ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1417 บทสนทนาในห้องครัว

ตอนที่ 1417 บทสนทนาในห้องครัว

หลินเจียอินเดินตามเจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในครัว ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็รีบดูวัตถุดิบที่จะเอามาทำอาหารในวันนี้ จากนั้นก็เริ่มล้างทำความสะอาดทันที

หลินเจียอินพับแขนเสื้อของเธอขึ้นมา และเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปช่วยสามีของเธอ

ทว่าเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้กล่าวว่า “คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรอก แค่ดูอยู่เฉย ๆ ก็พอแล้ว ! ”

ได้ยินแบบนั้น หลินเจียอินก็กลอกตามองมาที่เขาและพูดด้วยความโกรธ “คุณคือคนที่ขอให้เข้ามาช่วยทำอาหารด้วยกัน แต่กลับมาบอกตอนนี้ว่าไม่ต้องทำอะไร แล้วคุณจะให้ฉัน …”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่ผมเรียกคุณมาที่นี่ก็เพื่อพูดคุยบางอย่าง คุณถามเองไม่ใช่เหรอว่าผมมีอะไรจะพูดกับคุณหรือเปล่า ? ”

หลินเจียอินรีบก้าวเข้าไปยืนข้าง ๆ เขาแล้วพูดว่า “มันลึกลับมากอย่างนั้นเหรอ เกิดอะไรขึ้นกัน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่ติงบอกผมตอนเที่ยงว่าคุณปู่กำลังจะกลับไปที่เทียนจิงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว”

อ่า ?

หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และรีบถามออกมา “เรื่องนี้คุณปู่ไม่ได้บอกคุณเหรอ ? เขาวางแผนที่จะกลับไปเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “บ่ายนี้ คุณปู่ขอให้ผมพาเขาไปเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้านสองต่อสอง เราคุยกันเยอะมาก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย”

หลินเจียอินจึงถามด้วยความสงสัยว่า “ในเมื่อปู่บอกพี่ติง แล้วทำไมเขาไม่บอกคุณล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่สำคัญหรอก ผมแค่อยากจะบอกคุณไว้ก่อน เพื่อที่คุณจะได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้า”

หลังจากพูดจบ เขาก็เน้นย้ำว่า “แต่ตราบใดที่คุณปู่ไม่บอกผมเกี่ยวกับเรื่องนี้ คุณก็ต้องแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้ไปก่อน และไม่ต้องถามคุณปู่ รวมทั้งอย่าบอกพ่อกับแม่ของเราด้วย”

หลินเจียอินพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันรู้น่า”

หลังจากพูดจบ เธอก็ถามต่อว่า “แล้วพี่ติงบอกคุณหรือเปล่าว่าคุณปู่จะกลับไปเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันเกิดของคุณปู่จะมาถึงในอีกสิบเอ็ดวัน พี่ติงบอกว่าคุณปู่วางแผนที่จะกลับจากจากวันเกิดของเขา”

“อีกสิบเอ็ดวัน… ก็จะเป็นวันเกิดของคุณปู่ ! ” หลินเจียอินรู้สึกประหลาดใจ เธอตบหน้าผากของตัวเองและพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก จนลืมนึกถึงวันเกิดของคุณปู่ไปจริง ๆ ! ”

จากนั้น เธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดขอบคุณเขาออกมา “ขอบคุณคุณมากนะที่จำวันเกิดของปู่ได้ ไม่อย่างนั้น…”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกละอายใจ ที่จริงหากติงจงผิงไม่ได้พูดอะไรให้เขาฟังเมื่อเช้านี้ เขาเองก็คงจำไม่ได้เหมือนกัน

แต่ความทรงจำนั้นเป็นเรื่องที่แปลก แม้ว่าเขาจะไม่คิดถึงมันตอนนี้ แต่เชื่อว่าอีกไม่กี่วันที่จะถึงวันเกิดของชายชรา เขาก็ต้องจำได้ขึ้นมาอยู่ดี

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมคุณถึงพูดอย่างนี้ล่ะ ! ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “คุณเป็นคนที่ดูแลพ่อแม่และญาติของฉันเป็นอย่างดีมาตลอด ฉันรู้สึกขอบคุณคุณจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณกับผมเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แต่คุณยังจะมาขอบคุณผมอีก…มันน่าเบื่อจริง ๆ ! ”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็ยิ้มอย่างซุกซนและพูดว่า “ถ้าคุณรู้สึกขอบคุณผมจริง ๆ งั้นคืนนี้เรา…”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร ! ” หลินเจียอินได้ยินแบบนี้ก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว “รีบทำอาหารได้แล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความโกรธ “ก็คุณบอกว่าขอบคุณผม แต่กลับหนีไปทันทีเมื่อผมพูดถึงข้อแลกเปลี่ยน ดังนั้นอย่าพูดอะไรเลยจะดีกว่า”

หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธ “แล้วใครใช้ให้คุณไม่ซื่อสัตย์กันล่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างไม่มั่นใจว่า “เราเป็นคู่รักกัน มีอะไรก็ต้องพูดมันออกมาตามตรงสิ ทำไมคุณถึงหาว่าผมไม่ซื่อสัตย์กันล่ะ ? ”

หลินเจียอินกลอกตามองมาที่เขา “ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะพูดกับคุณแล้ว ! ”

“ฉันรู้เรื่องคุณปู่แล้ว ฉันจะไม่บอกพ่อแม่ คุณทำอาหารที่นี่คนเดียวไปเถอะ ฉันขอตัวออกไปก่อนก็แล้วกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็หันหลังกลับและเตรียมที่จะจากไป

“เดี๋ยวก่อน ..” แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้หยุดเธออย่างรวดเร็ว

หลินเจียอินหยุดไปชั่วครู่ แล้วพูดว่า “มีอะไรอีกไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แน่นอนว่ายังมีเรื่องอื่นอีก ! ”

หลินเจียอินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “หากมีอะไรอีก ก็รีบบอกฉันมา ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็เน้นย้ำว่า “ถ้าคุณพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมอีกครั้ง ฉันจะเมินคุณจริง ๆ เลยคอยดู ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เม้มริมฝีปาก พลางคิดในใจว่าช่วงนี้เธอเพิกเฉยกับเขามาก ที่จริงแล้วคืนนี้เขาคิดว่าจะขอความเมตตาจากเธอ แต่เขาก็ทำได้เพียงเก็บความน้อยใจไว้ในใจเท่านั้น และไม่สามารถพูดออกมาดัง ๆ ได้ ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปว่า “ไม่ ผมแค่จะบอกคุณว่าวันเกิดของคุณปู่จะมาถึงในอีกสิบเอ็ดวัน ดังนั้นเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

“อ้อ อ้อ ! ”

หลินเจียอินหน้าแดงอีกครั้ง เธอเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ฉันกำลังจะพูดไปตั้งแต่เมื่อกี้ แต่คุณก็ไม่จริงจังและขัดจังหวะฉันตลอด จนฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ โอเค มันเป็นความผิดของเขาอีกแล้ว

หลินเจียอินกล่าวว่า “แล้วคุณคิดจะทำอย่างไรล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นั่นคือสิ่งที่คุณต้องพูดไม่ใช่หรือ ไม่ว่าคุณจะคิดอะไร ผมก็จะตั้งใจฟังคุณแล้ว ! ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “คุณดูแลเรื่องที่บ้านมาโดยตลอด ฉันจึงแค่อยากจะบอกว่า คุณปู่กำลังจะฉลองวันเกิดครบรอบ 100 ปีที่บ้านของเรา ดังนั้นคุณควรเตรียมการไว้ให้ดี”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกขบขันและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเริ่มมีนิสัยเจ้าบงการของประธานมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ! ”

หลินเจียอินยิ้ม “ใครใช้ให้คุณเป็นผู้ช่วยประธานล่ะ ? แน่นอนว่างานของประธานอย่างฉันต้องตกเป็นหน้าที่ของผู้ช่วยอย่างคุณอยู่แล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น “เอาล่ะ คุณเป็นประธาน คุณมีสิทธิ์สั่งงานผมอยู่แล้ว ผมจะเตรียมการสำหรับวันเกิดของคุณปู่ให้พร้อมที่สุดก็แล้วกัน”

“ก็ถือว่าดี ! ” หลินเจียอินพูดอย่างมีความสุข “เอาล่ะ หลังจากนี้คุณต้องทำตัวดี ๆ และปล่อยให้คุณปู่มีความสุขที่สุดในช่วงวันเกิดของเขา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เอาแบบนี้ดีไหม ผมจะจัดงานวันเกิดให้เขาอย่างยิ่งใหญ่โดยมีคอนเสิร์ต เปิดฮอล์ที่สามารถจุผู้ชมได้หนึ่งแสนคน และเชิญนักร้องชื่อดังทุกคนมาร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้เขา ! ”

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่…” หลินเจียอินรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ถ้าคุณทำแบบนั้น คุณปู่อาจจะไม่มีความสุขเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาเสียงดัง “ผมแค่ล้อคุณเล่นน่า ผมจะไม่ทำให้คุณกังวลหรอก”

หลินเจียอินคิดว่าชายคนนี้สามารถทำสิ่งที่เขาพูดได้เสมอ แต่บางครั้งเธอก็ต้องให้คำแนะนำเขาบ้าง ดังนั้นเธอจึงพูดว่า “วันเกิดของคุณปู่ควรจะเรียบง่ายและยิ่งใหญ่ในเวลาเดียวกัน ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้ทุกคนรู้ได้ ส่วนที่เหลือ คุณก็คิดเอาเองก็แล้วกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ ผมเข้าใจ และจะจำความปรารถนาของภรรยาเอาไว้ด้วย ! ”

หลินเจียอินยิ้มด้วยความพอใจและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันได้อธิบายไปชัดเจนแล้ว งั้นฉันขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะ ฉันจะไปหาอันอันและห่าวห่าวก่อน คิดถึงพวกเขาจะแย่อยู่แล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อันอันและห่าวห่าวอยู่กับเสี่ยวหวังและเสี่ยวเฉิน ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่กับสองคนนั้นไปก่อน ผมยังมีอะไรจะบอกคุณอีก”

“มีอะไรอีกเหรอ ? ” หลินเจียอินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ต่อและถามออกมาด้วยท่าทางลำคาญ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คราวนี้ปู่กำลังจะฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีของเขา และจะฉลองวันเกิดที่บ้านของเรา คุณคิดว่าลุงใหญ่ ลุงรอง พี่เจียตง และพี่เจียเหลียงจะมาด้วยไหม ? ”

“อ่า ! ” หลินเจียอินอุทานออกมา และพูดว่า “ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่ใช่ว่าคุณไม่ได้คิดถึงมัน แต่คุณกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ต่างหากล่ะ”

ใบหน้าของหลินเจียอินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำขึ้นมาทันที จากนั้นเธอก็พูดว่า “เนื่องจากคุณปู่กำลังฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีที่บ้านของเรา ดังนั้นลุงใหญ่และลุงรองจะต้องมาอยู่แล้ว”

“แล้วแบบนี้นายกเทศมนตรีถังและรองนายกเทศมนตรีหลี่จะรู้เรื่องนี้ด้วยไหม ? ”

เพราะสิ่งนี้มันจะขัดแย้งกับสิ่งที่เธอบอกกับเจียงเสี่ยวไป๋ก่อนหน้านี้ นั่นคือไม่เปิดเผยตัวตนของชายชรา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ผมถามพี่ติงแล้ว เขาบอกว่าแม้ว่าลุงใหญ่จะมาที่ชิงโจวในครั้งนี้ เขาก็จะไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ เขาจะมาแบบเงียบ ๆ และกลับไปอย่างเงียบ ๆ ที่สุด ! ”

“แบบนี้นี่เอง ! ” หลินเจียอินตบหน้าอกของเธอแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ! ”

ทันใดนั้น ดูเหมือนเธอจะจำอะไรบางอย่างได้และพูดว่า “แล้วพ่อของฉันล่ะ ทำไมคุณไม่คิดจะบอกเขาล่วงหน้าเลย ? ”