ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1335 ออกจากถ้ำ

ตอนที่ 1335 ออกจากถ้ำ

ตั้งแต่เข้ามาสำรวจถ้ำ พวกเขาก็ไม่เห็นแสงของตะวันอีกเลย

เจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นเดินลึกลงไปเรื่อย ๆ เมื่อพวกเขาไปถึงสถานที่แห่งหนึ่ง จางเสี่ยวจุนก็กล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ครั้งนี้คือการเดินเข้ามาลึกที่สุดที่ฉันเคยเข้ามา ถ้าไปไกลกว่านี้ ฉันก็ไม่รู้ทางแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ยกข้อมือขึ้นแล้วดูนาฬิกาของเขา นี่ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

พวกเขาเดินเข้ามาในถ้ำตั้งแต่เช้า จนถึงตอนนี้ก็ใช้เวลาในการเดินเข้ามาประมาณ 8-9 ชั่วโมงได้แล้ว แม้ว่าจะกลับออกไปในเวลานี้ ก็คงจะถึงหน้าถ้ำตอนตีหนึ่งหรือตีสอง

เจียงเสี่ยวไป๋จึงกล่าวว่า “ตอนนี้เราก็ได้เห็นมาเกือบทุกอย่างที่เราอยากเห็นแล้ว งั้นนอนพักในถ้ำหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยเดินออกไป”

การเดินสำรวจถ้ำอาจดูเหมือนไม่มีอะไรมาก นอกจากเดินขึ้นเนินหรือลงเนิน แต่ที่จริงแล้วยากกว่าการปีนเขาเสียอีก หลี่หมิงชานและคนอื่นต่างก็หมดแรงแล้ว หลังจากได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ พวกเขาก็ดีใจมาก

ดังนั้นจางเสี่ยวจุนจึงพาไปบริเวณโล่งกว้าง และตั้งแคมป์กันที่นั่น

พูดตามตรง เถิงจือจิง, หลี่เต๋อหวัง, จางเสี่ยวจุน และคนอื่นต่างก็คิดว่าพวกเขาจะออกจากถ้ำในวันนี้ และไม่มีแผนที่จะนอนในถ้ำ จึงไม่ได้เตรียมอุปกรณ์อื่นมาด้วย

อีกอย่าง พวกเขายังเตรียมอาหารมาสำหรับสองมื้อเท่านั้น

หลังจากกินมื้อนี้ ก็ต้องรอออกจากถ้ำก่อนถึงจะกินได้กินอีกที

ใบหน้าของเถิงจือจิงดูมีความกังวลขึ้นมาทันที

ในตอนที่พวกเขานั่งพัก พวกเขาก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นกำลังประกอบเต็นท์ของตัวเองอยู่ จากนั้นไม่นาน เต็นท์มากกว่าสิบหลังก็ถูกตั้งขึ้นอย่างเป็นระเบียบ

ในทางกลับกัน ทีมงานของเถิงจือจิงทำได้เพียงนั่งดูเท่านั้น

เถิงจือจิง, หลี่เต๋อหวัง, จางเสี่ยวจุน และคนอื่นต่างมองหน้ากัน จากนั้นพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าคนกลุ่มนี้เตรียมตัวกันมาอย่างดีจริง ๆ

หลี่เต๋อหวังเห็นสีหน้าของเถิงจือจิง จึงพูดว่า “นายอำเภอเถิง เราสามารถนอนที่ถ้ำแห่งนี้ได้หนึ่งคืนโดยไม่มีเต็นท์”

เถิงจือจิงยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันไม่มีปัญหาในการค้างคืนที่นี่หรอก แต่ปัญหาคือพรุ่งนี้ทุกคนจะหิวตอนที่เดินทางออกไป”

หลี่เต๋อหวังพยักหน้า “ใช่ เราไม่คิดว่าพวกเขาจะเดินมาไกลขนาดนี้ ไม่งั้นคงจะเตรียมอาหารมาเพิ่มแล้ว”

จางเสี่ยวจุนกล่าวว่า “ศาสตราจารย์มู่และรองนายกเทศมนตรีหลี่ยังอยู่ในทีม การอดอาหารอาจเป็นอันตรายต่อพวกเขาได้”

เขาเหลือบมองเถิงจือจิง แล้วพูดว่า “นายอำเภอเถิง เอาแบบนี้ดีไหม ? ฉันจะพาคนสามถึงสี่คนออกไปตอนนี้เลย ส่วนพวกคุณก็พักผ่อนกันในนี้สักคืน แล้วพรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง ส่วนฉัน คืนนี้จะออกไปเอาอาหารข้างนอกเข้ามาให้ทุกคน”

เถิงจือจิงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “คงต้องใช้วิธีนี้แล้วล่ะ”

หลี่เต๋อหวังยังกล่าวอีกว่า “นี่ดีกว่าปล่อยให้ผู้นำและคนอื่นอดอยาก”

เธอตบไหล่จางเสี่ยวจุน แล้วพูดว่า “ครั้งนี้คุณคงต้องทำงานหนักเพื่อทุกคนแล้วล่ะ”

จางเสี่ยวจุนยิ้มและพูดว่า “ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออำเภอของเราจะได้พัฒนา เราต้องดูแลผู้ช่วยเจียงและคนอื่นให้ดีที่สุด”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นก็เอาตามนี้ ฉันจะไปคุยกับผู้ช่วยเจียงและรองนายกเทศมนตรีหลี่ก่อน ส่วนพวกคุณก็พักกินอาหารเย็นกันก่อน แล้วก็รีบออกไป”

“หลังจากที่คุณออกไปถึงข้างนอกแล้ว ก็กินข้าวพักผ่อนสักพัก แล้วพาคนช่วยกันเอาของเข้ามา”

จางเสี่ยวจุนพยักหน้าและพูดว่า “สมรรถภาพทางกายของฉันก็ไม่ได้แย่ เดินเข้า ๆ ออก ๆ ที่นี่อีกสักครั้งสองครั้งก็คงไม่เป็นไร แต่คนอื่น ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเหนื่อยเพราะเรื่องนี้ด้วย พรุ่งนี้ฉันจะให้พวกเขาพักผ่อน แล้วพาคนข้างนอกช่วยยกของเข้ามา”

ในขณะที่หลายคนกำลังคุยกัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตั้งเต็นท์ไว้ตรงนั้นแล้วเดินเข้ามา “นายอำเภอเถิง คนของคุณไม่ได้เอาเต็นท์มาด้วยเหรอ งั้นมานอนในเต็นท์ของเราก็ได้ ! ”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “ฉันไม่กลัวการนอนในถ้ำหรอก มันก็แค่คืนเดียวเท่านั้น”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็พูดเสริมว่า “แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันจะบอกผู้ช่วยเจียง”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอเถิงจะสุภาพไปทำไมละครับ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาได้เลย”

เถิงจือจิงพูดด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย “เนื่องจากความผิดพลาดในการทำงานของฉัน ฉันไม่คิดว่าคุณจะนอนข้างในนี้หนึ่งคืน จึงเตรียมอาหารมาแค่สองมื้อ ดังนั้นผู้อำนวยการจางจึงวางแผนว่าจะออกไปคืนนี้เพื่อเอาอาหารมาให้กับพวกคุณในวันพรุ่งนี้”

ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันคือปัญหาอะไร แต่กลับกลายเป็นเพียงปัญหาเรื่องอาหาร เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องกลับไปกลับมาหรอกครับ เราได้เตรียมอาหารมาแล้ว”

ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในถ้ำและกลัวว่าจะมีควันมากจากการก่อไฟ เจียงเสี่ยวไป๋ก็คงจะวางหม้อลงบนเตาทำกับข้าวที่เขานำมาแล้ว

แต่เมื่อพิจารณาว่าอยู่ในถ้ำ และทุกคนก็มีอาหารที่ห่อมาในกระเป๋าแล้ว เขาจึงไม่คิดจะทำอาหารในนี้

“แล้วคุณเอาอะไรติดตัวมาเหรอคะ พอหรือเปล่า ? ” เถิงจือจิงถามด้วยความประหลาดใจและไม่เชื่อ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เรามาที่นี่เพื่อสำรวจถ้ำโดยเฉพาะ ดังนั้นเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม ไม่ต้องกังวลหรอกครับนายอำเภอเถิง ! ”

เขามองไปที่จางเสี่ยวจุนแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการจางไม่จำเป็นต้องเดินทางออกไปเอาอาหารหรอก”

จางเสี่ยวจุนถอนหายใจและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเราจะมาเป็นภาระคุณจริง ๆ พรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงอาหารและเครื่องดื่มคุณเป็นการขอโทษหลังจากที่เราออกไปข้างนอกแล้ว”

เขายังดีใจมากที่เขาไม่ต้องเดินเข้า ๆ ออก ๆ ถ้ำแห่งนี้

ท้ายที่สุดแล้วการเดินกลับไปกลับมานั้นก็ถือว่ากินพลังงานไม่น้อย

จากนั้น ทุกคนก็ทานอาหารเย็นและพักค้างคืนกันในนี้โดยที่ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

หลังจากที่ทุกคนได้พักผ่อนกันเต็มที่แล้ว ในนี้ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนก็มืดอยู่ดี พอเก็บสัมภาระเสร็จ กลุ่มคนก็เริ่มเดินทางตอนตีสี่

พวกเขาเดินออกจากถ้ำเร็วกว่าตอนเข้ามา

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในถ้ำ จึงใช้เวลาเพียงแปดหรือเก้าชั่วโมงในการสำรวจ แต่พอเดินทางออกจากถ้ำ ก็ใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมงเท่านั้น เนื่องจากมีเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่อออกมาถึงข้างนอกยังเป็นเวลาเช้าตรู่อยู่เลย

“ฮ่าฮ่า ฉันไม่คิดว่ามันจะออกมาเร็วขนาดนี้ ! ”

“ใช่แล้ว ฉันคิดว่าจะถึงปากถ้ำตอนบ่ายเสียอีก”

“เพิ่งเช้าอยู่เลย ! ”

“ใช่ ยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวันด้วยซ้ำ”

“เอาล่ะ คราวนี้ฉันไม่ได้เข้าไปในถ้ำไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่างน้อยก็รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน ! ”

“ใช่แล้ว หินงอกข้างในมีความหลากหลายมาก พัฒนาให้นักท่องเที่ยวได้เข้าไปชมก็คงจะดีเหมือนกัน”

“ฉันเองก็ตั้งตารอเวลานั้นเหมือนกัน ! ”

“เมื่อการพัฒนาที่นี่เสร็จสิ้น ฉันจะเข้าไปดูอีกครั้งเพื่อดูความแตกต่างของมันนับจากนี้ ! ”

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันเข้าไปด้วย ! ”

“……”

หลังจากที่หลี่หมิงซาน, เหอซาน, เฟ่ยถูจือ, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นออกมา พวกเขาก็พูดถึงความสนุกของการเดินสำรวจถ้ำในครั้งนี้

หลังจากที่ทุกคนพักอยู่ที่ปากทางเข้าถ้ำสักพักแล้ว พวกเขาก็เริ่มเดินออกมาข้างนอก

ระหว่างทาง เถิงจือจิงก็พูดกับหลี่หมิงซาน “รองนายกเทศมนตรีหลี่ เมื่อออกจากตรงนี้ไป พวกคุณควรกลับไปที่โรงแรมเพื่อพักผ่อนกันก่อน แล้วเราจะจัดเตรียมอาหารกลางวันให้ พอเสร็จจะให้คนไปเรียกมาทานค่ะ”

หลี่หมิงซานมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณคิดอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ได้ครับ อย่างไรก็ต้องขอรบกวนนายอำเภอเถิงอีกครั้ง หลังจากกินเสร็จแล้ว เราจะออกเดินทางต่อในช่วงบ่าย”

อ่า ?

เถิงจือจิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามออกมาทันที “ผู้ช่วยเจียง คุณจะออกเดินทางเร็ว ๆ นี้เลยเหรอคะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราเห็นสิ่งที่เราควรเห็น และได้กินสิ่งที่ต้องมากินแล้ว อย่างไรก็ต้องรีบไปยังจุดต่อไป ! ”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “แต่วันนี้พวกคุณก็ออกเดินทางกันมาตั้งแต่เช้าตรู่ เหนื่อยกันมาพอแล้ว ทำไมไม่กินข้าวแล้วพักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางกันใหม่”

จางเสี่ยวจุนยังกล่าวอีกว่า “ใช่ คุณไม่ต้องรีบออกเดินทางตอนเที่ยงหรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พอกินข้าวเสร็จ คนอื่นก็สามารถงีบหลับในรถได้ มีแค่คนขับรถไม่กี่คนเท่านั้นที่ต้องทำงานหนักหน่อย คนที่เหลือก็ได้พักผ่อนกันเต็มที่อยู่แล้ว”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “เนื่องจากผู้ช่วยเจียงบอกว่าเราจะออกเดินทางในตอนบ่าย เราก็คงต้องออกเดินทางในตอนบ่ายจริง ๆ ”

เมื่อหลี่หมิงซานพูดออกมาแบบนี้ เถิงจือจิงและจางเสี่ยวจุนก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

หลังจากที่หลี่หมิงชานพูดจบ เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “ผู้ช่วยเจียง แล้วเราจะไปที่ไหนต่อ ? ”