ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1362 มันเป็นเพียงกลอุบายเล็กน้อย

ตอนที่ 1362 มันเป็นเพียงกลอุบายเล็กน้อย

“เข้าใจแล้ว ! ”

หลังจากนั้นไม่นาน หลัวฉางเซิงก็พูดด้วยความยากลำบาก

เดิมทีถู่เฉิงเป็นสถานที่ที่ยากจน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องแสแสร้งหรือปกปิดเรื่องนี้ นั่นเป็นหน้าที่ของเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองหรือเมืองที่ร่ำรวยต้องแสดงออกมา

ถู่เฉิงต้องการเพียงแสดงความยากจนและความล้าหลังที่ต้องประสบพบเจอออกมาให้เห็นแบบไม่เสแสร้ง แม้ว่าความยากจนและความล้าหลังจะไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้นำระดับสูงตกใจ แต่ก็ต้องเพิ่มข้อมูลเพิ่มเติมบางอย่าง เพื่อเปลี่ยนความยากจนและความล้าหลังให้เป็นความทุกข์ยาก

พ่อแม่ที่เคยเลี้ยงลูกจะรู้ดีว่าเด็กที่ร้องไห้มักจะได้รับสิ่งที่ต้องการ

สิ่งที่ถู่เฉิงต้องทำในตอนนี้คือต้องร้องไห้ได้ดังขึ้นและหนักขึ้น ถึงจะได้รับความเห็นอกเห็นใจและได้รับความช่วยเหลือมากขึ้นไปอีก

เช่นเดียวกับครั้งล่าสุดที่หลินต้ากั๋วไปเยือนหมู่บ้านซานฮวา เขาได้เพิ่มนโยบายสนับสนุนถู่เฉิง และเมื่อเขากลับมาที่เจียงเฉิง เขายังให้การสนับสนุนทางการเงิน เทคนิค และช่วยเรื่องอาชีพแก่ประชาชนอีกด้วย

ครั้งนี้ เมื่อหลินต้าจ้าวมาที่ถู่เฉิง พวกเขาก็หวังว่าถู่เฉิงจะได้รับการช่วยเหลือมากขึ้นเหมือนครั้งที่แล้ว

หลัวฉางเซิงเข้าใจสถานการณ์แล้ว หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เถ้าแก่เจียง คุณนี่มันเลวจริง ๆ ! ”

เขารู้ว่าจริง ๆ แล้วหลินต้าจ้าวเป็นลุงของเจียงเสี่ยวไป๋

แต่ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจสุขภาพของผู้สูงอายุจริง ๆ ทั้งที่เขาจะให้คนไปทำให้ถนนราบเรียบขึ้น เพื่อให้รถของหลินต้าจ้าวสามารถผ่านไปได้สะดวกขึ้น ก็ไม่ให้ทำ

ตรงกันข้าม เขากลับสนับสนุนให้สร้างสถานการณ์ให้ย่ำแย่และเละเทะขึ้นกว่าเดิม

หน้าผากของเจียงเสี่ยวไป๋มืดลงหลังจากได้ยินคำพูดของหลัวฉางเซิง เขาจึงบ่นว่า “นายอำเภอหลัว ผมแค่เสนอความคิดของผมออกมา ถ้ามันไม่ดี คุณก็ไม่ควรพูดแบบนี้ออกมา ? ”

หลัวฉางเซิงหัวเราะออกมาเสียงดัง “ก็ฉันพูดจริง ! ”

หลังจากรู้ว่าหลินต้าจ้าวกำลังมาที่ถู่เฉิง หลัวฉางเซิงก็อารมณ์ดีและเริ่มหยอกล้อกับเจียงเสี่ยวไป๋

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำเช่นเดียวกัน และโต้กลับไปว่า “พูดตามตรง จะว่าผมเลวไม่ได้ ผมแค่ให้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ! ”

หลัวฉางเซิงยิ้มและพูดว่า “ใช่ ใช่ คุณแค่ให้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้แก่เราเท่านั้น เมื่อคุณมาที่ถู่เฉิง ฉันจะดื่มอวยพรให้คุณอย่างดี ! ”

“อย่าคิดถึงเรื่องนี้เลยครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

เขาไม่กลัวสภาพที่ยากลำบากในถู่เฉิง แต่เขากลัววัฒนธรรมการดื่มของคนในถู่เฉิง

เห็นได้ชัดว่าหลัวฉางเซิงรู้เรื่องนี้และจงใจพูดเรื่องนี้ออกมา

เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยอมแล้ว เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่นักดื่ม ดังนั้นไม่ต้องกังวล มาที่ถู่เฉิงในครั้งนี้เราจะดื่มแทนเอง คุณไม่เมาหรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ดีเลยครับ ! ”

หลังจากพูดหยอกล้อกันไปสองสามคำ ทั้งคู่ก็อารมณ์ดีขึ้น

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “เอาล่ะ ฉันคงจะไม่รบกวนคุณอีกต่อไป เดี๋ยวสักครู่ฉันจะเรียกคนมาประชุมทันทีเพื่อเตรียมการเรื่องที่ผู้นำหลินจะมา และฉันจะทำตามที่คุณบอก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ได้ครับ ผมเดาว่าคุณคงจะได้รับการแจ้งเตือนจากจังหวัดเร็ว ๆ นี้ ! ”

หลัวฉางเซิงยิ้มและพูดว่า “การที่คุณโทรมาบอกแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากการได้รับการแจ้งเตือนจากทางจังหวัด”

“เอาล่ะ งั้นแค่นี้ก่อน ! ”

“ไว้เจอกัน ! ”

หลัวฉางเซิงพูดและวางสายอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำตอบของเจียงเสี่ยวไป๋

เลขาเหมี่ยวเฟยที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตั้งแต่ตอนนั้นก็รีบเข้ามาหาเขา

ในตอนแรก เธอกังวลและไม่กล้าเข้าไป

แต่ต่อมา เมื่อเธอเห็นหลัวฉางเซิงพูดและหัวเราะ เธอก็สงสัยจริง ๆ ว่ามันคือเรื่องอะไร ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ข้างประตู และเฝ้าดูว่าเกิดอะไรขึ้น ?

ในขณะนี้ เมื่อเห็นหลัวฉางเซิงวางสายโทรศัพท์ เหมี่ยวเฟยจึงรีบถามว่า “นายอำเภอหลัว คุณสบายดีไหมคะ ? ”

“จะไม่สบายดีได้อย่างไร ? ” หลัวฉางเซิงตอบโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็พบเหมี่ยวเฟยที่อยู่ที่ประตูสำนักงาน จึงถามด้วยความประหลาดใจ “แล้วคุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”

เหมี่ยวเฟยกล่าวว่า “ก็ฉันได้ยินคุณตะโกนดังมาก ก็เลยเป็นห่วงรีบเข้ามาดู”

มีคนเข้ามา แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นเลย !

หลัวฉางเซิงรู้ว่าตัวเองคงจะพูดเสียงดังไป จึงพูดว่า “โอ้ ไม่มีอะไรต้องกังวล”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เหลือบมองไปที่เหมี่ยวเฟยและพูดต่อ “คุณมาทันเวลาพอดี ก่อนอื่นคุณช่วยไปแจ้งสมาชิกทั้งหมดให้ไปที่ห้องประชุม เราจะมีการประชุมฉุกเฉินกัน”

“ได้ค่ะ ! ” เหมี่ยวเฟยตอบตกลง “ฉันจะแจ้งให้พวกเขาทราบทันที”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ถามอย่างระมัดระวัง “จะประชุมหลังจากนี้ภายในสิบนาทีเลยไหมคะ ? ”

“ตกลง ! ” หลัวฉางเซิงพยักหน้า

“ได้ค่ะ ! ” เหมี่ยวเฟยพูดและกำลังจะออกไป

“เดี๋ยวก่อน ! ” หลัวฉางเซิงหยุดเอาไว้

“นายอำเภอหลัว มีอะไรจะกำชับอีกไหมคะ ? ” เหมี่ยวเฟยหยุดเดิน หันกลับมาและถามด้วยความเคารพ

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ฉันยังพูดไม่จบ ทำไมคุณถึงรีบนักล่ะ ? ”

เหมี่ยวเฟยรู้สึกเขินมากจนไม่กล้าตอบ คุณบอกว่าให้ไปแจ้งการประชุมฉุกเฉิน การประชุมจะเริ่มในอีกสิบนาที และฉันต้องแจ้งให้พวกเขาทราบทีละคน ฉันจะกล้าล่าช้าได้อย่างไร

แม้ว่าเธอจะบ่นอย่างนั้นอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดมันออกมา และได้แต่พูดด้วยความเคารพ “นายอำเภอหลัว มีอะไรกำชับมาได้เลยค่ะ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “หลังจากที่คุณแจ้งให้สมาชิกมาประชุมฉุกเฉินแล้ว ให้แจ้งหัวหน้าแต่ละหน่วยให้มาที่ห้องประชุมใหญ่เพื่อประชุมภายในหนึ่งชั่วโมง”

หลังจากพูดจบ เขาก็เน้นย้ำว่า “ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ในสำนักงาน พวกเขาต้องมาทุกคน”

เมื่อได้ยินที่หลัวฉางเซิงพูด เหมี่ยวเฟยก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น ?

นายอำเภอหลัวดูจริงจังกับมันมาก !

แต่เธอก็ไม่กล้าถาม นอกจากรับคำสั่งไป

และได้แต่ยืนอย่างเงียบ ๆ รอให้หลัวฉางเซิงสั่งงาน

หลังจากที่หลัวฉางเซิงพูดจบ และเห็นเหมี่ยวเฟยยังคงยืนอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดว่า “ทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ล่ะ รีบไปแจ้งข่าวสิ ! ”

เหมี่ยวเฟยคิดในใจ: ก็คุณเพิ่งจะสั่งงานฉันเสร็จนี่

แต่เธอจะกล้าพูดแบบนั้นได้อย่างไร !

“ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็รีบออกไปทันที !

หลังจากกลับมาที่โต๊ะ เธอก็โทรหาเจ้าหน้าที่ทุกคนในที่ว่าการอำเภอ เพื่อแจ้งให้พวกเขาทราบเรื่องการประชุมฉุกเฉิน

ไม่กี่นาทีต่อมา รองนายอำเภอหม่าเสี่ยวเหล่ย, เหออี้หลง, เฉินชวน, ผู้อำนวยการสำนักงานหยางหงอู๋ และคนอื่นต่างก็มาถึงห้องประชุมขนาดเล็ก

มีเพียงรองนายอำเภอหม่าลี่เท่านั้นที่ไม่สามารถมาได้ เพราะเขายังคงติดตามเฉียวเจิ้งเหลียงไปในหมู่บ้านซานฮวาพร้อมกับสมาชิกในทีมคนอื่น

“จู่ ๆ นายอำเภอหลัวก็เรียกประชุม เขามีอะไรกันหรือ ? ”

“ไม่รู้สิ ฉันเองก็เพิ่งได้รับแจ้งเหมือนกัน ! ”

“ฉันยุ่งอยู่เลย ! ”

“ตอนนี้ใครไม่ยุ่งบ้าง ทุกคนต่างก็ทำงานกันเกือบไม่ทันแล้ว ! ”

“ใช่ ฉันด้วย ! ”

“แจ้งเรื่องด่วนมาแบบนี้ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ? ”

“ไม่ใช่เจียงเสี่ยวไป๋ที่ส่งข่าวมาเหรอ ? ”

“เป็นไปได้สูง เหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ที่เกิดในถู่เฉิงของเราเมื่อเร็ว ๆ นี้ล้วนมาจากเจียงเจียกรุ๊ป ! ”

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ก๊าซธรรมชาติเพิ่งถูกสกัดขึ้นมาได้ ฉันเกรงว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

“……”

หม่าเสี่ยวเหล่ย, เหออี้หลง, เฉินชวน และหวังหงอู๋ต่างพูดถึงเรื่องนี้ แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

ในขณะที่หลายคนกำลังคาดเดา หลัวฉางเซิงก็เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาในมือข้างหนึ่ง และก็นั่งลงบนที่นั่งหลัก เขาเหลือบมองหม่าเสี่ยวเหล่ยและคนอื่น แล้วพูดว่า “ในเมื่อทุกคนมาครบแล้ว งั้นมาเริ่มการประชุมฉุกเฉินกันเลยดีกว่า”