ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1175 แค่คุณบอกว่าอยากมาที่นี่ด้วยตัวเอง มันจะตายงั้นเหรอ ?

ตอนที่ 1175 แค่คุณบอกว่าอยากมาที่นี่ด้วยตัวเอง มันจะตายงั้นเหรอ ?

เจี่ยงชุ่ยหยู, เจียงเสี่ยวเฟิ่ง และคนอื่นต่างก็เดินไปที่ประตู

ทันทีที่พวกเธอออกมาดู ก็เห็นหวังเทาเดินถือของขวัญทั้งเล็กและใหญ่อยู่ตรงหน้าบ้าน

“หวังเทา ทำไมคุณถึงมาที่นี่ ? ”

เจียงเสี่ยวเฟิ่งถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือหวังเทา

หวังเทายิ้มกว้าง “แม่ของผมบอกให้ผมมาอวยพรปีใหม่ในวันแรกของปีที่บ้านของคุณ”

เอิ่ม……

เจียงเสี่ยวเฟิ่งกลอกตา นี่เขาไม่รู้จักพูดเลยหรือไง ?

แค่บอกว่าคุณอยากมาที่นี่ด้วยตัวเอง มันจะตายงั้นเหรอ ?

เจี่ยงชุ่ยหยูมีความสุขมากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หวังเทามานี่มา ขอบคุณมากที่ยอมเดินทางไกลเพื่อมาอวยพรปีใหม่ในวันนี้ เข้ามาพักผ่อนข้างในเถอะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็เข้าไปรับของต่าง ๆ จากมือของหวังเทา ก่อนจะจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวเฟิ่งและพูดตำหนิออกมา “ถ้ามีตาก็เข้ามาช่วยกันรับของเร็ว ๆ สิ”

“อ้อ ค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวเฟิ่งสะดุ้งและรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อรับของมา

“คุณป้า ไม่ต้องให้เสี่ยวเฟิ่งมาถือหรอกครับ ผมถือเองได้” หวังเทาปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าเจียงเสี่ยวเฟิ่งไม่พอใจอยู่ แล้ว ยังจะขอให้เธอช่วยเขาถือของอีก แบบนี้ก็เท่ากับว่าสร้างปัญหาขึ้นมาเพิ่มน่ะสิ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาต้องการที่จะยืนหยัดต่อไป แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานความกระตือรือร้นของเจี่ยงชุ่ยหยูได้ สุดท้ายเขาจึงปล่อยมืออย่างเชื่อฟัง

หากคุณทำให้ภรรยาในอนาคตของคุณขุ่นเคือง คุณสามารถเกลี้ยกล่อมเธอด้วยคำพูดที่ไพเราะได้ แต่หากคุณทำให้แม่ยายในอนาคตขุ่นเคือง คุณจะมีเพียงอนาคต แต่ไม่มีแม่ยาย

แล้วทุกคนก็เดินมาถึงห้องนั่งเล่น

ทุกคนทักทายหวังเทาอย่างอบอุ่น และเชิญให้เขานั่งลงและชงชาให้เขา

หลังจากที่เจี่ยงชุ่ยหยูเก็บข้าวของของเธอแล้ว เธอก็เข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม “หวังเทา แล้วมาที่นี่ได้อย่างไร ? ”

“เอ่อ แม่ของผม…”

ทันทีที่เขาเปิดปาก เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและรีบเปลี่ยนคำพูด “ผมมาที่ชิงโจวก่อน แล้วจึงนั่งรถตู้มาที่เจียงวาน”

เจี่ยงชุ่ยหยูพูดด้วยความประหลาดใจ “วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ ยังมีรถรับส่งวิ่งอยู่เหรอ ! ”

หวังเทากล่าวว่า “เป็นรถตู้จากบริษัทขนส่งผู้โดยสารอันชุน เจตต้า ผมได้ยินจากพนักงานขับรถบอกว่าในช่วงเทศกาลตรุษจีน พวกเขายังให้บริการตามปกติ”

บริษัทขนส่งผู้โดยสารอันชุน เจตต้าเป็นบริษัทในเครือของเจียงเจียกรุ๊ป ซึ่งผู้จัดการทั่วไปคือหยางเสี่ยวฮัว

หลังจากเปิดสถานีผู้โดยสาร ในตอนแรกบริษัทขนส่งผู้โดยสารอันชุน เจตต้ายังมีรถตู้เพียง 20 คันที่วิ่งจากชิงโจวไปยังพื้นที่ต่าง ๆ

แต่เมื่อเจียงเจียกรุ๊ปเติบโตขึ้น หยางเสี่ยวฮัวก็ขยายธุรกิจและได้รับใบอนุญาตขนส่งผู้โดยสารจากชิงโจวไปยังเจี้ยนหยาง, ไป่เหลียง, ไคไหล, ต้าเฟิง, ฉางเหอ, หยุนตู และปาหวัง จากนั้นจึงเริ่มมีการขนส่งระยะสั้น และขนส่งผู้โดยสารระยะกลาง

อย่างไรก็ตาม บริษัทขนส่งผู้โดยสารอันชุน เจตต้ายังคงใช้รถตู้เพื่อให้บริการขนส่งผู้โดยสาร

ด้วยวิธีนี้ ถึงแม้ในรถจะมีที่นั่งน้อย แต่เพราะที่นั่งน้อย จึงทำให้คนเต็มเร็วและไม่ต้องเสียเวลารอผู้โดยสารต่อเที่ยวให้เต็มนาน

นอกจากนี้ หากใครเช่ารถก็สามารถวิ่งรถได้ตลอดเวลา

นอกจากนี้หลังจากที่รถไปถึงที่หมายแล้ว พวกเขาก็ยังสามารถวิ่งส่งผู้โดยสารภายในพื้นที่นั้น ๆ ได้อีกด้วย ระบบการเดินรถค่อนข้างยืดหยุ่นกว่ารถมินิบัสประจำทาง ทั้งยังเป็นที่นิยมของผู้โดยสารมากกว่าด้วย

ปัจจุบันผู้โดยสารจำนวนมากนิยมใช้บริการรถตู้แทนรถมินิบัสในการเดินทาง

เมื่อได้ยินว่าหวังเทาต้องขึ้นรถสองเที่ยวเพื่อมาหา เจียงเสี่ยวเฟิ่งก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ก่อนหน้านี้ที่คุณบอกว่าจะมาอวยพรปีใหม่ คุณนัดให้ฉันไปรับคุณในเมืองไม่ใช่เหรอ ! ”

“หากไม่มีรถวิ่งขึ้นมา คุณจะเดินมาที่นี่หรือไง”

เธอบ่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็พอมองออกได้ว่าเธอใส่ใจเรื่องความปลอดภัยของเขา

คราวนี้หวังเทามีสีหน้าสดใสขึ้น เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม้ว่าจะต้องเดินทางมายากลำบากแค่ไหน ผมก็จะมา ! ”

“คนโง่ ! ” เจียงเสี่ยวเฟิ่งมีความสุขในใจ แต่ปากก็ยังไม่วายบ่นเขา “ถ้าอย่างนั้นก็นั่งพักก่อน ส่วนฉันจะไปช่วยแม่ทำอาหารในครัว”

เจี่ยงชุ่ยหยูรีบพูดขึ้นมาทันที “ไม่ต้อง ลูกอยู่คุยกับหวังเทาเถอะ”

หวังซิ่วจวี๋ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ พวกเราสามคนก็พอแล้ว ขาดหลานไปแค่คนเดียวไม่เป็นไรหรอก”

“ถูกต้อง ! ” จ้าวเต๋อหรงพูดด้วยรอยยิ้ม และเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับเจียงเสี่ยวเยว่

เจียงเสี่ยวเยว่ที่เห็นหวังเทาเป็นครั้งแรก หลังจากเข้าไปในครัว เธอก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แฟนของเสี่ยวเฟิ่งหน้าตาดีทีเดียว”

จ้าวเต๋อหรงพยักหน้า “เขาจมูกโด่ง ดวงตากลมโต หล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “งานของเขาก็ไม่เลว เขาทำงานในกรมสรรพากร”

จ้าวเต๋อหรงกล่าวว่า “ในเมื่อเจอคนที่ดีและมีความพร้อมแบบนี้ ก็รีบ ๆ ให้เธอแต่งงาน จะได้มีลูกเร็ว ๆ ”

ในเวลานี้ เจี่ยงชุ่ยหยูก็เดินเข้ามาเช่นกัน หลังจากฟังสิ่งที่พวกพี่สะใภ้พูด เธอก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีกและพูดว่า “ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ลูกสาวของฉันดื้อมาก แล้วแบบนี้ฉันจะทำอย่างไรได้ ? ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไร เมื่อเจ้ารองกลับมา ฉันจะบอกให้เขาช่วยเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเฟิ่ง เสี่ยวเฟิ่งจะต้องฟังเขาอย่างแน่นอน”

เจี่ยงชุ่ยหยูมีความสุขมากหลังจากได้ยินแบบนี้ “ใช่ ใช่ ใช่ เสี่ยวเฟิ่งฟังเสี่ยวไป๋อย่างแน่นอน พี่สะใภ้รอง ฉันคงต้องพึ่งพี่แล้ว”

……

ที่เมืองเทียนจิง

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋งีบหลับ กว่าที่เขาจะตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายโมงไปแล้ว

ในเวลานี้ ที่บ้านของชายชรามีคนน้อยลงไปครึ่งหนึ่งได้

ส่วนโจวอ้ายเหลียน, ครอบครัวของหลินเจียตง และครอบครัวของหลินเจียเหลียงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่ครอบครัวของหลินเจียเซิ่งก็กลับไปแล้วเหมือนกัน

เหลือเพียงครอบครัวของหลินต้าเหว่ย, ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ และครอบครัวของหลินเจียปิงเท่านั้นที่ยังคงอยู่ รวมถึงสามแม่ลูกอย่างมู่เสี่ยวหวาน, หลินเจียจวิน และหลินเจียหง

ชายชรากำลังเล่นไพ่นกกระจอกกับหลินต้าเหว่ย, หลินเจียลี่ และหลินเจียหงอยู่

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา เขาก็ยกเปลือกตาขึ้นแล้วพูดว่า “ตื่นแล้วเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ “คุณปู่อยากกินอะไรไหมครับ ผมจะได้ทำให้กินเย็นนี้”

ชายชราพูดว่า “มานี่มา มาช่วยฉันสอนพวกเขาเล่นไพ่ก่อน ทักษะของพวกเขาแย่มากจริง ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างหลังของหลินต้าเหว่ยแล้วพูดว่า “พ่อครับ ผมขอเล่นไพ่กับคุณปู่สักตาได้ไหมครับ ! ”

หลินต้าเหว่ยเพิ่งหัดเล่นไม่นานมานี้ แม้ว่าทักษะของเขาจะแย่ แต่เขาก็มีความสนใจมาก จึงพูดว่า “ไม่เอา ไม่เอา ไม่ต้องมาแย่งที่นั่งของฉันเลย แค่ยืนข้างหลังแล้วชี้แนะให้ฉันก็พอ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำตาม

ด้วยคำแนะนำของเขาและเพราะความมือดีของหลินต้าเหว่ย ทำให้ทางฝั่งเขาเริ่มได้เปรียบขึ้นจนเขาสามารถชนะหลายเกมติดต่อกัน

ทุกคนที่เล่นไพ่ย่อมเคยผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน ที่มือใหม่มักจะมือดีเป็นพิเศษ

คราวนี้ถึงคราวที่ชายชราจะไม่พอใจแล้ว เขาหันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “สุภาพบุรุษที่แท้จริงจะคอยดูเกมหมากรุกโดยไม่พูด คนที่ยืนดูก็มีหน้าที่ยืนดูไป ไม่ต้องชี้แนะแล้ว”

เอิ่ม……

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที ก็ปู่เองไม่ใช่เหรอที่ขอให้ผมมาให้คำแนะนำพ่อ และตอนนี้ยังมาบอกไม่ให้ผมพูดอะไรอีก ? !

เวลาห่างกันไม่กี่นาทีก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

“โอเค งั้นผมจะไปทำอาหารก่อน ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็รีบเดินออกไปทันที

แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ไปทำอาหารในทันที เขาแวะไปอุ้มเจียงอันและเจียงห่าวอยู่พักหนึ่ง

นี่เป็นวันแรกของปีใหม่ เขายังไม่ได้อุ้มลูก ๆ ของเขารับปีใหม่เลย

“ป่า…ป๊า…”

เจียงห่าวตัวน้อยในอ้อมแขนของเขาร้องเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ปากเล็ก ๆ ของหนูน้อยเล่นฟองน้ำลายอย่างมีความสุขไปด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างมีความสุข เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดน้ำลายให้ลูกสาวตัวน้อย

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าของเขา หลินเจียอินจึงพูดว่า “เอาล่ะ คุณอุ้มจนพอใจแล้วก็ไปทำอาหารสิ คุณนอนตอนเที่ยง ป้าจางจึงได้ทำอาหารแทน เพราะคุณปู่บอกว่าคุณนอนขี้เซา”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายชราที่กำลังเล่นไพ่

ซึ่งบังเอิญกับที่ชายชราก็มองมาที่เขาเหมือนกัน สายตาของชายชราคล้ายกับกำลังจะบอกเขาว่า: นายไม่ได้บอกว่ากำลังจะไปทำอาหารเหรอ ? ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ ?

เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นตัวขึ้นมาทันทีและรีบมอบเจ้าตัวเล็กให้หลินเจียอินอุ้ม “ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”