ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1259 พักในโรงเรียนประถมหมู่บ้านซานฮวา

ตอนที่ 1259 พักในโรงเรียนประถมหมู่บ้านซานฮวา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “หลี่อ้าว ครูหลี่ ฉันจำคุณได้ ! คุณเป็นครูหนุ่มคนแรกที่ฉันรับสมัครเข้ามา นอกเหนือจากครูเกษียณทั้งแปดคน ! ”

หลี่อ้าวตื่นเต้นและพูดว่า “ไม่คิดว่าผู้ช่วยเจียงจะจำฉันได้แม่นยำขนาดนี้ ! ฉันรู้สึกละอายใจมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และรู้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องที่เขาไม่เต็มใจที่จะมาสอนที่นี่ในตอนแรก และพูดว่า “ตอนนั้นคุณก็แค่พูดออกมาตามที่คุณคิด มันไม่มีอะไรเลย ! และตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วหรอกเหรอ ? ”

หลี่อ้าวกล่าวว่า “เดิมทีฉันควรจะมาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่เมื่อไปรายงานตัวที่โรงเรียน โควต้าการสอนก็เต็มแล้ว ดังนั้นฉันจึงต้องรอมาปีนี้แทน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไร มาก่อนมาหลังก็ได้มาอยู่ดี เห็นไหมว่าไม่นานก็ถึงตาคุณ ? ”

ทั้งสองนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ทำให้เฉียวเจิ้งเหลียงที่ได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณจะยืนคุยกันอยู่ตรงนี้ แล้วให้พวกเรารอแบบนี้เหรอ ? ”

จากนั้น หลี่อ้าวก็รู้สึกตัว “โอ้ ฉันขอโทษ ฉันมีความสุขมากที่ได้เจอผู้ช่วยเจียง จนลืมเปิดประตูให้ทุกคนเลย ! ”

จากนั้น เขาก็หยิบกุญแจออกมาและเปิดประตูเหล็กทันที

“ผู้ช่วยเจียง พวกคุณเข้ามาเร็วเข้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอโทษและพูดกับเฉียวเจิ้งเหลียงว่า “คุณเฉียว เชิญเข้าไปก่อนเลยครับ”

เฉียวเจิ้งเหลียงไม่ปฏิเสธและเดินเข้าไปข้างในก่อน ตามด้วยกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา

ความเคลื่อนไหวที่นี่เป็นสาเหตุให้ครูคนอื่นได้เดินออกมาจากห้องพักของตัวเอง

เหวินฮัวเหริน, ถานเชียนโป, จ้าวจงซิ่น, จางเป่าซาน, หลี่เซี่ยงหยาง, ถังซานเส้า, ซ่งหมิงหมิน และคนอื่นก็ได้เดินเข้ามา

“ผู้ช่วยเจียง คุณมาที่นี่หรือ ! ”

“ผู้ช่วยเจียง ทำไมคุณถึงมาค่ำขนาดนี้ ? คุณเดินทางตอนกลางคืนอีกแล้ว ! ”

“ผู้ช่วยเจียง คุณกินข้าวมาแล้วหรือยัง ? ”

“……”

เมื่อทุกคนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ พวกเขาก็เข้ามาทักทายเขาอย่างอบอุ่นและถามสารทุกข์สุขดิบของเขา

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ตอบพวกเขา เขาก็พูดกับเหวินฮัวเหรินว่า “ครูใหญ่เหวิน วันนี้ผมต้องขอรบกวนคุณด้วย คืนนี้เราจะพักที่นี่”

เหวินฮัวเหรินยิ้มและพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ทำไมคุณถึงสุภาพแบบนี้ล่ะ ? นี่ไม่ใช่ถิ่นของคุณเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้คุณเป็นครูใหญ่ของที่นี่แล้ว ผมต้องบอกคุณและขออนุญาตคุณก่อน ! ”

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “ถ้าคุณพูดแบบนี้ก็เท่ากับว่าคุณกำลังดูหมิ่นฉันอยู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่สุภาพแล้วก็ได้ เอาล่ะ ผมขอแนะนำพวกคุณให้รู้จักกันก่อน”

ด้วยเหตุนี้ เฉียวเจิ้งเหลียง, หม่าลี่ รวมถึงเหวินฮัวเหรินและคนอื่นจึงได้ถูกเจียงเสี่ยวไป๋แนะนำให้รู้จักกัน

เมื่อมองไปที่เฉียวเจิ้งเหลียงแล้ว เหวินฮัวเหรินก็พูดว่า “คุณเฉียว เรายินดีที่มีผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณมาให้การสนับสนุนสถานที่เล็ก ๆ ของเรา ในนามของชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านซานฮวา ฉันยินดีต้อนรับคุณและขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงโบกมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ครูใหญ่เหวิน คุณเองก็มาสนับสนุนการเรียนการสอนที่หมู่บ้านซานฮวาไม่ใช่เหรอ ? คุณมาเร็วกว่าฉันเสียอีก คุณต่างหากที่เป็นแบบอย่างให้ฉัน ! ”

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “คุณเฉียว มันไม่เหมือนกัน ความสามารถของฉันมีจำกัด และฉันสามารถสอนเด็ก ๆ ให้อ่านและเขียนได้เท่านั้น ! แต่การมาถึงของคุณสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของหมู่บ้านได้ การมาถึงของคุณจะทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีได้”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “ครูใหญ่เหวิน คุณคิดผิดแล้ว เราแค่เชี่ยวชาญด้านวิชาการคนละแผนกเท่านั้น ! สิ่งที่ฉันเปลี่ยนได้ก็แค่มาตรฐานการครองชีพชั่วคราวของพวกเขาเท่านั้น แต่ความรู้ที่คุณมอบให้เด็ก ๆ มันจะส่งผลต่อชีวิตของพวกเขาในอนาคตได้ ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถอนหายใจ “ภรรยาของฉันก็เป็นครูเหมือนกัน และฉันเองก็เคารพครูของฉันมากด้วย ! ”

พวกเขาทั้งสองคุยกันราวกับว่าพวกเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน

คนอื่น ๆ ก็พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน เหวินฮัวเหรินก็พาทุกคนไปที่หอพัก

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “มีหอพักว่างมากมาย โดยปกติแล้วจะมีการทำความสะอาดเป็นประจำ หาแค่ผ้าห่มกับหมอนสักใบ ก็เข้าไปนอนในนั้นได้เลย ! ”

“ทุกคนวางสัมภาระลงก่อน แล้วพักผ่อน ! ”

หลี่อ้าว, ถังซานเส้า, ซ่งหมิงหมิน และคนหนุ่มสาวคนอื่นได้นำทางผู้อำนวยการโรงงานหลิว, เซี่ยเจี้ยนจวิน, ต่งจิ้น และหม่าลี่เข้าไปตามห้องต่าง ๆ เพื่อเก็บสัมภาระ

ในหอพักที่นี่ นอกเหนือจากห้องเดี่ยวที่ครูประจำการอาศัยอยู่แล้ว ยังมีหอพักว่างอีกมากมายที่มีเตียงกระโจม และห้องหนึ่งสามารถรองรับคนได้สองคน

เจียงเสี่ยวไป๋และกลุ่มคนทั้งสิบคนได้จัดแจงห้องพักต่าง ๆ แล้ว ตอนนี้ทุกห้องคนเต็มหมด แต่ก็ยังมีอีกสองคนที่ยังไม่มีห้องนอน

เหวินฮัวเหรินพูดกับถานเชียนโปว่า “ครูถาน งั้นคืนนี้ฉันจะไปนอนกับคุณก่อน และเอาห้องให้พวกเสี่ยวจางนอนที่นี่”

หลี่อ้าวยังกล่าวอีกว่า “ฉันจะไปนอนกับครูถังด้วย ส่วนอีกคนก็มานอนที่ห้องของฉัน”

เฉียวเจิ้งเหลียง เดิมทีได้ห้องแล้ว แต่หลังจากได้ยินแบบนั้น เขาก็พูดว่า “ครูใหญ่เหวิน ไม่ต้องไปนอนเบียดเสียดกับครูถานหรอก ถ้าสะดวก ฉันจะไปนอนกับคุณคืนนี้ แล้วเอาห้องของฉันให้พวกเขา”

เหวินฮัวเหรินรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “คุณเฉียว ไม่เป็นไร คุณเดินทางมาเหนื่อย ๆ ทั้งวัน คุณต้องพักผ่อนให้เพียงพอ หากคุณนอนไม่หลับเพราะฉันนอนเบียดคุณ ฉันก็คงจะรู้สึกผิด ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “ครูใหญ่เหวิน ฉันแค่อยากคุยกับคุณและเข้าใจสถานการณ์ที่นี่ให้มากขึ้น หากคุณกังวลว่าฉันจะรบกวนการพักผ่อนของคุณ ฉันจะไปพูดคุยกับครูคนอื่นก็ได้”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ออกมา เหวินฮัวเหรินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบตกลง

“คุณเฉียว ฉันจะละเลยคุณได้อย่างไร ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “ครูใหญ่เหวิน เราสองคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน คุณเรียกฉันว่าเหล่าเฉียวก็ได้ ลบคำว่า ‘คุณ’ ออกไปเถอะ ฉันก็จะเรียกคุณว่าเหล่าเหวิน เรียกกันแบบนี้ง่ายกว่า ! ”

เหวินฮัวเหรินเหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เห็นเขาพยักหน้าเล็กน้อย จึงปล่อยมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้ คืนนี้ฉันจะไปนอนเป็นเพื่อนพี่เฉียว ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงมีความสุขมาก และสั่งให้เซี่ยเจี้ยนจวินย้ายกระเป๋าเดินทางของเขาไปที่ห้องของเหวินฮัวเหริน

หลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว ทุกคนก็จัดห้องและเก็บสัมภาระของตน

เฉียวเจิ้งเหลียงพูดกับเหวินฮัวเหรินว่า “เหล่าเหวิน มีอะไรกินไหม ? ฉันรู้สึกหิวมากเลยตอนนี้ ! ”

เหวินฮัวเหรินพอใจมากกับนิสัยที่ตรงไปตรงมาของเฉียวเจิ้งเหลียง จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนที่เราจัดหอพักกันอยู่ ครูจ้าวได้ขอให้เหล่าฉุยไปทำอาหารในครัวให้แล้ว เดี๋ยวเราก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน ! ”

จากนั้นผู้อำนวยการหลิว, เซี่ยเจี้ยนจวิน และต่งจิ้นต่างก็เดินตามเหวินฮัวเหรินไปยังโรงอาหารของโรงเรียนอย่างมีความสุข

พวกเขาทั้งหมดทานอาหารเช้าที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในตอนเช้า มาถึงถู่เฉิงในตอนเที่ยงและออกเดินทางทันทีโดยที่ยังไม่ได้ทานอาหาร และกินเพียงของว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมไว้ให้ระหว่างทางเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาหิวจนกรดไหลย้อนแล้ว

หม่าลี่พูดอย่างละอายใจว่า “คุณเฉียว ฉันทำให้คุณหิวตั้งแต่วันแรกที่มาถู่เฉิงเลย ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงโบกมือ “เวลาที่เราทำงานบนภูเขา เป็นเรื่องปกติที่จะไม่ได้กินข้าวตลอดทั้งวัน เป็นฉันเองที่ขอให้ทุกคนเร่งมาในวันนี้ ดังนั้นจึงไม่ใช่ความผิดของรองนายอำเภอหม่า”

หม่าลี่กล่าวว่า “สภาพการเป็นอยู่ในชนบทนั้นย่ำแย่ วันนี้กินอาหารพื้น ๆ กันไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้ฉันจะหาของกินดี ๆ มาให้”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เหวินฮัวเหรินก็ดูไม่พอใจและพูดว่า “นายอำเภอหม่า มาตรฐานการครองชีพในโรงเรียนของเราก็ไม่เลว แม้ในเวลากลางคืน อาหารของที่นี่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอกนะ”

หม่าลี่ไม่รู้เลยว่าอาหารในโรงอาหารของโรงเรียนประถมหมู่บ้านซานฮวาถูกจัดขึ้นตามมาตรฐานของโรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ โดยจะจัดเตรียมอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้กับนักเรียน และมักจะมีเนื้อสัตว์และผักทุกชนิดให้ทาน

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “เหล่าเหวิน เราไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น อย่าทำให้มันยุ่งยากเลย เมื่อเราไปอยู่บนภูเขา การได้ทานอาหารอุ่น ๆ ร้อน ๆ ก็ถือเป็นความหรูหรามากแล้ว ! ”