ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1355 ฉันทำแบบนี้ดูไร้ยางอายไปไหม?

ตอนที่ 1355 ฉันทำแบบนี้ดูไร้ยางอายไปไหม?

“อาจารย์ให้เขาเอาเหล้ามาให้เยอะแบบนั้น ! ”

“เพราะจะเอามาขายให้กับรองนายอำเภอหม่างั้นเหรอครับ ? ”

“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ ? ”

เซี่ยเจี้ยนจวินมองไปที่เฉียวเจิ้งเหลียงด้วยความไม่เชื่อ สีหน้าของเขาดูตกตะลึงอย่างมาก

เฉียวเจิ้งเหลียงเห็นสีหน้าของเซี่ยเจี้ยนจวินแล้วก็แค่นหัวเราะออกมา “นายคิดว่าฉันไร้ยางอายเหรอที่ทำแบบนี้เหรอ ? ”

เซี่ยเจี้ยนจวินเริ่มรู้สึกตัวและพูดอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ ไม่ ไม่ครับอาจารย์ คุณทำแบบนี้ก็เพื่อนำผลประโยชน์มาให้กับเด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ! ”

เฉียวเจิ้งเหลียงส่ายหัวและถอนหายใจออกมา “จริง ๆ แล้วฉันคิดว่าการทำแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ไร้ยางอาย ! ”

“ไร้ยางอายก็คือไร้ยางอาย แต่มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ! ”

เซี่ยเจี้ยนจวินกล่าวว่า “อาจารย์อย่าพูดอย่างนั้น ถ้าผู้ช่วยเจียงรู้ว่าคุณทำอะไร เขาจะไม่มีทางตำหนิคุณแน่นอน”

เฉียวเจิ้งเหลียงมองไปที่เซี่ยเจี้ยนจวิน แล้วพูดว่า “นายคิดว่าเขาไม่รู้เหรอ ? ”

เซี่ยเจี้ยนจวินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามว่า “เขารู้งั้นเหรอครับ ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงส่ายหัว แล้วพูดว่า “เขาอาจจะไม่รู้ว่าฉันต้องการเงินมากขนาดนี้ไปเพื่ออะไร แต่เขารู้แน่นอนว่าฉันไม่ได้จะเอามาเพื่อตัวเอง”

เซี่ยเจี้ยนจวินกล่าวว่า “แล้วทำไมคุณไม่บอกเขาไปเลย ด้วยทรัพยากรทางการเงินของเขา เขาสามารถสร้างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้หลายแห่งแบบสบาย ๆ ”

เฉียวเจิ้งเหลียงโบกมือ เขามองไปที่เซี่ยเจี้ยนจวินและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เขาสามารถช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหล่านั้นได้ก็จริง แต่นั่นไม่ใช่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งเดียวในโลก”

เซี่ยเจี้ยนจวินถอนหายใจ “อาจารย์ สิ่งที่คุณพูดก็คือมีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามากมายในโลกนี้ แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเอาเงินของเขามาบริจาคช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ทุกแห่ง ใช่ไหมครับ ? ”

เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “ดังนั้น เรื่องแบบนี้ไม่สามารถให้คน ๆ เดียวทำได้ แต่ทุกคนต้องมีส่วนร่วมและช่วยกัน”

“ที่ฉันไม่ได้บอกเจียงเสี่ยวไป๋ เพราะฉันไม่ต้องการให้เขาเห็นว่าเรื่องนี้จะต้องเป็นภาระของเขาแต่เพียงผู้เดียว”

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่เซี่ยเจี้ยนจวินและพูดว่า “เป็นเพราะฉัน ที่ทำให้นายและเสี่ยวต่งต้องมาทนทุกข์กับฉันแบบนี้ ! ”

เซี่ยเจี้ยนจวินพูดอย่างรวดเร็วว่า “อาจารย์ อย่าพูดอย่างนั้นครับ ผมโชคดีมากที่สามารถติดตามอาจารย์และได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากคุณ”

หลังจากพูดจบ เขาก็เสริมว่า “ผมเชื่อว่าต่งจิ้นก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

เฉียวเจิ้งเหลียงยิ้มอย่างมีความสุข

นอกเหนือจากสิ่งอื่นใด เขาพอใจกับเด็กสองคนนี้ที่เขาให้มาติดตามมาก ๆ

อืม รวมไปถึงเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนเขาไม่น่าไว้วางใจ แต่ที่จริงแล้วเขาเป็นคนดี

เฉียวเจิ้งเหลียงคิดแบบนั้น

……

อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในเจียงวาน

หลังจากวางสายจากเฉียวเจิ้งเหลียงแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็โทรไปที่บ้านของหลัวฉางเซิงอีกครั้ง

มีการรับสายอย่างรวดเร็ว

“สวัสดี ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาจากปลายสายโทรศัพท์

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พี่สะใภ้เองเหรอครับ สวัสดี ผมเจียงเสี่ยวไป๋”

คนที่รับโทรศัพท์คือเซี่ยงหงจวี๋ ภรรยาของหลัวฉางเซิง

เมื่อเธอได้ยินว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ เซี่ยงหงจวี๋ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “โอ้ เสี่ยวไป๋นี่เอง ฉันไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว เหล่าหลัวมักจะถามถึงคุณอยู่เสมอ ! ”

“ผมทำให้อำเภอหลัวกับพี่สะใภ้เป็นกังวลแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวและถามว่า “ช่วงนี้พี่สะใภ้สบายดีไหมครับ ! ”

เซี่ยงหงจวี๋ยิ้มและพูดว่า “ช่วงนี้ฉันสบายดี แล้วคุณจะมาที่ถู่เฉิงเมื่อไหร่ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมคิดว่าจะไปที่เยี่ยมถู่เฉิงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”

“โอ้ ดีเลย ! ” เซี่ยงหงจวี๋กล่าว “น่าเสียดายที่ชานชานต้องไปโรงเรียน ไม่งั้นถ้าคุณพาเธอมาที่ถู่เฉิงด้วยก็คงจะดี ฉันไม่ได้เจอเธอมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว คิดถึงเธอมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ครับ เธอไปโรงเรียน คงจะตามผมไปด้วยไม่ได้”

หลังจากทักทายกันเสร็จแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถามว่า “พี่สะใภ้ แล้วนายอำเภอหลัวอยู่ที่บ้านหรือเปล่าครับ ? ”

เซี่ยงหงจวี๋กล่าวว่า “อ้อ จะคุยกับเขาใช่ไหม เขายังไม่กลับมา เขาอาจจะยังอยู่ในออฟฟิศ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่รบกวนพี่สะใภ้ดีกว่า ผมขอโทรหานายอำเภอหลัวก่อนนะครับ”

“อืม ได้สิ ! ” เซี่ยงหงจวี๋ตอบรับ “อย่างนั้นถ้ามาที่ถู่เฉิง อย่าลืมมาที่บ้านของฉันนะ ฉันจะเตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้คุณ ! ”

“ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น แค่นี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันครับพี่สะใภ้ ! ”

หลังจากได้ยิน เซี่ยงหงจวี๋ก็กล่าวลา จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็วางสายโทรศัพท์ไป

เขาส่ายหัวแล้วโทรไปที่ห้องทำงานของหลัวฉางเซิงต่อไป

ปลายสายมีการรับสายอย่างรวดเร็ว และคราวนี้ก็เป็นเสียงของหลัวฉางเซิง “ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

“สวัสดี นายอำเภอหลัว ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

หลัวฉางเซิงพูดด้วยความประหลาดใจ “ในที่สุดฉันก็ได้รับสายจากคุณ คุณไปอยู่ที่ไหนมา ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวขอโทษ “ผมพาครอบครัวไปเที่ยวป่ามาครับ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “คุณนี่จริง ๆ เลย ขนาดงานยุ่งมาก ยังมีหน้าไปเที่ยวตั้งหลายวัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ชีวิตของเราไม่สามารถโฟกัสแต่เรื่องงานได้ ไม่มีงานใดที่จะสำเร็จได้หากว่าไม่แบ่งเวลาไปทำอย่างอื่น และการใช้เวลากับครอบครัวก็เป็นสิ่งที่สำคัญกว่า”

เมื่อพูดคุยกับหลัวฉางเซิง ความคิดและทัศนคติของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงกับเวลาพูดคุยกับเฉียวเจิ้งเหลียง เพราะตอนนี้จะพูดอะไรออกมาก็ได้

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดว่า “คุณหลัว คุณก็เหมือนกัน การกลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันมันไม่ดี คุณควรกลับบ้านเพื่อใช้เวลากับพี่สะใภ้ให้มากกว่านี้”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ฉันไม่เหมือนคุณ ฉันจำเป็นจะต้องจัดการงานของฉันเองทั้งหมด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่มันก็ไม่ได้เร่งด่วนขนาดนั้นครับ แค่ค่อย ๆ ทำไป”

“หยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ! ” หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ในเมื่อคุณโทรมา ก็มาคุยเรื่องธุระของเรากันก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ได้ครับ คุณพูดมาเลย”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “เลขาหลี่ได้บอกคุณหรือยังว่าโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงถู่ได้รับการอนุมัติแล้ว ที่ฉันอยากพูดคุยกับคุณก็คือเราจะเริ่มก่อสร้างเมื่อไหร่ดี ? ”

“เธอบอกผมไปแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมได้จัดการเรื่องนี้แล้ว และจะเริ่มก่อสร้างโดยเร็วที่สุด”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เมื่อคุณมีเวลาก็มาที่ถู่เฉิงหน่อย เราจะได้คุยกันดี ๆ นอกจากนี้คุณเฉียวยังมีหลายเรื่องที่ต้องคุยกับคุณแบบต่อหน้า”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมรู้ ผมจะไปเร็ว ๆ นี้แหละ”

เขาไม่ได้บอกว่าเขาได้พูดคุยกับเฉียวเจิ้งเหลียงทางโทรศัพท์มาแล้ว

เพราะครั้งนี้จะต้องโทรหาหลายคน หากให้พวกเขารู้ว่าเขาโทรหาใครก่อนใครหลัง โดยทั่วไปแล้ว การโทรหาใครก่อน ย่อมหมายความว่าเขาให้ความสำคัญกับคนนั้นมากกว่า

ดังนั้นบางคนจึงให้ความสนใจลำดับการโทรด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋จึงหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้ และเป็นการดีที่สุดที่จะไม่พูดถึง

แต่หลัวฉางเซิงอยากให้เขามาทันที จึงพูดว่า “มาพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พรุ่งนี้ผมไปไม่ได้จริง ๆ เพราะผู้นำหลินจะมาที่ชิงโจวในวันที่ 26 นี้”

“ผู้นำหลิน ? ” หลัวฉางเซิงไม่โต้ตอบอยู่ครู่หนึ่ง และโพล่งออกมาว่า “ผู้นำหลินคนไหน ? ”

“หลินต้าจ้าว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ คายคำสามคำนี้ออกมา

“ฮะ ? …” หลัวฉางเฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็มาไม่ได้ จะมาได้ก็ต่อเมื่อหลังจากที่ผู้นำหลินกลับไปแล้วเท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราจะรอจนถึงวันพรุ่งนี้เพื่อดูว่ากำหนดการเดินทางของผู้นำหลินจะเป็นอย่างไร แล้วผมจะโทรบอกคุณอีกที”

เขาไม่ได้เปิดเผยความตั้งใจที่จะให้หลินต้าจ้าวไปเยี่ยมชมถู่เฉิง

ท้ายที่สุดเรื่องนี้ก็ยังไม่ได้รับการพิจารณา

ไม่มีประโยชน์ที่จะปล่อยให้คนอื่นตั้งตารอสิ่งที่ยังไม่มีการตัดสินใจแน่ชัด

หลัวฉางเซิงตอบตกลงอย่างรวดเร็วว่า “เอาล่ะ โอเค ฉันจะรอสายจากคุณก็แล้วกัน”