ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1340 พลิกแผ่นดินหาหลี่หมิงซาน

ตอนที่ 1340 พลิกแผ่นดินหาหลี่หมิงซาน

“แล้วพบกัน เลขาติง ! ”

ถังจิงเทียนพูดอย่างนั้น ก่อนจะวางสายโทรศัพท์แล้วตะโกนออกไปข้างนอกทันที “เสี่ยวเฉิง เข้ามาหาฉันหน่อย ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรีบเข้ามาทันที และเดินไปที่โต๊ะของถังจิงเทียน

ก่อนที่เขาจะทันได้ถาม ถังจิงเทียนก็กล่าวว่า “โทรหาทุกอำเภอ ทุกตำบลและทุกหมู่บ้านทันที เราต้องตามหาเจียงเสี่ยวไป๋ให้เจอภายในวันนี้”

แม้ว่าเขาจะวิเคราะห์แล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋กับหลี่หมิงซานและเหอซานจะไปที่ไหนก่อน แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้เป็นคนมาบอกเขาด้วยตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่ไหน

เขารู้เพียงว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องอยู่ในชิงโจว ทีมของเขามีคนติดตามไปมากมาย จะต้องเป็นที่สังเกตได้ชัดเจน ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหน ตราบใดที่เจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏตัวในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง ก็จะมีคนเห็นอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่น่าใช่เรื่องยากที่จะทราบที่อยู่ของพวกเขา

ต้องบอกว่าถึงแม้วิธีนี้จะโง่มาก แต่ก็เชื่อว่าได้ผลแน่นอน

แต่เฉิงเสี่ยวเหว่ยกลับอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จะต้องโทรหาแต่ละอำเภอ แต่ละพื้นที่ และหากต้องโทรหาแต่ละหมู่บ้านก็จะมีการโทรที่มากขึ้นไปอีก !

เฉิงเสี่ยวเหว่ยจึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “นายกเทศมนตรีถัง ผมต้องโทรไปหลายที่มาก คุณอาจต้องรอนานหน่อย กว่าที่จะได้เบาะแสอะไรกลับมา”

ถังจิงเทียนพยักหน้า และในขณะที่เขากำลังจะบอกว่าเขาเห็นด้วย เขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “ฉันจะให้รายชื่อพื้นที่สำคัญ ๆ กับคุณไปก่อน คุณสามารถโทรไปยังพื้นที่เหล่านี้ก่อนได้ ซึ่งอาจจะช่วยประหยัดเวลาได้บ้าง”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยตอบตกลงอย่างรวดเร็วและหยิบสมุดบันทึกของเขาออกมาเพื่อจดรายชื่อที่ถังจิงเทียนอ่านออกมา

“หมู่บ้านวิหารใหญ่ หมู่บ้านต้าซิง เมืองชีเหม่ยเฉิง ตำบลผิงซาน อำเภอเหลียงเจิ้น…”

ถังจิงเทียนอ่านรายชื่อหลายสิบพื้นที่ติดต่อกัน และในที่สุดก็พูดว่า “รีบโทรไปสถานที่เหล่านี้ก่อนเถอะ ! ”

“ได้ครับ ผมจะรีบไปโทรเดี๋ยวนี้ ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรับคำสั่งและไม่กล้าที่จะละเลย

หลังจากกลับมาที่ออฟฟิศของตัวเอง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีและโทรหาหมู่บ้านวิหารใหญ่ก่อน

หลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็พูดออกไปทันที “ผู้ใหญ่บ้านจู ? ฉันเป็นเลขานุการของนายกเทศมนตรีถัง เฉิงเสี่ยวเหว่ย รองนายกเทศมนตรีหลี่ได้ไปที่บ้านของคุณไหม ? ”

ผู้ใหญ่บ้านจูตกตะลึง และพูดด้วยความประหลาดใจ “รองนายกเทศมนตรีหลี่มาที่หมู่บ้านของเราหรือเปล่างั้นเหรอ ฉันไม่เห็นเขานะ ? ”

เมื่อเฉิงเสี่ยวเหว่ยได้ยินว่าเขาไม่เห็นหลี่หมิงซาน จึงพูดว่า “ช่างเถอะครับ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้ก่อนนะ ! ”

ขณะที่เขากำลังจะวางสาย เสียงของผู้ใหญ่บ้านก็ดังขึ้น “เลขาเฉิง เดี๋ยวก่อน ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยไม่อยากเสียเวลาคุยกับเขาในเวลานี้ จึงพูดออกมาอย่างกังวลว่า “ผู้ใหญ่บ้านจู ถ้าคุณมีอะไร ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะครับ ผมยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่ ! ”

พูดจบ เขาก็วางสายไปทันที

จากนั้น ก็โทรไปที่หมู่บ้านต้าซิง

เมื่อสายเชื่อมต่อแล้ว เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ถามออกมาโดยตรงว่า “ผู้ใหญ่บ้านหลิว รองนายกเทศมนตรีหลี่ได้ไปหาคุณหรือเปล่า ? ”

ปฏิกิริยาของผู้ใหญ่บ้านคนนี้เกือบจะเหมือนกับผู้ใหญ่บ้านจู ผู้ใหญ่บ้านหลิวพูดออกมาแปลก ๆ ว่า “เลขาติง รองนายกเทศมนตรีหลี่จะมาที่หมู่บ้านต้าซิงของเราทำไมเหรอ ? ”

เอ่อ……

เมื่อเฉิงเสี่ยวเหว่ยได้ยินแบบนั้น เขาก็รู้ว่าหลี่หมิงซานไม่เคยไปที่นั่น และพูดด้วยความโกรธ “ไม่ รองนายกเทศมนตรีหลี่บอกว่าเขาจะไปตรวจสอบแต่ละหมู่บ้าน แต่ตอนนี้มีเรื่องด่วนในเมืองที่ต้องติดต่อเขา ดังนั้นฉันจึงโทรมาถามเผื่อว่าตอนนี้เขาจะอยู่ที่หมู่บ้านของคุณ งั้นฉันขอโทรไปถามหมู่บ้านอื่นก่อนแล้วกัน ! ”

หลังจากที่เฉิงเสี่ยวเหว่ยพูดจบ เขาก็วางสายไป

จากนั้นก็โทรไปที่อื่นต่อ

“สวัสดี ฉันเฉิงเสี่ยวเหว่ย รองนายกเทศมนตรีหลี่อยู่ในตำบลฉางเหอของคุณไหม ? ”

“อ้อ ไม่เห็นเลยเหรอ ! ”

“เอาล่ะ เอาล่ะ งั้นแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ! ”

“สวัสดีผู้ใหญ่บ้านเฉิน ฉันเฉิงเสี่ยวเหว่ย รองนายกเทศมนตรีหลี่มาที่ตำบลผิงซานของคุณหรือเปล่า ? ”

“อะไรนะ คุณไม่เห็นเขาเหรอ ! ”

“อ้อ ไม่มีอะไรหรอก ! ”

“เอาล่ะ แค่นั้นก่อนนะ ! ”

“……”

……

เฉิงเสี่ยวเหว่ยโทรออกไปมากกว่าสิบสายติดต่อกัน แต่ไม่มีผู้นำหมู่บ้านคนไหนเห็นหลี่หมิงซานมาก่อน

เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณไปอยู่ที่ไหนกันนะ ? ”

เมื่อเห็นว่าเหลือหมายเลขเพียงไม่กี่หมายเลขในรายการ เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็กัดฟันและโทรต่อ

“สวัสดี นายอำเภอเถิง ฉัน เฉิงเสี่ยวเหว่ย ! ”

“โอ้ นั่นเลขาเฉิงเหรอ สวัสดี ! ”

“ใช่ ฉันขอถามคุณหน่อยว่ารองนายกเทศมนตรีหลี่อยู่ในอำเภอเหลียงเจิ้นของคุณหรือเปล่า ? ”

เถิงจือจิงดูประหลาดใจและพูดว่า “เลขาเฉิง เมื่อไม่กี่วันก่อนรองนายกเทศมนตรีหลี่มาที่อำเภอเหลียงเจิ้นของเรา และเขาก็ได้ออกไปแล้ว”

หลังจากทราบข่าวเกี่ยวกับหลี่หมิงซาน ในที่สุดเฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบถามอย่างรวดเร็ว “นายอำเภอเถิง คุณรู้ไหมว่ารองนายกเทศมนตรีหลี่จะไปที่ไหนต่อหลังออกจากอำเภอเหลียงเจิ้น ? ”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “ดูเหมือนฉันเคยได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าพวกเขาจะไปที่ตำบลไท่หยางเหอต่อ แต่ฉันไม่รู้ว่าวันนี้พวกเขาจะยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยดีใจมาก และกล่าวขอบคุณเธอ “ขอบคุณมากนายอำเภอเถิง สำหรับข่าวที่คุณให้มา ฉันขอตัวไปติดต่อกับตำบลไท่หยางเหอก่อน แค่นี้แหละนะ ! ”

หลังจากที่เฉิงเสี่ยวเหว่ยวางสายโทรศัพท์ไป เถิงจือจิงก็ถือโทรศัพท์แล้วเอียงศีรษะ สงสัยว่าทำไมเฉิงเสี่ยวเหว่ยถึงได้ดูกังวลมากในการตามหาหลี่หมิงซานครั้งนี้ ?

แต่สิ่งที่เฉิงเสี่ยวเหว่ยไม่รู้คือ เขาโทรไปหลายแห่งเพื่อตามหาหลี่หมิงซาน และกังวลมาก จนผู้ปฏิบัติงานระดับหมู่บ้านที่ได้รับโทรศัพท์จากเขาก็เริ่มพูดถึงหลี่หมิงซานกันแล้ว

“มันแปลกมาก ทำไมเลขาเฉิงถึงตามหารองนายกเทศมนตรีหลี่ทุกที่แบบนี้ ? ”

“รองนายกเทศมนตรีหลี่ไปไหนกันนะ ? ”

“มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือเปล่า ? ”

“……”

ในเวลานี้ เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ได้โทรไปที่หมู่บ้านซีเซียงแล้ว

“สวัสดี ผู้ใหญ่บ้านเซี่ย ฉันเฉิงเสี่ยวเหว่ย ! ”

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเซี่ยได้ยินว่าเป็นเฉิงเสี่ยวเหว่ย เขาก็รีบตอบกลับไปว่า “สวัสดีเลขาเฉิง คุณมีอะไรหรือเปล่า ? ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยกล่าวว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ยังอยู่ที่หมู่บ้านของคุณหรือเปล่า ? ”

“เลขาเฉิง คุณกำลังตามหารองนายกเทศมนตรีหลี่อยู่เหรอ ? ” ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยกล่าวว่า “เมื่อวันก่อน รองนายกเทศมนตรีหลี่ ประธานหลิน ผู้ช่วยเจียง และคนอื่นจากเจียงเจียกรุ๊ปมาที่หมู่บ้านของเรา และพวกเขายังไปสำรวจจุดชมวิวของเราด้วย.…”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรับพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “ฉันไม่ได้ถามคุณเรื่องนี้ ฉันแค่ถามคุณว่ารองนายกเทศมนตรีหลี่ยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า ? ”

ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงความกังวลของเฉิงเสี่ยวเหว่ยได้ และรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “เลขาเฉิง รองนายกเทศมนตรีหลี่และคนอื่นออกจากเมืองของเราไปตั้งแต่บ่ายวานนี้แล้ว ! ”

ไม่ทันอีกแล้ว !

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรีบถามออกมาทันทีว่า “แล้วพวกเขาไปที่ไหนกันต่อ ? ”

ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยมีสีหน้าขมขื่น และพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ไม่ได้บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ และฉันก็ไม่กล้าถามพวกเขาด้วย”

อะไรนะ ?

ทันใดนั้น เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็ลุกขึ้นยืน ในที่สุดเขาก็พบเบาะแส แต่มันถูกขัดจังหวะอีกครั้ง แบบนี้ก็เท่ากับว่าเขาต้องโทรไปแต่ละหมู่บ้านจนครบทุกหมู่บ้านงั้นเหรอ !

“ผู้ใหญ่บ้านเซี่ย ทำไมคุณไม่ถามเขาล่ะ ? ” เฉิงเสี่ยวเหว่ยพูดด้วยความโกรธ “แล้วรู้ไหมว่าพวกไปทางไหน ? ”

ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยกล่าวว่า “พวกเขากำลังมุ่งหน้ากลับเมือง ! ”

เฉิงเสี่ยวเหว่ยถอนหายใจ หลี่หมิงซานและคนอื่นคงไม่ได้กลับมาที่เมืองหรอก เพราะถ้าพวกเขากลับมาวันนี้ก็คงจะถึงเทศบาลเมืองแล้ว

เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ งั้นแค่นี้แหละ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์และโทรไปยังเมืองต่าง ๆ ต่อไปทีละเมือง

จนกว่าจะโทรครบทั้งหมดในรายชื่อที่ถังจิงเทียนให้มา แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเจอหลี่หมิงซานเลย

เฉิงเสี่ยวเหว่ยรู้สึกหดหู่ใจมากและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาหมู่บ้านอื่นที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อต่อไป

หลังจากโทรไปมากกว่าสิบสาย ก็ยังไม่มีข่าวคราวของหลี่หมิงซานเลย

ในการโทรครั้งถัดไป เฉิงเสี่ยวเหว่ยได้โทรหาหมู่บ้านเหลียงเหอ และถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ผู้ใหญ่บ้านกัว ฉันเฉิงเสี่ยวเหว่ยเอง รองนายกเทศมนตรีหลี่ได้มาที่หมู่บ้านของคุณหรือเปล่า ? ”

ผู้ใหญ่บ้านกัวตอบว่า “ฉันไม่รู้ว่ารองนายกเทศมนตรีหลี่มาที่นี่ไหม แต่มีขบวนรถขับเข้ามาในหมู่บ้านเราสี่คัน และเพิ่งขับผ่านไปเอง…”