ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1253 คุณมีความคิดดี ๆ อะไรงั้นเหรอ ?

ตอนที่ 1253 คุณมีความคิดดี ๆ อะไรงั้นเหรอ ?

บนรถบัส เกาเทียนเยว่นั่งอยู่ด้านหน้ากับเฉียวเจิ้งเหลียง

ตั้งแต่รถขับออกมาจากเจียงวาน เฉียวเจิ้งเหลียงยังคงพูดคุยกับเกาเทียนเยว่อย่างกระตือรือร้น ไม่นานหลังจากนั้น หลังจากที่รถออกจากเมืองชิงโจวแล้ว เฉียวเจิ้งเหลียงก็เอนกายลงบนเบาะหลังและค่อย ๆ หลับไป

เซี่ยเจี้ยนจวินซึ่งนั่งอยู่แถวหลังเกาเทียนเยว่กล่าวขอโทษออกมา “ท่านรัฐมนตรีเกา อาจารย์ของผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ ถ้านั่งรถไกลทีไร เขาจะผล็อยหลับไปทุกที”

เกาเทียนเยว่ยิ้ม “ฉันเองก็เป็นเหมือนกับเขาประจำ ชอบหลับตอนนั่งรถตลอด”

เซี่ยเจี้ยนจวินกล่าวว่า “รัฐมนตรีเกา อาจารย์ของผมมักจะบอกว่าเขานอนในรถเพื่อเติมพลัง จะได้ทำงานทันทีที่ลงจากรถ”

“แล้วคุณล่ะ ? หลับเพื่อทำให้ตัวเองสดชื่น เพื่อที่หลังจากลงรถจะได้ทำงานอย่างเต็มที่หรือเปล่า ? ”

เกาเทียนเยว่กล่าวว่า “ใช่แล้ว เจ้าหน้าที่ในระดับเรามักจะถูกกดดันเรื่องเวลา ดังนั้นจึงไม่อยากทำอะไรเสียเวลา ตอนนั่งรถไม่มีอะไรทำ ก็เอาเวลานั้นไปพักผ่อนเสีย”

เซี่ยเจี้ยนจวินพูดว่า “ถ้าผมไม่ง่วง ผมก็นอนไม่หลับ ไม่เหมือนกับอาจารย์ที่สามารถหลับได้ทุกเมื่อเวลานั่งรถ”

เกาเทียนเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนที่ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมักจะหลับไปอย่างรวดเร็ว อาจารย์ของคุณเป็นคนที่น่าทึ่ง เขาจัดการเวลาได้ดีมาก”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดว่า “ฉันไม่พูดกับคุณให้เสียเวลาอีกแล้วละ ขอตัวไปนอนพักผ่อนก่อน ถ้าอาจารย์ของคุณตื่นแล้ว ก็อย่าลืมเรียกฉันด้วย”

“ได้ครับ ! ” เซี่ยเจี้ยนจวินพยักหน้าตอบตกลง

ทุกคนบนรถบัสค่อย ๆ ผล็อยหลับไป

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนรวมถึงเฉียวเจิ้งเหลียงและเกาเทียนเยว่ก็ตื่นขึ้นมาทีละคน

“เกิดอะไรขึ้น ? ”

“ทำไมรู้สึกเหมือนรถไม่ได้วิ่งอยู่บนถนน แต่เป็นทางลูกรังกันล่ะ ? ”

“นี่เป็นถนนระหว่างอำเภอไม่ใช่เหรอ ? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันแย่กว่าถนนในชนบทอีกล่ะ”

“ทางคดเคี้ยวขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

“พระเจ้า ถนนสายนี้มีหลุมมีบ่อทุกย่างก้าว ! ”

“ขับรถผ่านถนนที่แย่ขนาดนี้ได้อย่างไร ! ”

“……”

ไม่มีทางอื่นแล้ว หลังออกจากเขตชิงโจวสู่ถนนอำเภอถู่เฉิง ถนนที่นี่ไม่เพียงแต่แคบและเต็มไปด้วยทางโค้งเท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยหลุมบ่ออีกด้วย หลุมที่ลึกที่สุดลึกประมาณ 30 เซนติเมตร และหลุมที่ใหญ่ที่สุดยาว 3 เมตร สามารถสร้างคูน้ำขนาดย่อมได้เลย

มีหลุมเล็ก ๆ ขนาดเท่าอ่างล้างหน้าจำนวนนับไม่ถ้วน

ไม่เกินไปที่จะบอกว่าทุก ๆ ระยะหนึ่งเมตร จะมีหลุมอย่างน้อยสามหลุม

หลุมเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่ขนถ่านหิน

หลังจากที่ทุกคนตื่นขึ้นแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

เช่นเดียวกับเฉียวเจิ้งเหลียง สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่เขาเห็นตอนที่ไปเจียงวาน

ภายนอกยังคงมีภูเขาเขียวขจี แต่ระหว่างทางแทบไม่มีที่ทำกินหรือบ้านเรือนเลย เท่าที่ตาเห็นคือมีแต่ภูเขา และเป็นภูเขาแห้งแล้งที่มีหญ้ามากกว่าต้นไม้

“เรากำลังเข้าสู่เขตถู่เฉิงใช่ไหม ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงมองออกไปนอกหน้าต่างรถ และอดไม่ได้ที่จะถาม

ในรถ มีคนไม่กี่คนที่เคยไปถู่เฉิงมาแล้ว

เฉิงเสี่ยวเหว่ยจึงกล่าวว่า “คุณเฉียว ตอนนี้เราออกจากเขตชิงโจวและกำลังเข้าสู่ถู่เฉิงแล้ว”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจียงเสี่ยวไป๋จะบอกว่าถู่เฉิงและชิงโจวนั้นแตกต่างกันมาก ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยกล่าวว่า “ที่จริงแล้วในช่วงสองปีที่ผ่านมา สถานที่ส่วนใหญ่ในชิงโจวก็คล้ายกับที่คุณเห็นในขณะนี้ แต่หลังจากที่ผู้ช่วยเจียงตั้งโรงงานในชิงโจว เขาก็เสนอให้ทำโครงการพื้นที่ชนบทใหม่ ทำโครงการสร้างถนนในทุกหมู่บ้าน และส่งเสริมการสร้างโรงเรือนเพาะปลูกอย่างจริงจังทั่วเมือง ชิงโจวมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นับตั้งแต่มีผักนอกฤดู”

เฉียวเจิ้งเหลียงถอนหายใจ “ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคน ๆ หนึ่งจะเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองได้มากขนาดนี้ ! ”

เกาเทียนเยว่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเฉียว ประเทศของเราก็สามารถทำแบบนี้ได้ ? เพียงแค่ทำตามต้นแบบที่เสี่ยวไป๋วางไว้ และนำพาคนทั้งประเทศให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงพยักหน้า ชี้ไปที่ความอ้างว้างนอกหน้าต่าง แล้วพูดว่า “เมื่อฉันมาถึงชิงโจวครั้งแรก ฉันคิดว่ารูปถ่ายที่เจียงเสี่ยวไป๋ให้ฉันดูนั้นเป็นของปลอม พวกเขาจงใจทำขึ้นมาเพื่อหลอกฉันให้มาที่ถู่เฉิง”

เขาส่ายหัว “ตอนนี้ฉันเห็นถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อแล้ว ฉันเชื่อว่ารูปถ่ายที่เขาแสดงให้ฉันเห็นน่าจะเป็นของจริง”

เกาเทียนเยว่กล่าวว่า “คุณเฉียว ฉันรู้สึกละอายใจที่จะบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ไปถู่เฉิง ก่อนหน้านี้ฉันรู้แค่ว่าถู่เฉิงยากจนมาก แต่ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันจะยากจนขนาดนี้”

คนอื่นบนรถบัสก็พูดคุยกันเกี่ยวกับอำเภอถู่เฉิงเช่นกัน

“ฉันไม่เคยอยู่ในรถที่โคลงเคลงขนาดนี้มาก่อน ! ”

“ถนนที่นี่เลวร้ายยิ่งกว่าถนนสู่หมู่บ้านที่ห่างไกลที่สุดในอำเภอของเราซะอีก ! ”

“ดูสิ ข้างนอกไม่มีอะไรเลยจริง ๆ นอกจากหญ้ารกทึบ ! ”

“ใช่ ที่อื่นก็มีภูเขาเหมือนกัน แต่ภูเขาที่อื่นนั้นมีต้นไม้ ภูเขาที่นี่ใหญ่มาก แต่ก็มีแค่หน้าผาเปลือยเปล่าและวัชพืช แทบไม่มีต้นไม้เลย”

“ทำไมไม่ปลูกป่าเทียมล่ะ ? ”

“แถวนี้ไม่มีใครเลย แล้วใครจะมาปลูกต้นไม้กันล่ะ ? ”

“……”

ในรถแลนด์โรเวอร์ตอนนี้ หลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู และถังจิงเทียนก็จบการสนทนาและมองออกไปนอกรถ

“เหล่าเจิง ถนนสู่ถู่เฉิงแย่ขนาดนี้เลยเหรอ ? ” หลินต้ากั๋วถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่ในแลนด์โรเวอร์ที่รองรับแรงกระแทกได้ดีเยี่ยม แต่หลินต้ากั๋วก็รู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนอย่างแรง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรถคันอื่นเลย

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

เจิงเหลียงหยูกล่าวว่า “ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ถู่เฉิงได้รายงานมาว่าถนนไม่ดีและขอเงินทุนเพื่อสร้างถนน แต่การเงินของมณฑลก็ตึงตัวเช่นกัน และเงินบางส่วนก็ถูกจัดสรรให้กับเมืองสำคัญและเมืองต่าง ๆ จนถึงตอนนี้ ถู่เฉิงยังไม่มีเงินทุนที่จะเอามาสร้างถนนเลย แต่ก็ไม่คิดว่าถนนจะแย่ขนาดนี้”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ถนนจากถู่เฉิงไปยังชิงโจวควรได้รับการซ่อมแซม”

ถ้าเขาไม่เห็นด้วยตาตัวเอง เขาคงไม่เชื่อว่านี่คือถนนสายหลักที่มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอนี้

นี่เป็นถนนเส้นหลักเพียงเส้นเดียวที่ออกจากเมืองไปยังถู่เฉิง แต่ก็อยู่ในสภาพที่แย่มาก

คุณคงจินตนาการได้แล้วว่าถนนสายย่อยในตัวอำเภอจะเป็นอย่างไร

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ท่านผู้นำ เจียงเสี่ยวไป๋ได้เสนอที่จะสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ระหว่างถู่เฉิงและชิงโจว”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน ดูท่าไม่เพียงแต่ต้องทำถนนซุปเปอร์ไฮเวย์เท่านั้น แต่ถนนทุกสายจะต้องได้รับการซ่อมแซมด้วย”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ทางรัฐบาลเมืองชิงโจวของเราไม่มีปัญหา เราได้เตรียมการและจัดสรรงบประมาณสำหรับการขยายทางหลวงชิงตูแล้ว”

หลังจากหยุดชั่วขณะ เขาก็พูดอย่างลังเลว่า “แต่ยังขาดงบประมาณในส่วนของถู่เฉิง……”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ที่ถู่เฉิง ทางมณฑลของเราจะลงมาช่วยเอง”

เขาเหลือบมองถังจิงเทียน แล้วพูดว่า “แต่เนื่องจากคุณ ซึ่งเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองใกล้เคียงก็อยู่ที่นี่แล้ว คุณก็ควรยื่นมือช่วยถู่เฉิงด้วย ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “เมื่อผู้นำบอก ฉันจะต้องช่วยเหลืออย่างแน่นอน”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “หากทางมณฑลออกงบประมาณบางส่วน ชิงโจวของพวกคุณออกงบประมาณบางส่วน ไหนจะยังมีนายอำเภอของทั้งสิบอำเภอที่ฉันพามาอีก พวกเขาคงได้เห็นสถานการณ์นี้แล้ว หากแต่ละพื้นที่มีส่วนร่วมมากขึ้น เราก็สามารถหางบประมาณมาซ่อมแซมถนนได้อย่างครอบคลุมมากขึ้น”

ถังจิงเทียนจำได้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ได้รีดไถเงินมากมายจากเขา เขาจึงกลอกตาแล้วพูดว่า “ผู้นำ ที่จริงแล้วการหาเงินทุนเพื่อสร้างถนนสายนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย ฉันมีความคิดที่ดี”

“หือ ? ”

หลินต้ากั๋วดูสนใจ และถามด้วยรอยยิ้ม “คุณมีความคิดดี ๆ อะไรงั้นเหรอ ? ”