ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1220 ซูเปอร์มาร์เก็ต

ตอนที่ 1220 ซูเปอร์มาร์เก็ต

เสี่ยวเถียนเดินเข้ามาและอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับโต๊ะขนาดใหญ่ ที่มีโคมไฟตั้งโต๊ะรูปแมกโนเลียอันงดงามส่องแสงสว่าง ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกวิชาการอย่างไรอย่างนั้น

ชั้นหนังสือทรงสูงปิดผนังมิด และประตูกระจกที่สวยงามด้านนอกทำให้ตู้หนังสือทั้งหมดดูเป็นระเบียบยิ่งขึ้น

“เสี่ยวเถียน เมื่อคุณตรวจการบ้านของนักเรียนต่อจากนี้ไป คุณก็ไม่จำเป็นต้องนั่งเบียดเสียดอยู่บนโต๊ะอาหารเล็ก ๆ ของเราแล้ว หนังสือที่คุณรักก็ไม่ต้องกองไว้ใต้เตียงที่มีฝุ่นหนาเตอะ และทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจอีกต่อไป” เสี่ยวหวังพูดกับภรรยาด้วยความเอ็นดู

เสี่ยวเถียนเป็นครูที่โรงเรียนประถมชิงโจวหมายเลข 1 เธอชอบอ่านหนังสือและมักจะนำหนังสือการบ้านของนักเรียนกลับมาตรวจที่บ้านอยู่เป็นประจำ

เธอใฝ่ฝันที่จะมีห้องทำงานเป็นของตัวเองมานานแล้ว และเคยจินตนาการว่าห้องทำงานจะเป็นอย่างไรในใจเธอหลายครั้ง

จนกระทั่งตอนนี้ ที่เธอเห็นห้องทำงานของจริง เธอจึงตระหนักว่าความเป็นจริงนั้นมักจะดีกว่าอุดมคติเสมอ

เธอไม่เคยคิดเลยว่าห้องทำงานจะสามารถสวย อบอุ่น และสะดวกสบายขนาดนี้มาก่อน

ชอบ ! เธอชอบห้องนี้มาก !

เธอตัดสินใจว่าจะต้องซื้อบ้านหลังนี้ แม้ว่าราคาจะแพงไปหน่อยหรือต่อให้เธอจะต้องกู้ยืมเงินก็ตาม

ส่วนเทียนเทียนตัวน้อยก็ยิ่งตื่นเต้นมาก เขายิ้มและพูดว่า “แม่ครับ ผมอยากมาทำการบ้านในห้องนี้จังเลยครับ ผมจะได้ไม่ต้องนั่งทำการบ้านบนโต๊ะกินข้าวแล้ว”

“ต่อจากนี้ไป ลูกจะได้ทำการบ้านในห้องแบบนี้แน่นอน แม่สัญญา ! ” เสี่ยวเถียนพูดอย่างมีความสุข

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้ม “คุณลูกค้าคะ เด็ก ๆ ไม่จำเป็นต้องทำการบ้านที่นี่หรอกค่ะ เราได้ออกแบบห้องสำหรับเด็ก ๆ ที่เอาไว้ทำการบ้านโดยเฉพาะแล้วค่ะ”

“จริงเหรอ ? ”

เธออดได้ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้มแล้วพูดว่า “มากับฉันทางนี้ค่ะ ฉันจะพาคุณไปเยี่ยมชมห้องเด็ก”

พวกเขาทั้งสามเดินตามเจิ้งเสี่ยวเหมยมาที่ห้องทำการบ้านของเด็ก

“หือ นี่ห้องทำการบ้านเหรอ ? ”

“มันสวยมาก ! ”

ทันทีที่เทียนเทียนเดินเข้าประตูไป เขาก็กระโดดขึ้นและพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

แม้แต่เสี่ยวหวังและเสี่ยวเถียนก็ยังตกตะลึง

ประการแรก ภายนอกของห้องนี้ทาผนังสีขาว ส่วนด้านในเป็นวอลเปเปอร์สีฟ้าอ่อน มีลวดลายท้องฟ้าบางส่วน ทำให้ดูเหมือนอยู่บนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสีฟ้าชวนฝัน

ห้องนี้ไม่เพียงแต่มีเตียงเด็ก ตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ โต๊ะทำงาน และอุปกรณ์อื่น ๆ เท่านั้น แต่ยังแบ่งออกเป็นพื้นที่พักผ่อน พื้นที่อ่านหนังสือ พื้นที่บันเทิง และพื้นที่พิเศษสำหรับวางของเล่นต่าง ๆ ทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก รวมไปถึงตุ๊กตาและของตกแต่งอื่น ๆ ยังมีของเล่นเพื่อการศึกษา รวมถึงปืนพลาสติก ดาบ โมเดลรถ โมเดลดินเผาขนาดเล็ก เป็นต้น

เทียนเทียนจึงไม่สามารถละสายตาจากมันได้เลย

“คุณป้า ผมขอเล่นของเล่นพวกนั้นได้ไหมครับ”

หลังจากนั้นไม่นาน เทียนเทียนก็หันไปมองเจิ้งเสี่ยวเหมยและถามอย่างกระตือรือร้น

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้มและพูดว่า “ไม่มีปัญหา หนูอยากเล่นอะไรก็เล่นได้เลย ! ”

“โอ้ เยี่ยมไปเลย ! ”

เทียนเทียนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นและวิ่งไปหาของเล่น มองดูอันนี้ จับอันนี้ ซึ่งดูน่าสนใจจนเขาลังเลที่จะเลือกมาระยะหนึ่งแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะเล่นอันไหนดี

เมื่อเสี่ยวหวังเห็นดังนั้น เขาก็เดินไปหยิบโมเดลรถขึ้นมาแล้วพูดว่า “ลูก ลูกชอบเล่นรถไม่ใช่เหรอ ? มาดูนี่สิว่ามันเท่แค่ไหน”

ตามคำแนะนำของพ่อเขา เทียนเทียนหยิบโมเดลรถขึ้นมาและเริ่มเล่นกับมัน

เสี่ยวเถียนยืนเคียงข้างกันอย่างเงียบ ๆ มองดูลูกชายของเธอที่กำลังเล่นสนุกสนาน พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความสุข

“พ่อครับ รถคันนี้วิ่งได้ด้วย ! ”

เทียนเทียนเล่นไปสักพักแล้วพบว่าล้อรถสามารถหมุนได้จริง ๆ เมื่อผลักรถด้วยมือ มันให้ความรู้สึกเหมือนรถกำลังวิ่งอยู่

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้มและพูดว่า “ผู้ช่วยเจียงของเราเป็นคนเลือกหาของเล่นเหล่านี้มาเป็นพิเศษ ไว้สำหรับเด็ก ๆ ที่มาเยี่ยมชมบ้าน เพื่อให้เด็ก ๆ ได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ ๆ ค่ะ”

เทียนเทียนมองดูของเล่นมากมาย แล้วพูดว่า “คุณป้า ที่นี่มีของเล่นมากมาย ผมขอเอากลับบ้านสักอันหนึ่งได้ไหม ? ”

ทันทีที่เขาเปิดปาก เสี่ยวเถียนก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมทันที “เทียนเทียน ลูกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ? ลูกจะขอแบบหยาบคายอย่างนี้ได้อย่างไร ? ”

เทียนเทียนที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดด้วยความเสียใจ “แม่ แต่ผมชอบของเล่นพวกนี้มาก ! ”

“ก็ไม่ผิด ถ้าลูกจะชอบมัน ! ” เสี่ยวเถียนค่อย ๆ สอนลูกชาย “แม่บอกลูกแล้ว ยกเว้นของที่เราซื้อเอง เราไม่สามารถเอาของคนอื่นไปได้ ลูกจำไม่ได้เหรอ ? ”

“ครับ ! ” เทียนเทียนก้มหัวลงด้วยความผิดหวัง

เมื่อเห็นลูกชายมีท่าทางสำนึกแบบนี้ เสี่ยวเถียนก็ยิ้ม ก่อนจะพูดขอโทษเจิ้งเสี่ยวเหมยออกมา “ฉันต้องขอโทษด้วย ลูกฉันยังเด็กและงมงาย ไม่รู้ประสีประสา โปรดอย่าถือโทษโกรธเคืองเลยนะคะ”

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

เสี่ยวเถียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “แล้วเมื่อเราซื้อบ้านแบบนี้ เราจะมีของเล่นเหล่านี้อยู่ในห้องด้วยไหม ? ”

เจิ้งเสี่ยวเหมยกล่าวว่า “ต้องขอโทษด้วยค่ะ เรามีให้แต่สิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน แต่ไม่มีของเล่นแบบนี้”

เสี่ยวเถียนรู้สึกผิดหวังอยู่พักหนึ่ง

แต่มันก็เข้าใจได้

ส่วนเทียนเทียนดูจะรู้สึกผิดหวังเป็นพิเศษ และไม่มีความสุขเลย

เจิ้งเสี่ยวเหมยจึงกล่าวว่า “แต่เราจะขายของเล่นทั้งหมดที่คุณเห็นตอนนี้ และคุณสามารถซื้อได้ด้วยตัวเองค่ะ”

เทียนเทียนตัวน้อยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาได้ยิน และพูดทันที “แม่ครับ ผมอยากจะซื้อของเล่นสักอัน แม่ต้องซื้อให้ผมนะ ! ”

วันนี้เสี่ยวเถียนมีความสุขมาก เธอจึงยิ้มและตอบตกลงออกไป “เอาล่ะ ถ้ามันมีขาย แม่จะซื้อให้เอง ! ”

“ขอบคุณครับแม่ ! ”

เทียนเทียนกล่าวขอบคุณอย่างมีความสุข

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถามเจิ้งเสี่ยวเหมยว่า “คุณป้า แล้วผมจะซื้อของเล่นเหล่านี้ได้ที่ไหนครับ ? ”

เจิ้งเสี่ยวเหมยล่าวว่า “ตอนนี้ห้องชุดยังไม่ได้ถูกส่งมอบ แต่สามารถหาซื้อได้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่เปิดโดยเจียงเจียกรุ๊ปของเราค่ะ”

ซูเปอร์มาร์เก็ต ?

เสี่ยวหวัง เสี่ยวเถียน และเทียนเทียนต่างก็ดูสับสน

ในปี 1985 ยังไม่มีซูเปอร์มาร์เก็ตในประเทศจีน ทุกคนรู้จักแต่ห้างสรรพสินค้า สหกรณ์ และร้านสะดวกซื้อเท่านั้น แต่ไม่เคยได้ยินคำว่า ‘ซูเปอร์มาร์เก็ต’ มาก่อน

“สาวน้อย ซูเปอร์มาร์เก็ตคืออะไร ? ”

ในที่สุด เสี่ยวหวังก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาแทนคนในครอบครัวของเขา

เจิ้งเสี่ยวเหมยกล่าวว่า “ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เหมือนกับห้างสรรพสินค้า ขายของทุกอย่าง เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าและขายสินค้าเยอะกว่า จึงถูกเรียกว่าซูเปอร์มาร์เก็ต”

เสี่ยวหวังและอีกสองคนยังคงไม่เข้าใจ แต่ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่านี่คือร้านขายของ

เทียนเทียนจึงถามออกมาว่า “คุณป้า แล้วซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่กว่าห้างสรรพสินค้าชิงโจวของเราหรือเปล่าครับ ? ”

ในความเห็นของเขา ห้างสรรพสินค้าชิงโจวมีขนาดใหญ่มากและมีของขายเยอะมาก

ซึ่งแม้แต่เสี่ยวหวังและเสี่ยวเถียนก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

เจิ้งเสี่ยวเหมยยิ้มและกล่าวว่า “ซูเปอร์มาร์เก็ตของเจียงเจียกรุ๊ปของเราจะเปิดตรงใต้อาคารชิงโจวในอนาคต หนูคงเคยเห็นแบบจำลองของอาคารซิงโจวแล้วใช่ไหม ? ”

เสี่ยวหวังและเสี่ยวเถียนต่างก็พยักหน้า

เจิ้งเสี่ยวเหมยจึงกล่าวต่อ “ซึ่งแปดชั้นด้านล่างสุดของอาคารชิงโจวจะทำเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต ! ”

ฮะ !

เสี่ยวหวังและเสี่ยวเถียนตกตะลึง

พวกเขาทั้งสองเคยได้ยินการแนะนำรายละเอียดของอาคารชิงโจวมาแล้ว และรู้ว่าหนึ่งชั้นของอาคารชิงโจวนั้นมีพื้นที่ใหญ่กว่าพื้นที่ของห้างสรรพสินค้าชิงโจวสามชั้นรวมกันเสียอีก

ถ้าใช้พื้นที่ขนาดใหญ่เช่นนี้แปดชั้นรวมกัน ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้จะต้องมีขนาดใหญ่แค่ไหน

มันต้องใหญ่ขนาดไหน !