ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1388 ใครกล้าขัดบ้าง ?

ตอนที่ 1388 ใครกล้าขัดบ้าง ?

ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว แต่หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินเพิ่งออกมาจากเกสต์เฮาส์ชิงเจียงหลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ

หลินเจียอินพูดว่า “พ่อ ทำไมลุงใหญ่กับลุงรองไม่เรียกเราตอนที่พวกเขาออกไปล่ะ ? ”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “พวกเขาสามารถออกไปก่อนได้ แต่เราสองคนคือคณะต้อนรับ จะออกไปเร็วไม่ได้”

หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ยังอยู่ที่บ้าน เขาไปรับคุณปู่ในตอนเช้าแล้วก็หนีไปเลย ! ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ตอนนี้ลูกก็เห็นแล้วใช่ไหมว่าผู้ชายคนนี้มีเจตนาไม่ดี รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมเขาถึงขอให้ลูกมาเป็นประธานของเจียงเจียกรุ๊ป”

หลินเจียอินพูดด้วยความประหลาดใจว่า “พ่อ พูดแบบนั้นได้อย่างไร ? เห็นได้ชัดว่าเขาให้โอกาสหนูได้แสดงความสามารถของการเป็นประธานบริษัท ! ”

หลินต้าเหว่ยส่ายหัว และพูดด้วยรอยยิ้ม “แม้ว่าที่พ่อพูดมาจะฟังดูเป็นเรื่องตลก แต่ก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน”

“ลองคิดดูสิ ถ้าเขาเป็นประธาน แม้ว่าปู่ของลูกจะมาวันนี้ เขาคงไม่สามารถออกไปก่อนเวลาได้ เขาอาจจะขอให้ลูกพาคุณปู่กลับบ้านแทนก็ได้”

“เป็นเพราะตัวตนเพียงผิวเผินของเขาที่เป็นเพียงผู้ช่วยประธานบริษัท ดังนั้นเมื่อลุงใหญ่ของลูกคิดว่าจะให้ใครมารับปู่ของลูกดี เขาจึงเลือกเจียงเสี่ยวไป๋”

หลินเจียอินกล่าวว่า “นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณปู่ต้องการเองเหรอคะ ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “อาจเป็นเพราะความต้องการของคุณปู่ลูกด้วย แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น ในสถานการณ์อย่างวันนี้ ประธานของเจียงเจียกรุ๊ปจะต้องอยู่ด้วย และไม่สำคัญว่าผู้ช่วยของประธานจะปรากฏตัวหรือไม่ก็ตาม”

หลินเจียอินพยักหน้า แน่นอนว่าเธอรู้เรื่องนี้

เมื่อหลินต้าจ้าวและพรรคพวกของเขามาที่ชิงโจว การเดินทางหลักของพวกเขาเกือบทั้งหมดก็มุ่งเน้นไปที่บริษัทต่าง ๆ ภายใต้เจียงเจียกรุ๊ป แต่ถ้าแม้แต่ประธานก็ไม่ปรากฏตัว สื่อและนักข่าวมากมายจะรายงานเรื่องนี้ออกไปอย่างไร ?

อาจทำให้หลินต้าจ้าวและคนอื่นต้องอับอาย ?

หลินเจียอินกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าเขามีเจตนาไม่ดี ! ”

หลินต้าเหว่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินแบบนี้ ว่ากันว่าผู้หญิงเป็นคนชอบเข้าสังคม แต่ลูกสาวคนสำคัญของเขากลับจับผิดเขาได้เรื่องหนึ่ง และบอกให้เขาแยกแยะระหว่างถูกและผิด

เธอเข้าข้างผู้ชาย จนไม่สนใจความรู้สึกของเขาในฐานะพ่อเลยด้วยซ้ำ !

เขาโกรธ แต่ก็ยากที่จะพูดอะไรออกมา

ท้ายที่สุดทั้งสองก็เป็นสามีภรรยากัน ถ้าคนเป็นพ่ออย่างเขาพูดมากเกินไป มันจะมีแต่รบกวนคนอื่นเท่านั้น เขาจึงพูดด้วยอารมณ์ที่เย็นลง “รีบกลับไปเถอะ พ่อคิดว่าปู่ของลูกคงจะกังวลที่เรากลับดึกแล้ว”

หลินเจียอินตอบตกลงและเดินไปที่รถปอร์เช่ 911 ของเธอพร้อมกับหลินต้าเหว่ย จากนั้นคนขับรถของเธอ เหลิ่งเวยก็มาเปิดประตูให้ทันที รอให้ทั้งสองขึ้นรถ แล้วก็ขับออกไปทางเจียงวาน

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้าน กลุ่มผู้หญิงก็กินเสร็จแล้ว และกำลังนั่งพักผ่อน แต่กลุ่มของเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และแม้แต่ชายชราก็ยังไม่ลุกออกมาจากโต๊ะ

“คุณปู่ ! ”

“พ่อ ! ”

หลินเจียอินและหลินต้าเหว่ยเข้าไปในบ้านและทักทายชายชราก่อน

“ทำไมกลับมาเอาป่านนี้ ? ” เมื่อชายชราเห็นทั้งสองคนเข้ามาในห้องโถง เขาก็พูดอย่างไม่พอใจ “เหล้าใกล้จะหมดแล้ว”

หลินต้าเหว่ยพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไรครับ ผมจะจิบกับพ่อนิดหน่อยก็พอ”

เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น เขาก็ดีใจมาก !

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ออกจากโต๊ะในเวลานี้ แต่การดื่มของเขาก็เกินขีดจำกัดแล้ว ทั้งหลินต้าจ้าวและติงจงผิงไม่อนุญาตให้เขาดื่มอีก

เขาจึงมีสีหน้าบูดบึ้ง !

ใครจะไปคิดว่าหลินต้าเหว่ยกลับพูดว่าต้องการจิบกับเขาสักเล็กน้อย เขาจึงพูดออกมาทันทีว่า “เสี่ยวเหว่ยบอกว่าเขาต้องการจิบกับฉัน มีใครคัดค้านไหม ? ”

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วเงียบ

ประการแรก พี่ชายทั้งสองรู้สึกว่าพวกเขาละอายใจต่อหลินต้าเหว่ยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ประการที่สอง ชายชรากลับมาที่ชิงโจวทั้งที ส่วนหลินต้าเหว่ยก็อยู่ที่ชิงโจวตลอดเวลา ในฐานะคนที่อยู่ในบ้านเกิดมาตลอดชีวิต นี่คือการต้อนรับพ่อกลับมา !

แน่นอนว่ายังเหลือแค่เขาที่ไม่ได้ดื่มกับชายชรา ส่วนพี่ชายทั้งสองดื่มกันไปแล้ว และมันไม่มีเหตุผลเลยที่จะให้ชายชราปฏิเสธการดื่มอวยพรของลูกชายคนเล็ก

แม้ว่าติงจงผิงจะกังวลว่าการดื่มมากเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพของชายชรา แต่เขาก็เป็นคนมีเหตุผล เมื่อเห็นว่าเป็นหลินต้าเหว่ยที่อยากจะดื่มอวยพรให้กับชายชรา เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มอีกเล็กน้อยพอนะครับ ! ”

“นายเป็นคนเดียวที่ขัดฉัน ! ”

ไม่มีใครพูด มีเพียงติงจงผิงเท่านั้นที่พูดแบบนี้ และชายชราก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจ

ติงจงผงอดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจากได้ยินแบบนี้ จะให้เขาทำอย่างไรได้ ?

ใครใช้ให้เขามาเป็นหมอดูแลสุขภาพของชายชรากันล่ะ ?

สำหรับเรื่องแบบนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับบทคนใจร้าย

หลินต้าเหว่ยมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ชายชราแล้วพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “นายออกไปให้พ้นเลย ! ”

เดิมที เจียงเสี่ยวไป๋ก็พร้อมที่จะสละที่นั่งของเขาให้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้เหมือนกับว่าเขากำลังถูกไล่ออกไป

แต่นี่คือพ่อตาของเขา เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยืนขึ้นด้วยสีหน้าสลดและพูดกับชายชราว่า “คุณปู่ ให้พ่อดื่มกับคุณปู่ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปนั่งด้านข้าง”

“ไปเถอะ ไปเถอะ ! ” จากนั้น ชายชราก็โบกมือทักทายหลินต้าเหว่ยด้วยรอยยิ้ม “มานี่มา เสี่ยวเหวย มาดื่มและพูดคุยกันฉันสักหน่อย ! ”

เขาดูเหมือนเป็นพ่อที่รักและเป็นพ่อที่ใจดีต่อลูกมาก

ความใจดีแบบนี้ไม่ค่อยเห็นชายชราทำกับหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วมาก่อนเลย

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วมองหน้ากันและได้แต่ยิ้มเจื่อนออกมา

ในวัยนี้ พวกเขาไม่ได้แย่งชิงความโปรดปรานจากพ่อเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้ว พวกเขาทั้งสองรู้สึกมีความสุขมากที่ได้เห็นความรักของพ่อที่มีต่อน้องชายคนเล็กคนนี้

หลินต้าเหว่ยนั่งลง เทเหล้าแก้วเล็ก ๆ ให้ชายชรา แล้วพูดว่า “พ่อ ยินดีต้อนรับกลับบ้านเราครับ ! ”

ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกมา น้ำตาก็คลอเบ้าในดวงตาที่ขุ่นมัวของชายชราทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ก็เคยพูดแบบนี้มาก่อน แต่ในเวลานั้น ชายชรายังไม่รู้สึกซาบซึ้งเหมือนตอนนี้

แต่เมื่อหลินต้าเหว่ยพูดแบบนี้ออกมา มันจึงให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

หลินต้าเหว่ยเป็นลูกชายคนเล็กของเขา และอยู่คอยเฝ้าบ้านเกิดของเขาที่เจี้ยนหยางมาตั้งแต่ที่เขาจากไป

เมื่อหลินต้าเหว่ยพูดแบบนี้ มันก็ให้ความรู้สึกว่าเหมือนเขาได้กลับบ้านแล้วจริง ๆ !

ชายชรายกมือขึ้นขยี้ตาแล้วรีบวางลง ก่อนจะพูดว่า “โอเค ฉันกลับบ้านแล้ว มาดื่มกันเถอะ”

จากนั้น สองพ่อลูกก็ยกแก้วขึ้น

พวกเขาทั้งสองดื่มเหล้าพร้อมกัน

ติงจงผิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแบบนั้นก็กำลังจะพูดห้ามออกมา แต่ในที่สุดก็กลั้นไว้และไม่พูดมันออกมาเลย

หลังจากที่หลินต้าเหว่ยวางแก้วลง เขาก็หยิบขวดขึ้นมาแล้วเทลงในแก้วของชายชราครึ่งแก้ว เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อ ผมจะดื่มกับพ่อแค่ครั้งนี้อีกครั้ง แต่อย่าดื่มหมดในคราวเดียวนะครับ เหล้าดี ๆ แบบนี้ควรจิบอย่างช้า ๆ ”

เมื่อเห็นว่าได้ดื่มเหล้าเพิ่ม ชายชราจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ โอเค ฉันจะดื่มช้า ๆ ! ”

เขาชอบรสชาติของเหมาไถแบบเก่านี้มาก จึงอยากดื่มมันมากกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้ก็ทำได้เพียงคิดเท่านั้น และคงไม่มีใครยอมให้เขาดื่มมากกว่านี้อีกแล้ว

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “เสี่ยวเหว่ย อย่าเอาแต่ดื่มกับพ่อ นายต้องกินข้าวด้วย”

ทันใดนั้น หลินต้าเหว่ยก็พูดว่า “พี่ใหญ่ ผมมาสาย มาเถอะ ให้ผมได้ดื่มอวยพรให้พี่หน่อย”

หลินต้าจ้าวยิ้มและพูดว่า “นายต้องการดื่มเหล้าเก่าของเสี่ยวไป๋ก็บอกมาตามตรงเถอะ เราเป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องดื่มอวยพรให้กันก็ได้”

“ได้ครับ ! ” หลินต้าเหว่ยตอบตกลง “งั้นมาดื่มด้วยกัน”

จากนั้นทั้งสองก็ดื่มด้วยกัน

ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก จากนั้นพวกเขาก็ดื่มกันต่อ

ต่อมา หลินต้าเหว่ยก็มาดื่มกับหลินต้ากั๋ว

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา พวกเขาทั้งสองคนได้พบกันค่อนข้างบ่อย ทั้งคู่ดูผ่อนคลาย พูดคุยและหัวเราะกันไปด้วยขณะที่ดื่ม