ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1187 ข่าวดีของจริง

ตอนที่ 1187 ข่าวดีของจริง

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสีหน้าของทุกคน เขาเข้าใจอยู่ในใจ แล้วพูดว่า “มนุษย์เราเกิดมาแล้วควรทำตามความฝัน ในเมื่อเกิดมาในโลกนี้แล้ว เราควรทิ้งร่องรอยการมีอยู่ของเราไว้ ! ”

“หวังว่าความพยายามของเราจะสามารถเปลี่ยนยุคสมัยได้ และหวังว่าทุกคนที่นี่จะเป็นผู้ที่เดินไปกับผมจนสุดทาง และยืนอยู่ในจุดสูงสุดไปด้วยกัน”

ในเมื่อเกิดมาในโลกนี้แล้ว เราควรทิ้งร่องรอยการมีอยู่ของเราไว้ !

ประโยคง่าย ๆ ที่ปลุกความฮึกเหิมของทุกคนได้ !

“ถ้าชิงโจวพัฒนาไปในทิศทางนี้ อนาคตจะเป็นอย่างไร ฉันจินตนาการไม่ออกเลย ! ”

“ฉันเกรงว่ามันจะกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของจีน รองจากเจียงเฉิงเลยแหละ ! ”

“ทางที่ดีให้มันใหญ่กว่าเจียงเฉิงไปเลย จะได้ย้ายเมืองเอกของมณฑลจีนตอนกลางจากเจียงเฉิงมาเป็นชิงโจว และเราจะได้กลายเป็นคนเมืองด้วย”

“เพ้อฝัน ทำไมไม่บอกว่าให้เปลี่ยนชิงโจวเป็นเมืองหลวงของประเทศไปเลยล่ะ ? ”

“ก็ผู้ช่วยเจียงกล่าวว่าผู้คนต้องมีความฝัน ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต่างจากปลาเค็ม”

“ใช่แล้ว ทหารที่ไม่อยากเป็นนายพลย่อมไม่ใช่ทหารที่ดี ทำไมชิงโจวถึงจะเป็นเมืองหลวงของภูมิภาคไม่ได้ล่ะ ? ”

“ตามที่ผู้ช่วยเจียงพูด หากแนวโน้มอุตสาหกรรมยังคงเป็นไปตามรูปแบบการพัฒนาของเรา อนาคตของชิงโจวก็มีแนวโน้มที่จะเป็นเมืองหลวงได้ ! ”

“แน่นอน ! ”

“เราต้องรีบสร้างมหาวิทยาลัยให้เสร็จโดยเร็ว ในอนาคตลูกชายของฉันจะได้ไม่ต้องไปเรียนที่อื่น ! ”

“ใช่แล้ว ในอนาคตชิงโจวจะไม่ได้มีแค่มหาวิทยาลัยระดับสามเพียงแห่งเดียวอีกต่อไป แต่จะเป็นเมืองที่มีมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยชั้นนำมากกว่าสิบแห่ง ! ”

“โอ้พระเจ้า ฉันจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ! ”

“……”

หลังจากที่ตกตะลึงไปยกหนึ่ง สิ่งที่ปรากฏในสายตาของทุกคนตอนนี้คือความกระตือรือร้นและความคาดหวังในอนาคต !

เป็นไปได้ว่าหากชิงโจวจะแบ่งการพัฒนาออกเป็นสี่พื้นที่อย่างที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำจริง ๆ ก็จะมีการพัฒนาล่วงหน้า

ในอนาคต ชิงโจวก็จะมีการพัฒนาแซงหน้าเมืองอื่น สถานะของชิงโจวในภูมิภาคจีนตอนกลางและแม้แต่อิทธิพลของชิงโจวที่มีต่อทั่วประเทศก็จะมีมากขึ้น

ในฐานะที่ส่งเสริมโครงการเหล่านี้ ชื่อของเจียงเจียกรุ๊ปก็จะถูกประทับไว้ในหน้าของประวัติศาสตร์การพัฒนาของประเทศอย่างไม่มีวันลบเลือน

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนตื่นเต้นมาก จนทำให้เฉินอันผิงและเย่กวงโต้วลืมความกดดันของบูธแสดงเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ไปชั่วขณะ

“เอาละทุกคน ใจเย็นหน่อย การคิดให้มันสวยหรูน่ะได้อยู่หรอก แต่การจะทำให้เป็นจริงได้นั้นยังอีกยาวไกล จะทำสำเร็จได้คงไม่ใช่ในชั่วข้ามคืน ต้องให้ทุกคนที่นี่ร่วมมือกันทีละขั้น และทำงานอย่างเต็มที่ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย”

คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้ทุกคนสงบลงราวกับว่าเป็นน้ำเย็นที่ราดลงมาดับไฟ

ใช่ โครงการขนาดใหญ่แบบนี้ต้องใช้ทั้งความสามารถ ทรัพยากรทางวัสดุ และทรัพยากรทางการเงินจำนวนมาก

ความยากลำบากที่ต้องเผชิญก็เกินจินตนาการเช่นกัน

“รัฐบาลชิงโจวจะเป็นคนจัดหาที่ดิน ส่วนเจียงเจียกรุ๊ปจะจัดหาเงินทุนและบุคลากร จากนั้นคณะกรรมการกำกับและบริหารทรัพย์สินของชิงโจวจะเป็นผู้นำจัดตั้งองค์กรร่วมกันกับเจียงเจียกรุ๊ป เมื่อถึงเวลานั้นเราจะร่วมกันบริหารจัดการเขตพัฒนาเศรษฐกิจหลักทั้งสี่แห่ง”

“รองประธานเมิ่ง ผมจะหารือเกี่ยวกับการดำเนินการนี้กับคุณโดยละเอียดอีกทีเมื่อถึงเวลา”

“ได้ค่ะ ผู้ช่วยเจียง” เมิ่งเสี่ยวเป่ยตอบตกลงด้วยสีหน้าจริงจัง

เจียงเสี่ยวไป๋และทุกคนพูดคุยกันในห้องประชุมตลอดเช้า จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตน ตอนนี้เวลากระชั้นชิด ภาระหน้าที่ยิ่งหนักหน่วง ฉะนั้นปีนี้จึงเป็นอีกปีที่พวกเขาทำงานไม่หยุดหย่อน

……

หลังการประชุม เจียงเสี่ยวไป๋ได้ขอให้หลี่ชิงอีโทรหาเฉิงเสี่ยวเหว่ย

เวลาบ่ายสองโมง เจียงเสี่ยวไป๋มาถึงสำนักงานของถังจิงเทียนตรงตามกำหนดเวลา

“นายกเทศมนตรีถัง สวัสดีปีใหม่ครับ ! ”

หลังจากเดินเข้าไปในห้องแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นบุหรี่ให้กับถังจิงเทียน

“คุณกลับมาจากเทียนจิงแล้วเหรอ ? ” ถังจิงเทียนรับบุหรี่มา

“ผมกลับมาถึงตั้งแต่วันที่เจ็ดแล้วครับ และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่บริษัทกลับมาทำงานตามปกติ ผมมีประชุมที่บริษัทตลอดภาคเช้า จึงมาหาคุณตอนบ่าย” เจียงเสี่ยวไป๋หยิบไฟแช็กออกมาจุดให้ถังจิงเทียนและตัวเขาเอง

“มาเลย มารายงานให้ฉันฟังหน่อย ถ้าคุณไม่รายงาน ฉันก็จะถือว่าคุณสร้างปัญหา” ถังจิงเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่หรอกครับ ผมจะสร้างปัญหาให้คุณได้อย่างไร ? ผมคอยช่วยคุณแก้ปัญหามาตลอด” เจียงเสี่ยวไป๋พูดขณะที่เขานั่งลงที่โต๊ะหลุมไฟ

“งั้นก็บอกฉันมา ว่าที่คุณนัดมาเจอกันนี้ ต้องการรายงานอะไร” ถังจิงเทียนเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋

“เรื่องการสร้างรางรถไฟหวงอู๋น่าจะมีการอนุมัติเร็ว ๆ นี้ คุณสามารถเตรียมคนไว้ล่วงหน้าเพื่อส่งไปติดต่อได้เลย” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างสบาย ๆ

“อ่า ? คุณพูดว่าอะไรนะ ? โครงการก่อสร้างรางรถไฟหวงอู๋ได้รับการอนุมัติแล้วเหรอ ? ” ถังจิงเทียนนั่งยืดตัวตรงและถามด้วยความประหลาดใจ

“แน่ใจเหรอว่าข้อมูลถูกต้อง ? ”

แม้ว่าลึก ๆ ในใจของถังจิงเทียนจะเชื่อในคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะโพล่งถามมันออกมา

ท้ายที่สุดแล้วถ้าการก่อสร้างทางรถไฟหวงอู๋เสร็จสมบูรณ์ มันจะมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจของชิงโจว และจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อการคมนาคม การขนส่งผู้โดยสาร การจ้างงาน และด้านอื่น ๆ

รวมถึงการก่อสร้างทางรถไฟยังสามารถขับเคลื่อนการพัฒนาพื้นที่โดยรอบของเมือง และหมู่บ้านตามทางรถไฟก็จะได้รับโอกาสในการพัฒนามากขึ้น

“ผมแน่ใจ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พ่นควันออกมา ก่อนจะมองไปที่ถังจิงเทียนและพยักหน้าอย่างหนัก

เขาสามารถเข้าใจอารมณ์ตอนนี้ของถังจิงเทียนได้เป็นอย่างดี เพราะตอนที่เขาได้ยินคำพูดของหลินต้าจ้าว เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเหมือนกัน

“เอาล่ะ ! ครั้งนี้คุณนำข่าวดีมาให้ฉันจริง ๆ ” ถังจิงเทียนตบต้นขาของเขาด้วยความพอใจ

“นี่ถือได้ว่าเป็นเรื่องดี แต่ยังไม่ใช่ข่าวดีเสียทีเดียว” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างใจเย็นขณะสูบบุหรี่

ถังจิงเทียนมองดูเขาและแทบจะกลอกตามองบน “งั้นบอกฉันหน่อยว่าข่าวดีที่คุณหมายถึงคือเรื่องอะไร ? ”

“ตอนสิ้นปีคุณไม่ได้ให้ผมเขียนแผนยุทธศาสตร์เมืองฉบับสมบูรณ์หรอกหรือ ? คุณลืมไปแล้วหรือ ? ”

“เขียนเสร็จเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

จิตวิญญาณของถังจิงเทียนสั่นคลอน เพราะเขาคาดหวังในแผนการนี้มาก แม้แต่ในช่วงตรุษจีน เขาก็อยากจะโทรศัพท์ไปกระตุ้นเจียงเสี่ยวไป๋ให้รีบเขียนแผนนับครั้งไม่ถ้วน

แต่สุดท้ายเขาก็พยายามอดกลั้นเอาไว้

ประการแรก เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปเทียนจิงในช่วงปีใหม่ เขาจึงไม่กล้าโทรไปที่นั่น

ประการที่สอง เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ควรใช้เวลาอยู่กับครอบครัว เพราะมันเป็นเวลาพักผ่อน

อย่างไรก็ตาม กำหนดเวลาที่เขาตั้งไว้สำหรับตัวเองคือวันนี้ ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่โทรหาเขาในวันนี้ เขาก็จะโทรไปกระตุ้นเจียงเสี่ยวไป๋

แต่ไม่คาดคิดว่าในเวลาเที่ยง สายเรียกเข้าของเจียงเสี่ยวไป๋ที่โทรมานัดเขาก็ดังขึ้น

เขาเลื่อนการประชุมที่สำคัญออกไป เพื่อที่จะมาพูดคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋โดยเฉพาะ

“ครับ ไม่งั้นผมจะมาพบคุณได้อย่างไร ถ้ายังไม่เสร็จ ? นี่ครับ คุณลองตรวจสอบมันดูอีกครั้งสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูด พร้อมหยิบแผนงานออกมาจากกระเป๋าที่เขาถือติดตัวมา ก่อนจะมอบให้ถังจิงเทียน

ถังจิงเทียนรับแผนมาและสูบบุหรี่ไปเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเปิดดูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

นิคมอุตสาหกรรมบริการพื้นที่ตะวันออก !

เขตพัฒนาอุตสาหกรรมการศึกษาพื้นที่ตอนใต้ เมืองมหาวิทยาลัย !

เขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงพื้นที่ตะวันตก !

ศูนย์กลางการเงินและผู้บริโภคพื้นที่ทางเหนือ !

เนื้อหาของแผนนี้มีมากกว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดคุยกับเขาเมื่อครั้งที่แล้วเยอะมาก และมันทำให้เขาพูดในใจว่า: นี่เป็นไปไม่ได้ !

แต่อีกเสียงหนึ่งในใจของเขาก็เอาแต่พูดว่า: มันจะต้องเป็นจริงให้ได้ !