ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1358 ล้อเล่นใช่ไหม ?

ตอนที่ 1358 ล้อเล่นใช่ไหม ?

“เขาพูดขนาดนี้เลย ? ”

หลินต้าจ้าวก็มีความสุขมากเช่นกัน “นายนี่ก็เริ่มแก่แล้วนะ บ่นเหมือนกับพ่อเลย”

หลินต้ากั๋วหัวเราะออกมาพลางคิดในใจว่า : เจ้าเด็กตระกูลเจียงชอบสร้างปัญหาให้ผม ถ้าเป็นเรื่องของเขา ผมก็ต้องบ่นบ้างเป็นธรรมดา !

แต่ปากเขากลับกล่าวว่า “พอผมบอกให้ไปบอกชายชรา เด็กเจ้าเล่ห์คนนั้นก็ไม่กล้าไปบอก เพราะกลัวว่าถ้าพี่รู้ จะถลกหนังเขาออก ! ”

หลินต้าจ้าวยิ้มและพูดว่า “จริงเหรอ ! ”

เขาก็ปวดหัวเหมือนกัน ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไปหาชายชราจริง ๆ เขาคงจะต้องได้ทำตามคำขอของเจียงเสี่ยวไป๋ เนื่องจากชายชราจะต้องบังคับเขา

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ผมจึงต้องดุเขาไปบ้าง พี่ก็อย่าไปสนใจเลย เขาอาจจะแค่พูดแบบไม่ได้ตั้งใจ”

“ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นแค่เด็กเอาแต่ใจ แต่เขาไม่ใช่คนโง่เขลา”

“ก็เหมือนกับเด็กที่ไม่ได้ขนมจากผู้ใหญ่ เขาแค่รู้สึกไม่สบายใจและหงุดหงิดเล็กน้อย”

หลินต้าจ้าวยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “แม้ว่าเขาจะไปขอชายชราจริง ๆ ฉันก็คงไม่สนใจคำขอของเขาหรอก ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถามว่า “นายบอกว่าเขาเป็นเหมือนเด็กที่ไม่ได้ขนมจากผู้ใหญ่แล้วรู้สึกหงุดหงิด แล้วเขาอยากได้ขนมแบบไหน ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “จะอะไรได้อีก เขามาขอให้ผมคุยกับพี่เพื่อให้พี่อยู่ที่ชิงโจวเพิ่มอีกสักสองวัน”

หลินต้าจ้าวคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ก็แสดงว่าเขาต้องมีเหตุผล ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “สิ่งที่เขาหมายถึง เนื่องจากพี่ไปชิงโจวในครั้งนี้ พี่ก็ต้องไปที่เจี้ยนหยางหนึ่งวัน และรวมเวลาที่ตั้งไว้ก็สองวันเท่านั้น จึงไม่มีเวลาเพียงพอสำหรับไปชมสถานที่หลายแห่งที่เขาต้องการให้พี่ไปเยี่ยมชม”

หลินต้าจ้าวถามด้วยความสนใจ “แล้วเขาอยากให้ฉันไปที่ไหน ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เมื่อเราคุยกันครั้งล่าสุดที่เทียนจิง พี่ยังจำได้ไหมที่เขาพูดถึงถู่เฉิง ? ”

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “จำได้ เขาบอกว่าเขาจะทำการสำรวจก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง”

“ใช่แล้ว ! ” หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “มันเป็นเรื่องบังเอิญ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีข่าวจากถู่เฉิงว่าแหล่งกักเก็บก๊าซธรรมชาติใต้ดินมีปริมาณมากและสามารถจ่ายให้กับหลายภูมิภาคในจีนตอนกลาง จีนตอนใต้ และจีนตะวันตกได้…”

เขาถอดความมาจากสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด

แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับข้อมูลเฉพาะเจาะจง แต่เขาก็เชื่อในคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋

อืม แน่นอนว่าเขาจะไม่พูดแบบนี้ต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋

แต่โดยส่วนตัวแล้ว เขาเชื่อแบบนั้นจริง ๆ

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่รายงานเรื่องนี้กับหลินต้าจ้าวโดยตรง

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลินต้าจ้าวก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า “ความจุก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิงมีมากขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ใช่ครับ นี่มันเกินความคาดหมายของผมเหมือนกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยุดไปชั่วครู่และพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพี่จะไปที่ไหนในครั้งนี้ ผมก็จะตามไปด้วย ผมจะได้รู้สึกโล่งใจ”

หลินต้าจ้าวเงียบไปอีกครั้ง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ พูดออกมาว่า “ต้ากั๋ว ในเมื่อนายพูดมาขนาดนี้ มันคงจะพลาดมากถ้าฉันไม่ไป”

“เดี๋ยวฉันจะให้เลขาของฉันตรวจดูกำหนดการหลังวันที่ 28 เพื่อดูว่ารายการไหนสามารถเลื่อนออกไปได้บ้าง”

“อืม งั้นฉันให้คำตอบพรุ่งนี้แล้วกัน ! ”

“ฉันจะได้ดูว่ามีเวลาอยู่ที่นั่นเพิ่มอีกกี่วัน”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “พี่ แต่ผมขอบอกพี่ล่วงหน้าเลยว่าการจราจรในถู่เฉิงนั้นไม่สะดวกมาก หากคิดจะไปที่นั่น พี่ต้องมีเวลาอย่างน้อยหนึ่งวันครึ่ง ไม่อย่างนั้นก็อย่าเอามาพิจารณาเลยครับ”

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “ฉันรู้ ! ”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “งั้นก็ตามนี้ครับ ผมจะไม่รบกวนเวลาของพี่แล้ว ไว้พบกันที่เจียงเฉิงวันที่ 26 แล้วเราจะกลับบ้านเกิดของเราด้วยกัน ! ”

หลินต้าจ้าวยิ้มและพูดว่า “ตกลง ไว้เจอกันที่เจียงเฉิง วันที่ 26 ! ”

หลังจากนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์ไป

เมื่อมองดูโทรศัพท์ที่เขาวาง หลินต้าจ้าวก็ยิ้มที่มุมปากและพึมพำออกมา “เด็กคนนี้ ช่างกล้าหาญมากที่คิดจะไปขอร้องชายชราให้มาบังคับฉัน ! ”

……

ในด้านของเจียงเสี่ยวไป๋ หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ เขาก็จามออกมาและอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ “ใครกำลังนินทาฉันอยู่หรือเปล่านะ ? ”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็พบว่ามันตลกสิ้นดี

เมื่อไหร่ที่เขาเชื่อเรื่องพวกนี้แบบจริง ๆ จัง ๆ ขนาดนี้ ?

แต่เมื่อเขาคิดถึงมันอีกครั้ง แม้แต่เรื่องแปลกประหลาดอย่างการเกิดใหม่ก็เกิดขึ้นกับตัวเขาเองแล้ว และข่าวลือบางอย่างที่แพร่สะพัดจากปากต่อปาก ก็ดูไม่น่าเชื่อนัก แต่มันก็เป็นเรื่องจริง

เขายิ้มและไม่สนใจว่าใครกำลังพูดถึงเขาอยู่ เขายกมือขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หลังจากที่ปล่อยให้ถังจิงเทียนรอมานาน ป่านนี้เขาคงหมดความอดทนและคงกลับบ้านไปแล้ว

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ปลายสายก็มีการเชื่อมต่อ เสียงที่ดูหงุดหงิดของถังจิงเทียนดังขึ้นจากปลายสาย “ผู้ช่วยเจียงใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ผมเอง ! ”

ถังจิงเทียนถามทันทีว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมโทรหาลุงรองแล้ว เขาบอกว่าวันนี้คุณไม่จำเป็นต้องส่งแผนการเดินทางไป แต่ให้รอข่าววันพรุ่งนี้”

หลังจากได้ยินแบบนั้น ถังจิงเทียนก็พูดด้วยความตื่นเต้น “ดูเหมือนจะมีความหวัง”

แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะรู้สึกว่ามีโอกาสสูงที่หลินต้าจ้าวจะไปถู่เฉิง แต่เขาจะไม่พูดมันออกมาก่อนที่จะได้รับการยืนยันที่แน่นอน เขาเพียงแต่พูดว่า “ตอนนี้เราก็ได้ทำสิ่งที่เราต้องทำแล้ว ที่เหลือก็แค่รอข่าวอย่างเดียวเท่านั้น”

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “นั่นจะต้องเป็นข่าวดีอย่างแน่นอน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “งั้นก็แค่นี้ก่อนนะครับ พรุ่งนี้ถ้ามีข่าวมา ผมจะโทรหาคุณอีกครั้ง ! ”

“อืม โอเค ! ” ถังจิงเทียนพูด “ฉันจะรอสายจากคุณ ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว งั้นฉันขอตัวไปกินข้าวก่อน”

“ฉันยุ่งตลอดทั้งบ่ายและเย็น จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปกินข้าวเถอะครับ ผมยังจะต้องโทรไปหาคนอื่นอีก”

พูดจบ เขาก็วางสายไป

ในความเป็นจริง เขาได้โทรไปหาคนที่ควรจะพูดด้วยครบแล้ว หลังจากวางสาย เขาก็เดินไปที่สวนหลังบ้านทันที

เพราะเขาอยากจะใช้เวลาอยู่กับลูกชายและลูกสาวของเขา

……

วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ไปส่งเจียงชานที่โรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ จากนั้นจึงตรงไปที่ออฟฟิศ

สิ่งสำคัญคือรอสาย

ที่เหลือเขาก็ไม่ต้องจัดเตรียมอะไรอีก

แต่ก็มีคนจำนวนมากมาพบเขาในตอนเช้า

คนแรกที่มาคือเฉินหยวนเฉา

“พี่เขย ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวทักทายและยื่นบุหรี่ให้

เฉินหยวนเฉารับมันมาและพูดด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนี้นายพาพ่อแม่ออกไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง ? ”

เขารู้แค่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋พาเจียงไห่หยางและคนอื่นออกไปเที่ยว แต่เขาไม่รู้ว่าไปที่ไหนกันมาบ้าง

เจียงเสี่ยวไป๋จึงเล่าให้ฟังเพียงสั้น ๆ

เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “แล้วนายวางแผนที่จะไปเที่ยวอีกครั้งไหม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรจะปกปิดจากเฉินหยวนเฉา เขาจึงพูดว่า “ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเดินทางครับ แต่ถ้าถึงตอนนั้น พี่ก็เตรียมตัวให้พร้อม เพราะพวกพี่เป็นกำลังสำรองของบริษัท ! ”

เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “ถ้านายอยากไปก็ไปเถอะ พวกเราอยู่ดูแลบริษัทให้ได้อยู่แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ครับ ผมวางใจพี่ได้อยู่แล้ว”

หลังจากพูดจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที “มาหาผม มีธุระอะไรเหรอครับ ? ”

เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ฉันเพิ่งรู้ว่านายกลับมา เลยแวะมาทักทาย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “อีกสักสองสามวัน พี่กับพี่ใหญ่ไปกินข้าวที่บ้านนะครับ”

“ได้เลย ! ” เฉินหยวนเฉาตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม

“กริ๊ง……”

ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาก็ดังขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เชิญพี่นั่งก่อนครับ ผมขอรับโทรศัพท์ก่อน”