้ม “อีกอย่าง อากาศที่นี่ก็ดีมาก และก็เข้ากันได้ดีกับชาวบ้าน”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินสิ่งที่เหวินฮัวเหรินพูด เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก และเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันในโรงอาหารของโรงเรียน เขาและจางเสี่ยวชุ่นก็ออกจากหมู่บ้านซานหัวและกลับไปที่ถู่เฉิง

เมื่อไปถึงถู่เฉิงก็เป็นเวลาหกโมงกว่า ซึ่งก็มืดแล้ว

“ผู้ช่วยเจียง คุณจะไปที่บ้านของผู้อำนวยการหลี่ หรือไปที่บ้านของนายอำเภอหลัวก่อนดี ? ”

จางเสี่ยวชุ่นถามขณะขับรถ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไปที่บ้านของหลี่เกินก่อน”

จางเสี่ยวชุ่นรับคำสั่งและขับรถตรงไปที่บ้านหลี่เกินทันที

พวกเขายังคงจอดรถไว้ใต้ต้นเกาลัดขนาดใหญ่ จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋และจางเสี่ยวชุ่นก็เดินไปที่หน้าประตูบ้านของหลี่เกินพร้อมของฝากที่นำมา

“โฮ่ง ๆ ๆ ! ”

เสียงเห่าของสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ดังขึ้น จากนั้นหลี่เกินและหลี่ต้าหนิวก็ได้เดินออกมา ตามมาด้วยหลี่ซิงอี้

“สวัสดีครับลุงหลี่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ทักทายด้วยรอยยิ้ม

หลี่ต้าหนิวพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวไป๋ คุณมาที่นี่กี่ครั้ง คุณก็นำของมาด้วยทุกครั้งเลย”

ขณะที่เขาพูดแบบนี้ มือของเขาก็กำลังจะไปหยิบของที่เจียงเสี่ยวไป๋ถืออยู่

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว คุณสบายดีไหม ? ”

หลี่ต้าหนิวยกหน้าอกของเขาขึ้น แล้วพูดว่า “ฉันสบายดี กินข้าวก็อร่อย จะเดินเหินไปไหนก็ไม่เจ็บขาแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเขา เขาดูแข็งแรงกว่าปีที่แล้วมาก ดูมีน้ำมีนวลใบหน้าที่แดงก่ำ

หลี่เกินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้พูดว่า “ตั้งแต่ฉันเริ่มทำงานกับคุณ สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวก็ดีขึ้น เรามีเนื้อสัตว์ให้กินทุกมื้อ และสุขภาพของพ่อแม่ก็ดีขึ้นมาก”

ในขณะที่พูด เฉินชุนฮวาก็เดินหลังค่อมเข้ามา “เสี่ยวไป๋เข้าไปข้างในก่อน ข้างนอกหิมะตกหนักมาก ไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่ด้วยซ้ำ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณป้า มันก็แค่หิมะตก ยังไงซะผมก็นั่งอยู่ในรถอยู่แล้วครับ”

เฉินชุนฮวาพยักหน้า “เอาล่ะ หากนั่งอยู่ในรถก็ไม่เป็นไร ! ”

“สวัสดีค่ะอาเจียง ! ”

“สวัสดีครับอาเจียง ! ”

สองพี่น้องหลี่เฟิงและหลี่ผิงก็วิ่งออกไปทักทายเจียงเสี่ยวไป๋ หลี่ผิงถึงกับถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สับสน “อาเจียงคะ แล้วทำไมชานชานไม่ได้มาด้วยล่ะ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ชานชานเข้าโรงเรียนแล้ว และยังไม่ถึงวันหยุดเลย”

หลี่ผิงพูดว่า “ฉันไม่ได้เจอชานชานมานานแล้ว แม่บอกว่าฉันสูงขึ้นแล้ว ชานชานก็คงสูงขึ้นเหมือนกันใช่ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ ชานชานก็สูงขึ้นเหมือนกัน และสูงกว่าหนูด้วย”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน พวกเขาก็เดินเข้ามาข้างในบ้านแล้ว

มันยังคงเป็นห้องไฟเหมือนเดิม และหลุมไฟยังคงอยู่ แต่แทนที่จะจุดไฟ กลับมีโต๊ะหลุมไฟถูกตั้งไว้กลางห้อง

หลี่ต้าหนิวพูดด้วยรอยยิ้ม “เนื่องจากเรามีโต๊ะหลุมไฟแล้ว เราจึงไม่ได้จุดไฟหลุม”

โต๊ะหลุมไฟในบ้านของเขาไม่ได้เผาด้วยถ่านหิน แต่ใช้ฟืน ซึ่งข้างกำแพงยังมีฟืนจำนวนมากที่มีความยาวประมาณหนึ่งฟุตวางเรียงรายกันเป็นระเบียบ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การใช้โต๊ะหลุมไฟสะดวกกว่าอยู่แล้วครับ แค่มันรมควันเบคอนไม่ได้ก็เท่านั้น”

หลี่ต้าหนิวพูดด้วยรอยยิ้ม “หลังจากฆ่าหมูเสร็จ เราจะจุดไฟในหลุมไฟ ฉันกับแม่ของหลี่เกินก็จะสับฟืนเป็นจำนวนมาก”

เมื่อพูดจบ เขาก็เชิญให้เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง

“ฮ่าฮ่า ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณจะมาที่นี่”

ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจดังมาจากข้างนอกห้อง