ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1323 ตำหนิทีละคน

ตอนที่ 1323 ตำหนิทีละคน

หลังจากพักอยู่ที่ก้นรอยแยกแผ่นดินหนึ่งคืน พวกเขาก็จะเริ่มเดินทางกลับในเช้าวันรุ่งขึ้น

เป็นการเดินทางขึ้นเขาที่ยากลำบากอีกครั้งหนึ่ง พอตกเย็น พวกเขาก็กลับมาถึงจุดที่จอดรถไว้ในที่สุด

“ในที่สุดก็จะได้กลับบ้าน ! ”

“ในที่สุดก็ไม่ต้องปีนเขาอีกแล้ว ! ”

“ฉันรู้สึกเหมือนขาของฉันไม่ใช่ขาของตัวเองอีกต่อไป ! ”

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันรอดมาได้อย่างไร ! ”

“เป็นเวลาหกวันที่ฉันรู้สึกแย่มาก ! ”

“ฉันรู้สึกว่าน้ำหนักของฉันลดไปอย่างน้อยห้ากิโลกรัมแล้ว ! ”

“ถ้าให้ฉันกลับไปอีกครั้ง ฉันก็ไม่กล้าจริง ๆ ! ”

“อย่างไรก็เถอะ ในชีวิตนี้ฉันไม่อยากปีนเขาอีกแล้ว ! ”

“……”

เมื่อพวกเขามาถึงรถ หลี่หมิงซาน, เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นก็งอแงเหมือนเด็ก ๆ ที่ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านหลังจากทนทุกข์ทรมานกับความยากลำบากมานาน พวกเขาทั้งหมดทรุดตัวลงบนพื้นและบ่นออกมา

อย่างไรก็ตาม หลินเจียหง, เจียงชาน, หลินเจียจวิน, เหรินฉางเซี่ย และคนอื่นกลับมีอารมณ์ที่แตกต่างออกไป

“นี่มันเป็นทริปที่หายากที่สุดในชีวิต ! ”

“มันทั้งสนุกและได้ออกกำลังกาย ฉันประทับใจมาก ! ”

“อันที่จริง เราสามารถกลับมาเดินป่าแบบนี้ได้อีกนะ ! ”

“ตั้งแคมป์ ล่าสัตว์ และชมธรรมชาติข้างทาง มันน่าสนุกจริง ๆ ! ”

“……”

แม้แต่เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ก็ไม่ได้บ่นอยากกลับบ้านเหมือนตอนแรก

หลังจากออกมาเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งสองก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจจริง ๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมู่เสี่ยวหวาน เธอกล่าวว่า “ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถเดินทางแบบนี้ในตอนที่แก่ตัวแล้ว แม้ว่ามันจะเหนื่อยมาก แต่เมื่อได้เห็นเสาหินธูปหอมและทิวทัศน์ของหลุมสวรรค์ ฉันก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับความเหนื่อยแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ป้ารอง ทริปนี้มันทั้งเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ! ”

มู่เสี่ยวหวานพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก “ใช่ ป้าก็คิดแบบนั้น มันทั้งเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ! ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลี่หมิงซานก็โค้งริมฝีปากแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง อย่ามัวพูดถึงเจ็บปวดและมีความสุขเลย เราจะไปกินข้าวกันที่ไหนดี ตอนนี้พวกเราทุกคนหิวแล้ว ! ”

หม่าว่านหลี่ยังกล่าวอีกว่า “ผู้ช่วยเจียง เราจะกลับเข้าเมืองหลังทานอาหารเย็นเสร็จไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองพวกเขาทั้งสอง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สำหรับมื้อเย็น ขับไปตามถนนแล้วหาร้านอาหารทานกันก่อน”

หลี่หมิงซาน, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะได้กินข้าวที่ร้านอาหาร

หม่าว่านหลี่กล่าวว่า “แล้วคุณจะรออะไรล่ะ รีบหาที่กิน จะได้รีบกลับเร็ว ๆ ”

หลี่หมิงซานยังกล่าวอีกว่า “หลังจากที่ฉันกลับไป ฉันจะต้องไปนวดเท้าต่ออีก จะได้รู้สึกผ่อนคลาย”

ทันทีที่พวกเขาได้ยินเรื่องการนวดเท้า หม่าว่านหลี่, เฟ่ยถูจือ, เหอซาน และคนอื่นต่างก็ตื่นเต้นกันมาก

ตอนนี้พวกเขาปวดเมื่อยไปทั้งตัว อยากไปนวดเท้าและนวดตัวสักหน่อย แค่คิดก็รู้สึกดีแล้ว !

ดูเหมือนหลายคนจะมีจุดหมายของตัวเองแล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกตื่นเต้น

อย่างไรก็ตาม คำพูดถัดไปของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนความคิดที่สวยงามของพวกเขาให้กลายเป็นความฝัน

“กลับอะไร ? ”

“พวกคุณกำลังเพ้อฝันเกินไปแล้ว ! ”

“นี่แค่จุดแรกเองนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “หลังจากที่เราทานอาหารแล้ว เราจะไปที่อื่นต่อทันที”

อ่า ?

“คุณยังจะไปต่ออีกเหรอ ? ”

“ผู้ช่วยเจียง คุณจะไปที่ไหนอีก ? ”

“ผู้ช่วยเจียง คุณจะเดินทางต่ออีกหลายวันเลยเหรอ ? ”

“ไม่ใช่ ผู้ช่วยเจียง ฉันเหนื่อยมาก คุณช่วยกลับเข้าเมืองเพื่อพักผ่อนสักสองสามวันก่อนออกเดินทางอีกทีได้ไหม ? ”

“……”

หม่าว่านหลี่, หลี่หมิงซาน และคนอื่นต่างก็คร่ำครวญออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในเมื่อครั้งนี้พวกคุณยังสนุกกันไม่มากพอ งั้นเราก็คงยังไม่กลับ จะไปสถานที่อื่นต่อ จนกว่าจะเจอที่ที่พวกคุณพอใจ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ หม่าว่านหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะกังวลและพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “ผู้ช่วยเจียง ฉันสนุกมามากพอแล้ว ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และรีบชี้ไปที่มู่เสี่ยวหวานแล้วพูดว่า “นอกจากนี้ ร่างกายของศาสตราจารย์มู่ก็คงทนการเดินป่าปีนเขาอย่างต่อเนื่องแบบนี้ไม่ไหวหรอก ! ”

หลี่หมิงซานยังกล่าวอีกว่า “ใช่แล้ว ผู้ช่วยเจียง คุณยังต้องนึกถึงศาสตราจารย์มู่และพ่อแม่ของคุณด้วย พวกเขาล้วนอายุมากแล้ว ! ”

เหอซานและเฟ่ยถูจือต่างก็พยักหน้าเหมือนกัน

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองพวกเขาทั้งสี่คนแล้วพูดอย่างใจเย็น “ผู้นำทั้งหลาย พวกเขาไม่มีใครบ่น มีแต่พวกคุณนั่นแหละที่ตะโกนอยากกลับบ้าน ! ”

“ตอนที่ผมบอกว่าออกมาเที่ยว ผมก็อยากให้พวกคุณสนุกไปกับมัน ! ”

“พวกคุณคิดว่าเรามาที่นี่เพื่อเที่ยวจริง ๆ เหรอ ? ”

เมื่อชี้ไปที่มู่เสี่ยวหวาน เขาก็พูดเสียงดัง “ศาสตราจารย์มู่แก่มากแล้ว แต่เธอยังไม่บ่นว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนพวกคุณเลย ! ”

“ทำไมเธอไม่บ่นอยากกลับล่ะ ? ”

“เพราะเธออยากจะหนีจากเมืองที่วุ่นวายไงล่ะ ! ”

“เรามาเดินป่าปีนภูเขาเพื่อสำรวจแหล่งท่องเที่ยว ! ”

“แต่ก็ขอบคุณผู้นำที่ยอมมาด้วย ! ”

ทันทีที่เขาพูดแบบนั้น หลี่หมิงซาน, เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และเฟ่ยถูจือต่างก็ก้มศีรษะลง

เนื่องจากพวกเขาไม่ได้คิดจะมาด้วยความเต็มใจ และไม่มีคำสั่งทางปกครองจากผู้บังคับบัญชาของพวก พวกเขาทั้งสี่จึงให้คำจำกัดความการเดินทางในครั้งนี้ว่า ‘ท่องเที่ยว’ และไม่ถือว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นการทำงานจริง ๆ

และนี่คือที่มาของคำว่า ‘จิตกำหนดทุกสิ่ง’

เมื่อพวกเขามีความคิดแบบนี้ พวกเขาก็จะรู้สึกว่าถูกบังคับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และอาจรู้สึกว่าการเดินทางในครั้งนี้ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นเหมือนเสียงปลุก ทำให้ทั้งสี่คนเงียบลงในทันที

และในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มู่เสี่ยวหวานไม่เคยบ่นหรือโวยวายอะไร เธอเดินทางไปอย่างเงียบ ๆ ทำให้พวกเขาเกือบลืมตัวตนของเธอไปโดยสิ้นเชิง

ทั้งที่เธอคือภรรยาของหลินต้ากั๋ว !

หลี่หมิงซานตื่นตัวก่อนใคร และพูดอย่างรวดเร็ว “ผู้ช่วยเจียง เราแค่รู้สึกเหนื่อยจากการเดินป่า ดังนั้นเราจึงระบายมันออกมาด้วยการบ่น อย่าใส่ใจมันเลย”

“ใช่ ใช่ ! เราก็สนุกกับมันเหมือนกัน ! ”

“ผู้ช่วยเจียง พวกเราแค่ล้อเล่น อย่าไปจริงจังนักเลย ! ”

“……”

เฟ่ยถูจือ, เหอซาน และหม่าว่านหลี่ต่างก็พูดออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองคนทั้งสี่อีกครั้งแล้วพูดกับเฟ่ยถูจือ “ผู้อำนวยการเฟ่ย คุณเป็นผู้อำนวยการสำนักงานป่าไม้ เหตุผลที่ผมต้องการให้คุณมาก็เพื่อที่จะพัฒนาการท่องเที่ยว และเมื่อเราพัฒนา ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสร้างความเสียหายต่อภูเขาและป่าไม้ หากคุณเข้าร่วม คุณสามารถจัดระเบียบพื้นที่ เพื่อปกป้องภูเขาและป่าไม้ และปลูกป่าทดแทนได้”

เฟ่ยถูจือหน้าแดงและพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง ที่คุณหมายถึงก็คือภูเขาและป่าไม้ที่นี่ได้รับการคุ้มครองเป็นอย่างดี หากการพัฒนาที่นี่ก็ต้องมีการสร้างถนนและสร้างบ้าน มันจะส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมทางนิเวศน์ของภูเขาและป่าไม้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ใช่ไหม งั้นฉันจะร่วมมืออย่างแข็งขันเพื่อช่วยพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวไปพร้อมกับคุณ”

หม่าว่านหลี่ไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋พูด ก็รีบพูดว่า “ฉันเป็นผู้อำนวยการสำนักงานขนส่งและผู้รับผิดชอบการก่อสร้างถนน ผู้ช่วยเจียง ไม่ว่าคุณจะพัฒนาการแหล่งเที่ยวที่ไหน ฉันก็จะสร้างถนนทุกที่ที่คุณไป”

“ขอแค่คุณเอ่ยปากออกมา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้อำนวยการหม่า คุณพูดถูก คุณเองก็เห็นแล้วว่าระยะทางจากในเมืองถึงวิหารใหญ่นั้นอยู่ห่างกันหลายสิบกิโลเมตร หากปัญหาการคมนาคมไม่ได้รับการแก้ไข ก็จะไม่มีผู้มาเยี่ยมชมสถานที่ท่องเที่ยวของเราเลย”

“ดังนั้นการสร้างถนนจึงมีความสำคัญอย่างมาก”

“อยากรวยก็ต้องสร้างถนน นี่คือคำสอนที่ควรนำมาใช้”

“นี่คือวิธีที่เกษตรกรนำไปใช้แล้วร่ำรวย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่เราพัฒนาจุดชมวิวขนาดใหญ่เช่นนี้”

หม่าว่านหลี่กล่าวว่า “ใช่ หลังจากที่คุณตรวจสอบเสร็จแล้ว ฉันจะจัดทำแผนสนับสนุนการขนส่งเพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวอย่างแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “สำหรับทางไปวิหาร ผมยังคงมีความคิดเห็นเหมือนเดิม”

หม่าว่านหลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “คุณคิดอย่างไร ? ”