ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1179 กลับเจียงวาน

ตอนที่ 1179 กลับเจียงวาน

เวลาเดินผ่านไปช้า ๆ

ในที่สุดก็ถึงเวลาอาหารเย็น และทุกคนในตระกูลหลินก็มาถึง

สิ่งที่หายากมากคือหลินต้าจ้าวมาถึงในขณะที่ทุกคนนั่งอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาที่โต๊ะอาหาร

“ขอโทษที ผมเกือบจะมาสายแล้ว ! ” หลินต้าจ้าวกล่าวขอโทษ

ชายชราตะคอกเบา ๆ “งั้นก็รีบนั่งลงสิ”

ชายชรายังคงมีความสุขมากที่ลูกชายคนโตของเขามีเวลากลับมาหาทุกคน

“ครับพ่อ ! ”

หลินต้าจ้าวตอบและเดินไปที่นั่งที่เหลือว่างให้เขา เมื่อเขาเดินผ่านเจียงชาน เขาก็หยุดและพูดว่า “ชานชาน ตามาสายนิดหน่อย เพราะยุ่งอยู่กับงาน จึงไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดมาให้หนู ไว้ตาจะชดเชยให้หนูในภายหลังนะ”

เจียงชานยืนขึ้นแล้วพูดว่า “คุณตา อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ คุณตามีงานต้องทำมากมาย แค่สละเวลามากินเลี้ยงวันเกิดหนู หนูก็ดีใจมากแล้วค่ะ”

“ไม่จำเป็นต้องหาของขวัญวันเกิดมาให้หนูหรอก”

หลินต้าจ้าวไม่คิดว่าเจียงชานจะฉลาดขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย เขาลูบหัวของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ตาก็ขอให้หลานมีความสุขมาก ๆ ในวันเกิดนะ ! ”

“ขอบคุณค่ะคุณตา ! หนูก็ขอให้คุณตามีความสุขเหมือนกัน ! ” เจียงชานตอบด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเหมือนกัน ! ”

หลินต้าจ้าวหัวเราะเสียงดัง เขาดูมีความสุขมาก

หลังจากที่หลินต้าจ้าวนั่งลง ชายชราหลินก็ยกแก้วไวน์ในมือขึ้น มองไปยังห้องที่เต็มไปด้วยหลาน ๆ แล้วพูดว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของเจียงชาน เธอเป็นรุ่นที่สี่ของตระกูลหลิน และวันนี้คนในตระกูลหลินทั้งสี่รุ่นก็ได้มาร่วมฉลองใต้หลังคาเดียวกัน มันทำให้ฉันพอใจมาก ยกเว้นเจ้ารอง วันนี้ทุกคนก็อยู่ที่นี่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ส่วนเจ้าสามและเสี่ยวไป๋ก็จะกลับไปในวันพรุ่งนี้ หลังจากนี้คงยากแล้วที่จะมีโอกาสได้กลับมารวมตัวกับแบบนี้…”

เสียงของชายชราติดขัดเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พูดต่อ “วันนี้เป็นวันเกิดของเจียงชาน เราถึงได้มาพบกันใหม่อีกครั้ง ฉันไม่เสียใจเลย ! มาเถอะ มาดื่มอวยพรวันเกิดให้เจียงชานกัน”

ทุกคนยกแก้วขึ้น

“ชานชาน สุขสันต์วันเกิด”

“ชานชาน สุขสันต์วันเกิด ขอให้สุขภาพแข็งแรง”

“ชานชาน สุขสันต์วันเกิด ขอให้สอบได้ที่หนึ่ง”

……

“Happy Birthday to you…Happy Birthday to you~…”

ท่วงทำนองเพลงสุขสันต์วันเกิดและการได้ร่วมทานอาหารเย็นกับครอบครัวช่วยลบความโศกเศร้าจากการพลัดพรากจากกัน บรรยากาศแห่งงานรื่นเริงได้แผ่กระจายไปทั่วบ้านของชายชราหลินอีกครั้ง

……

เช้าวันรุ่งขึ้น ครอบครัวของหลินต้าเหว่ยและครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ออกเดินทาง

หลังจากบอกลากันเสร็จสิ้นแล้ว ยานพาหนะก็ค่อย ๆ ขับลับตาไป

หลินต้าเหว่ยที่นั่งอยู่ในรถมองย้อนกลับไป เห็นร่างของชายชราที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่อย ๆ ลับตา

เขาเช็ดมุมตาของเขาอย่างเงียบ ๆ ส่วนหลิวอี้ถิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็จับมือของเขาไว้แน่นเช่นกัน

พวกเขานั่งเครื่องบินไปลงที่เจียงเฉิงด้วยกัน จากนั้นมู่เสี่ยวหวานและหลินเจียจวินก็ขับรถกลับบ้านตามลำดับ ส่วนครอบครัวของหลินต้าเหว่ยและครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ก็รอเที่ยวบินต่อไป เพื่อบินกลับชิงโจวในช่วงบ่าย

ประมาณสี่โมงเย็น ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินชิงโจวอย่างปลอดภัย

เนื่องจากครอบครัวของหลินต้าเหว่ยและครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ลงเครื่องแล้ว จางเสี่ยวชุ่นและเถียนต้าหลี่ต่างก็ขับรถมารับพวกเขาที่สนามบิน

“อากาศที่ชิงโจวสบายกว่ามาก ! ”

“ในที่สุดฉันก็ถึงบ้านแล้ว ! ”

หลังจากเดินออกจากสนามบิน เจียงชานก็อ้าแขนของเธอออกราวกับกำลังโอบกอดท้องฟ้า เธอเงยหน้าขึ้นและหายใจเข้าลึก ๆ ดูเคลิบเคลิ้มไปกับมัน

จางเสี่ยวชุ่นเห็นแบบนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ชานชาน มีความสุขมากใช่ไหมที่ได้กลับบ้าน ? เทียนจิงไม่สนุกเท่าเจียงวานเหรอ ? ”

เจียงชานพูดอย่างจริงจังว่า “ลุงจาง แม้ว่าอยู่ที่เทียนจิงจะสนุก แต่เจียงวานก็คือบ้านของหนูค่ะ ! ”

จางเสี่ยวชุ่นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ ผู้คนมักพูดว่ารังทองหรือรังเงินนั้นไม่ดีเท่ากับบ้านสุนัขของตัวเอง คนเราชอบกลับมาบ้านเกิดของเราเอง”

ในขณะที่พูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋

เขาเป็นคนขับรถของเจียงเสี่ยวไป๋และมักจะติดตามเจียงเสี่ยวไป๋ไปทุกที่ จึงรู้ดีกว่าใครว่าเจียงเสี่ยวไป๋ให้ความสำคัญกับบ้านเกิดของเขาแค่ไหน

ไม่คาดคิดว่านิสัยนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋จะถูกส่งต่อไปยังเจียงชานด้วย

……

ในสวนหลังบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็ตั้งตารอการกลับมาของพวกเขา

“คุณย่า ทำไมคุณลุงและพี่ชานชานยังไม่กลับมาอีกคะ ? ”

เจียงถิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พวกเขาสองคนถามคำถามนี้ขึ้นมาแล้วหลายครั้ง

“เอาน่า อีกแปปก็คงมาถึงแล้ว ลุงและคนอื่นน่าจะถึงสนามบินชิงโจวแล้ว”

“ลุงเสี่ยวชุ่นและลุงต้าหลี่ออกไปรับพวกเขาแล้ว หากดูเวลา พวกเขาก็คงจะกลับมาถึงเร็ว ๆ นี้”

“คุณย่าพูดแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าจะมาถึงเร็ว ๆ นี้” เจียงถิงพูดอย่างเสียใจ เธอเกือบบอกแล้วว่าคุณย่ากำลังพูดโกหกเธอ

หวังซิ่วจวี๋ก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เธอไม่สามารถติดต่อกับเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นระหว่างการเดินทางได้ เธอจึงไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาถึงบ้านเมื่อไหร่

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็รอคอยอย่างกระตือรือร้นไม่ต่างไปจากหลานสาวของเธอเลย

แต่เธอก็ทำได้เพียงปลอบเจียงถิงครั้งแล้วครั้งเล่า และก็รอต่อไป

……

ในรถของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอินและหลิวอี้ถิงกำลังอุ้มเจียงอันและเจียงห่าว เช่นเดียวกับหลินจื้อเสียนและหลินจื้อหลินต่างก็นั่งรถที่จางเสี่ยวชุ่นเป็นคนขับ

ในรถของเถียนต้าหลี่ มีเพียงหลินเจียเหวยและหานหยุนอิงเท่านั้นที่นั่งอยู่

หลังจากที่ทั้งสามคนอวยพรปีใหม่ให้กันและกัน หลินเจียเหวยก็กล่าวว่า “พี่เถียน ขอบคุณมากนะครับ ที่ยอมทำงานหนักแบบนี้ ขนาดปีใหม่ พี่ยังต้องมาทำงานอยู่”

เถียนต้าหลี่ยิ้มและพูดว่า “เราหยุดตั้งแต่วันที่ 28 แล้ว และวันนี้ก็เป็นวันแรกของการทำงาน”

หลินเจียเหวยไม่รู้ว่าเถียนต้าหลี่ทำงานเป็นคนขับรถที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เขานึกว่าเถียนต้าหลี่เป็นพนักงานของเจียงเจียกรุ๊ป จึงพูดว่า “บริษัททำงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ? ”

เถียนต้าหลี่กล่าวว่า “ผมไม่ได้ทำงานที่เจียงเจียกรุ๊ป ผมทำงานที่บ้านของคุณเจียง”

หลังจากที่เถียนต้าหลี่เล่าเรื่องเสร็จ หลินเจียเหวยและหานหยุนอิงก็ได้รู้ว่าครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋จ้างคนรับใช้แปดคน

นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าใช้ชีวิตอย่างมหาเศรษฐี !

ไม่รู้ว่าถ้าพ่อของเขารู้ พ่อจะอบรมอะไรเจียงเสี่ยวไป๋หรือเปล่านะ

อาจจะไม่ได้ว่าอะไรเจียงเสี่ยวไป๋ แต่คงจะเรียกหลินเจียอินมาอบรมอย่างแน่นอน

พวกเขาทั้งสองมองหน้ากันและอดไม่ได้ที่จะกังวลว่าหลินเจียอินจะโดนตำหนิ

เวลาผ่านไป รถทั้งสามคันก็มาถึงเจียงวานอย่างรวดเร็ว

“พวกเขามาแล้ว ! ”

เจียงถิงเป็นคนแรกที่เห็นรถขับเข้ามาในบ้าน คันข้างหน้าคือรถแลนด์โรเวอร์ที่เจียงเสี่ยวไป๋ขับบ่อย ๆ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนอย่างตื่นเต้น

“พวกเขามาแล้วจริง ๆ ! ”

“กลับมากันแล้ว ! ”

เมื่อเธอเห็นรถ หวังซิ่วจวี๋ก็ยิ้มและรีบไปที่โรงรถด้านล่างเพื่อรอพวกเขาทันที

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นฉากนี้จากระยะไกล และรู้สึกอบอุ่นในใจ เขารู้สึกดีมากที่มีพ่อแม่มารอต้อนรับเมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน

ในโรงรถใต้ดิน

ทันทีที่รถแลนโรเวอร์จอดสนิท เจียงไห่หยางและภรรยาของเขาก็ยืนอยู่หน้าประตูรถแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูรถอย่างรวดเร็วและทักทายทั้งสอง “พ่อ แม่ ! ”

“พ่อ แม่ ! ” หลินเจียอินก็กล่าวทักทายเหมือนกัน

“เจียอินกลับมาแล้ว ! ” หวังซิ่วจวี๋ยิ้มอย่างมีความสุขและพูดซ้ำ ๆ ว่า “ดีใจที่ทุกคนกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย ! ”

ขณะที่เธอพูด เธอก็มองไปที่เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของหลินเจียอินแล้วถามว่า “อันอันหรือห่าวห่าว ? ”

เด็กน้อยสองคนดูเกือบจะเหมือนกันทุกประการ แม้แต่หวังซิ่วจวี๋ บางครั้งก็ไม่สามารถแยกพวกเขาเลยได้

หลินเจียอินกล่าวว่า “นี่คืออันอันค่ะ ! ”

หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างรวดเร็วว่า “เร็วเข้า แม่ขออุ้มอันอันหน่อย ! ”

เธอไม่ได้เจอหลานชายคนสำคัญของเธอมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว จึงคิดถึงเขามาก

หลินเจียอินส่งเจียงอันให้เธอทันที

หวังซิ่วจวี๋รับหลานชายไปอย่างมีความสุข และเมื่อเธอกำลังจะหยอกล้อหลานชายของเธอ หลิวอี้ถิงก็ลงมาจากรถ