ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1212 เปิดฝ่ายขายคอนโดอย่างเป็นทางการ

ตอนที่ 1212 เปิดฝ่ายขายคอนโดอย่างเป็นทางการ

หลัวฉางเซิงขอให้จางเสี่ยวชุ่นจอดรถในเขตหลัวเทียน

“เสี่ยวไป๋ เราไปหาร้านอาหารแถวนี้นั่งกินกันก่อน จากนั้นก็ซื้ออาหารอร่อย ๆ ไปฝากสมาชิกในทีมสำรวจกัน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เจียงเสี่ยวไป๋และจางเสี่ยวชุ่นก็เริ่มรู้สึกหิวไม่น้อย

โดยเฉพาะเจียงเสี่ยวไป๋ เขากินอาหารมาแค่มื้อเดียวที่เจียงเฉิง เมื่อได้ยินที่หลัวฉางเซิงพูด เขาก็เห็นด้วยและพูดว่า “เอาล่ะ นายอำเภอ เราไปหาร้านอาหารกันเถอะ วันนี้ผมจะเลี้ยงคุณเอง”

หลัวฉางเซิงหัวเราะและพูดว่า “คุณเป็นคนรวย ดังนั้นฉันจะไม่ปฏิเสธคุณ”

เขาหันกลับไปหาเหมียวเฟยแล้วพูดว่า “เสี่ยวเหมียว ไปบอกให้เหล่าจางเชือดไก่สองตัว ตุ๋นหนึ่งตัวแล้วแพ็ค ฉันจะนำไปให้หัวหน้าเฉิงและคนอื่นในภายหลัง”

“ได้ค่ะ นายอำเภอหลัว ! ” เหมียวเฟยรับคำสั่ง ก่อนจะลงจากรถแล้วไปจัดแจงให้

ต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋และหลัวฉางเซิงก็ลงจากรถด้วย

ในเดือนมีนาคม ที่ถู่เฉิงอากาศยังคงหนาวเย็นและมีลมแรงในตอนกลางคืน ด้วยความเย็นยะเยือกนี้ จึงทำให้เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะกระชับเสื้อกันหนาวของเขาให้แน่นยิ่งขึ้น

หลัวฉางเซิงเห็นแบบนั้นจึงพูดว่า “บนภูเขาอากาศหนาวเป็นพิเศษ ทำไมไม่เอาเสื้อผ้าของฉันไปใส่ก่อนสักตัวล่ะ ฉันเอาติดกระเป๋ามาด้วย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและหยิบบุหรี่อออกมายื่นให้หลัวฉางเซิงหนึ่งมวน แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมยังทนได้”

หลัวฉางเซิงไม่ได้คะยั้นคะยอเขา ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปที่บ้านของเหล่าจางด้วยกัน

บนภูเขาไม่มีเครื่องปรุงอะไรมากมาย แต่รสชาติของอาหารกลับออกมาดีมาก

เจียงเสี่ยวไป๋หิวมาก ดังนั้นเขาจึงจะกินแค่ให้อิ่มท้อง แต่ก็พบว่ารสชาติของมันอร่อยจนเขาเผลอกินไปเยอะหน่อย

กินเสร็จก็ออกเดินทางต่อ

หลังจากนี้ก็ไม่มีถนนขึ้นไปบนภูเขาแล้ว หลัวฉางเซิงจึงนำเจียงเสี่ยวไป๋และทั้งสี่คนเดินไปตามเส้นทางเล็ก ๆ เข้าไปในภูเขาพร้อมไฟฉายคนละอัน

เมื่อพวกเขามาถึงที่ตั้งแคมป์ของทีมสำรวจ ก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว

สถานที่แห่งนี้อยู่ในถิ่นทุรกันดาร ไม่มีบ้านเรือน มีเต็นท์สองสามหลังกางอยู่บนที่ราบในป่า และมีกลุ่มคนรวมตัวกันรอบกองไฟ

“นายอำเภอหลัว ! ”

“นายอำเภอหลัว ! ”

“เลขาเหมียว ! ”

“……”

เมื่อสมาชิกในทีมสำรวจเห็นหลัวฉางเซิงและคนอื่นมาถึง พวกเขาทั้งหมดก็เข้ามาทักทาย

หัวหน้าเฉิงจึงพูดว่า “คุณหลัว มันดึกมากแล้ว ทำไมคุณถึงขึ้นมาบนภูเขาในเวลานี้ล่ะ ? ”

หลัวฉางเซิงยิ้มและชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะพูดว่า “หัวหน้าเฉิง นี่คือเถ้าแก่เจียงเสี่ยวไป๋ที่ลงทุนในถู่เฉิงของเรา ! ”

เฉิงจื้อเปาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วกล่าวสวัสดีออกมา “สวัสดีเถ้าแก่เจียง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เคยได้ยินชื่อของเฉิงจื้อเปาจากหลัวฉางเซิงมานานแล้ว จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีหัวหน้าเฉิง ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ ! ”

เฉิงจื้อเปาส่ายหัว แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คืองานของเรา การนอนในป่าในเขาถือเป็นเรื่องปกติ แต่เถ้าแก่เจียงมาดึกมาก จึงทำให้ผมค่อนข้างประหลาดใจ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมเพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อตอนเย็น ดังนั้นจึงรีบมาคุยกับคุณ ตอนกลางวันคุณงานยุ่ง คงไม่สามารถมาคุยกับผมได้”

เฉิงจื้อเปากล่าวว่า “เอาล่ะ เถ้าแก่เจียงต้องการคุยเรื่องอะไร มาคุยกันข้างกองไฟเถอะ”

หลังจากนั้น เขาก็ตะโกนบอกสมาชิกในทีม “เสี่ยวหลี่ นำมันเทศสีแดงมาย่างให้นายอำเภอหลัวและเถ้าแก่เจียงหน่อย”

หลัวฉางเซิงรีบพูดอย่างรวดเร็ว “หัวหน้าเฉิง ไม่จำเป็น เราทานอาหารในหมู่บ้านก่อนจะขึ้นมาบนภูเขาแล้ว เราเอาไก่ตุ๋นมาให้พวกคุณด้วย ทุกคนมากินเร็ว ๆ ”

เมื่อได้ยินว่ามีอาหารอร่อย สมาชิกในทีมสำรวจทุกคนก็มีความสุข

“ขอบคุณนายอำเภอหลัว ! ”

“เสี่ยวหลี่ ไปเอาหม้อมา ! ”

“เสี่ยวเฉา ไปเอาชามและตะเกียบ ! ”

“ได้เลย มีของอร่อย ฉันเร็วอยู่แล้ว ! ”

“เหล่าเจิ้ง เหล้ายังเหลืออยู่ไหม ? ”

“มี ฉันจะไปเอามาให้ทันที ! ”

“เยี่ยมมาก เดี๋ยวเราจะกินไปด้วย ดื่มไปด้วย ! ”

“……”

ในไม่ช้า หม้อและกระทะก็ถูกนำออกมา เฉิงจื้อเปาเทเหล้าให้เจียงเสี่ยวไป๋ และทั้งสองก็เริ่มพูดคุยกันขณะดื่ม

……

วันรุ่งขึ้น เป็นวันที่ 18 มีนาคม

เป็นวันที่ฝ่ายขายของอาคารชิงโจวเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชม

ในตอนเช้า หลินเจียอิน, หลี่ชิงอี และโจวเสี่ยวโจได้มาถึงแผนกขาย

“สวัสดีประธานหลิน ! ”

“สวัสดีเลขาหลี่ ! ”

“สวัสดีเลขาโจว ! ”

หลี่ซิ่วซิ่วรีบเข้ามาทักทายทุกคนทันที

หลินเจียอินพยักหน้าและถามว่า “ทุกอย่างเตรียมพร้อมหรือยัง ? ”

หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวว่า “ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ ฉันแค่รอคำแนะนำจากคุณค่ะ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันไม่มีคำแนะนำเฉพาะเจาะจง พวกคุณทำตามแผนงานที่วางไว้ก็พอ”

เพราะเธอเองก็ไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับการขายอสังหาริมทรัพย์

ตอนที่เธออ่านหนังสือการจัดการมา ในหนังสือสอนให้เธอรู้ว่าการมอบสิ่งที่เป็นมืออาชีพไว้ให้กับมืออาชีพหมายความว่าอย่างไร ดังนั้นการเป็นผู้นำจะต้องใช้ลูกน้องให้เป็นด้วย

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้มาที่แผนกขายเพื่อให้คำแนะนำอะไร แต่มาเพียงเพื่อให้กำลังใจคนในแผนกขายก็เท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือโครงการอสังหาริมทรัพย์โครงการแรกของเจียงเจียกรุ๊ป และเป็นการขายอสังหาริมทรัพย์ครั้งแรก

ในฐานะประธานบริษัท การมาดูแลงานด้วยตนเองแสดงให้เห็นว่าคุณให้ความสำคัญกับโครงการ

เมื่อเห็นว่าหลินเจียอินไม่มีคำแนะนำอะไร หลี่ซิ่วซิ่วจึงกล่าวว่า “ประธาน เชิญเข้าไปดูที่แผนกขายได้เลยค่ะ ส่วนฉันจะขอตัวไปเตรียมงานก่อน”

หลินเจียอินพยักหน้า

หลี่ซิ่วซิ่วหายใจเข้าแล้วรีบเดินไปหาพนักงานขายทั้ง 12 คนเพื่อเตรียมการทันที

ขณะนี้ ประตูฝ่ายขายยังไม่เปิด หลินเจียอินที่ยืนอยู่ในห้องโถงแผนกขายก็สามารถมองเห็นข้างนอกผ่านหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน

เธอเห็นว่าที่ลานหน้าอาคาร เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง ทั้งคนแก่และเด็กนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก บางคนดูเหนื่อยล้า บางคนก็ร่าเริง พูดคุยและหัวเราะกับคนรอบข้าง

หลินเจียอินจึงได้ถามหลี่ชิงอีไปว่า “ทางเราเป็นคนจัดเตรียมม้านั่งพลาสติกพวกนั้นไว้ด้านนอกใช่ไหม ? ”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ใช่แล้วค่ะ เมื่อคืนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้วางเก้าอี้พลาสติกจำนวน 300 ตัวไว้ด้านนอกเพื่อให้คนที่มาเข้าคิวนั่งรอ”

หลินเจียอินมองไปที่ผู้คนข้างนอกแล้วพูดว่า “แต่ตอนนี้ข้างนอกมีคนมากกว่าสามร้อยคนแล้ว ! ”

นอกแผนกขายตอนนี้มีคนมากกว่าสามร้อยคน ไม่เพียงแต่เก้าอี้พลาสติกจะไม่พอเท่านั้น แต่ยังมีคนต่อคิวยาวบนทางเท้าทั้งสองฝั่งของลานเล็กอีกด้วย

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงพูดก่อนจะจากไปว่าไม่จำเป็นต้องดูแลทุกคน เราจัดเตรียมไว้เพียง 300 ตัวก็พอ เพื่อให้พวกเขาเห็นว่าเราก็บริการเท่าที่จำเป็น”

หลินเจียอินกล่าวว่า “วันนี้เป็นเพียงการแจกบัตร VIP และไม่ใช่การขายบ้านอย่างเป็นทางการ มีคนเข้าคิวเยอะขนาดนี้ แล้วผู้คนจะกระตือรือร้นในการซื้อบ้านขนาดไหน ! ”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีการโฆษณาในหนังสือพิมพ์ ทีวี โฆษณากลางแจ้ง และใบปลิวจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง ข่าวที่ว่าฝ่ายขายของเราเปิดทำการไม่เพียงแต่เป็นที่รู้จักสำหรับทุกคนในเมืองชิงโจวเท่านั้น แต่คนส่วนใหญ่ก็รู้เรื่องนี้”

“ดังที่กล่าวไว้ในโปรโมชั่น อุปทานของบ้านมีจำกัด ยิ่งหมายเลขซีเรียลของการ์ด VIP ยิ่งสูง สิทธิ์ในการซื้อเมื่อถึงเวลาก็จะยิ่งมากขึ้น ผู้คนจึงมาเข้าคิวมากขึ้น”

โจวเสี่ยวโจก็พูดขึ้นมาว่า “ประธาน เท่าที่ฉันรู้จากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย บางคนมารอคิวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ผู้คนจำนวนมากที่มาเข้าคิวส่วนมากเป็นญาติของพนักงานในบริษัทของเรา และเต็มใจที่จะซื้อบ้านในโครงการเป็นพิเศษ”

หลินเจียอินพยักหน้าและพูดอย่างมีความสุข “การที่พนักงานบริษัทเต็มใจที่จะซื้อบ้านก็แสดงให้เห็นว่าบริษัทของเราให้ค่าจ้างพวกเขาค่อนข้างสูง เมื่อพนักงานมีรายได้สูง พวกเขาจึงคิดจะซื้อบ้าน”

ในขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกัน เวลาก็มาถึงช่วง 8.00 น พอดี

“เปิดประตู ! ”

หลี่ซิ่วซิ่วออกคำสั่ง จากนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็เปิดประตูแผนกขาย