ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1504 หลี่เจียกลับมา

ตอนที่ 1504 หลี่เจียกลับมา

เสียงนั้นดังมาจากข้าง ๆ

เจียงเสียวไป๋หันไปมองและอดยิ้มไม่ได้ “เจียเจีย เป็นเธอเองเหรอ ! ”

ผู้ที่มาคือหลี่เจีย ลูกพี่ลูกน้องของเจียงเสียวไป๋

หลี่เจียเองก็ทำงานกับเจียงเสี่ยวไป๋มาตั้งแต่ช่วงแรก ๆ เธอทำงานที่ร้านโยวผิ่น และก่อนที่ร้านจะเปิด เธอก็เริ่มต้นจากการแจกใบปลิวให้ลูกค้า ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว

น้องสาวฝาแฝดของเธอ หลี่ลี่ ตอนนี้เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทสาขาร้านโยวผิ่นแล้ว

ส่วนหลี่เจียไม่มีความสนใจในการทำงานขายเลย ตอนที่หลี่ลี่ขึ้นเป็นผู้จัดการร้าน เธอก็ยังคงเป็นแค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่ง

ความสนใจของเธออยู่ที่การถ่ายภาพและการท่องเที่ยว

ภายหลัง เจียงเสี่ยวไป๋จึงตัดสินใจให้เธอไปเรียนถ่ายภาพและท่องเที่ยว ในช่วงกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอก็อยู่ต่างถิ่นมาตลอด

“เป็นฉันเอง แล้วพี่คิดว่าเป็นใครล่ะ ? ”

หลี่เจียวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เธอคว้าแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน

“ปล่อยฉันเร็ว ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดขึ้นทันที

“ฉันแค่จับแขนพี่เอง ทำไมเหรอ ? ” หลี่เจียไม่ยอมแพ้ ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน พร้อมกับมองเจียงเสียวไป๋ด้วยดวงตากลมโตแสนซุกซน

ท่าทางของหลี่เจียมันช่างสนิทสนมเกินไปจริง ๆ

ผู้คนที่เดินไปเดินมาบนถนนมีไม่น้อยที่หันมามอง

เจียงเสียวไป๋ปั้นหน้าตึง แล้วพูดว่า “ถนนมีคนเดินไปมามากมาย เธอเป็นผู้หญิงนะ ยังมายื้อยุดดึงดึงกับฉัน แบบนี้มันสมควรเหรอ ? ”

หลี่เจียยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ แค่จับมือกันมีอะไรเหรอ ? ”

“หรือว่าพี่สะใภ้อินอินจะมาหึงหวงฉัน ! ”

“ตอนเด็ก ๆ เราก็เป็นแบบนี้ตลอด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หมดคำจะพูด “เธอก็พูดเองนะว่าตอนนั้นยังเด็กอยู่ ตอนนี้ลองดูตัวเองสิ กลายเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ! ”

“เป็นสาวเต็มตัว แต่ก็ยังคงเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่อยู่ดี ! ” หลี่เจียพูดแบบไม่ใส่ใจ

เจียงเสี่ยวไป๋เบ้ปาก รู้สึกขี้เกียจที่จะเถียงกับเธอ จึงถามว่า “เธอกลับมาชิงโจวเมื่อไหร่ ? ”

หลี่เจียยิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อวานนี้ฉันกลับมาแล้ว วันนี้เลยออกมาซื้อของเล่น ๆ ไม่คิดว่าจะมาพบพี่ที่นี่ ! ”

“หลี่เจียมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดอย่างสงสัยว่า “ทำไมวันนี้เธอถึงมีเวลามาซื้อของล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันแค่ออกมาหายใจเอาอากาศ”

“งั้นก็ได้ ! ” หลี่เจียหัวเราะ แล้วพูดว่า “พี่เจอฉันถือว่าโชคร้ายแล้วล่ะ พี่เลี้ยงข้าวฉันหน่อยสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋จ้องไปที่เธอสักพัก แล้วพูดว่า “นั่นแหละ โชคร้ายจริง ๆ ! ”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังพาหลี่เจียเดินไปทางถนนนักชิมอยู่ดี

ทั้งบาร์บีคิว, แป้งทอด, เต้าหู้เหม็น…

ตลอดทาง หลี่เจียกินจนปากเลอะมัน

“ฉันไม่ได้กินอาหารจากถนนนักชิมมานานมากแล้ว คิดถึงสุด ๆ เลย ! ”

หลี่เจียกินไปพูดไป

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วพูดว่า “เธอวิ่งทั่วประเทศทุกวัน ยังไม่พอใจกับอาหารอร่อยอีกเหรอ ! ”

หลี่เจียพูดว่า “กินข้างนอกก็เถอะ แต่จะมีอะไรอร่อยเท่ากินที่บ้านล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เบ้ปาก ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป็นสายกินตัวจริง แต่ช่วงนี้ภาพอาหารและท่องเที่ยวที่เธอถ่ายออกมาก็ดูไม่เลวเลย เขาพูดขึ้นว่า “กลับมาคราวนี้มีแผนอะไรบ้างไหม ? ”

หลี่เจียกัดเข้าที่เนื้อแกะย่าง แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องดูที่พี่แล้วล่ะ ถ้าพี่มีแผนให้ฉัน ฉันก็ยอมทำตามคำสั่ง แต่ถ้าไม่มี ฉันก็จะบินในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดสักพัก แล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วมีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องการให้เธอทำ”

“เรื่องอะไรเหรอ ? ” หลี่เจียถามทันทีด้วยความตื่นเต้น

ในสองปีนี้ หลี่ลี่ช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ทำเงินได้ไม่น้อย แต่ตัวเธอกลับแค่ใช้เงินไปเรื่อย ๆ ในใจเธอก็คิดว่าอยากทำอะไรบ้าง แต่ก็ไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเลย

ตอนนี้ได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่ามีสิ่งที่เธอทำได้ เธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร ?

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “เธอเพิ่งกลับมา ก็พักผ่อนที่บ้านสักวันก่อน แล้วค่อยไปที่ถู่เฉิงนะ ! ”

“ถู่เฉิง ? ” หลี่เจียชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าพี่กำลังพัฒนาแก๊สธรรมชาติที่ถู่เฉิง พี่จะให้ฉันไปดูแลเรื่องนั้นใช่ไหม ! ”

“อุ๊บ คิก ๆ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋อดขำไม่ได้ เขาหันไปมองเธอ แล้วพูดว่า “ให้เธอไปดูแลแก๊สธรรมชาติ เธอเข้าใจเรื่องนั้นไหมล่ะ ? ”

หลี่เจียพูดอย่างภาคภูมิว่า “แน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขำกับท่าทางของเธอ แล้วพูดว่า “ไม่เข้าใจแล้วยังทำท่าทางภูมิใจอีกเหรอ ? ”

หลี่เจียพูดว่า “ฟังจากน้ำเสียงของพี่แล้ว พี่ไม่ได้ให้ฉันไปดูแลแก๊สธรรมชาติ แสดงว่าพี่ก็ยังไม่ใช่กษัตริย์ที่โง่เง่า ที่จัดการอะไรแบบผิด ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วพูดว่า “ไม่ได้เจอกันนาน ปากเธอก็ช่างคมขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ ! ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ! ” หลี่เจียพูดด้วยท่าทีภูมิใจ “ถ้าไม่อย่างนั้นสองปีนี้ฉันจะได้กินของอร่อย ๆ แบบนี้ฟรี ๆ ได้อย่างไร ! ”

พูดจบแล้ว หลี่เจียก็พูดด้วยความมั่นใจว่า “พูดมาเถอะ พี่จะให้ฉันไปทำอะไรที่ถู่เฉิง ? ”

“ยังจะกินอีกไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รีบพูด แต่กลับถามก่อน

“กินสิ ! ” หลี่เจียยิ้ม แล้วพูดว่า “กินไปพูดไปก็ได้ มันไม่ได้กระทบอะไร”

“ก็ได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ว่าอะไร

ขณะเดินไปกับหลี่เจียที่แผงขายอาหารข้างทาง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ค่อย ๆ เล่าเรื่องให้เธอฟังไปด้วย

เขาต้องการทำโครงการเกี่ยวกับวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ถู่เฉิง และกำลังขาดคนที่จะมาดูแลโครงการนี้

ส่วนหลี่เจียมีความสนใจในเรื่องการท่องเที่ยวและการถ่ายภาพ และในสองปีที่ผ่านมา เธอก็ได้สะสมประสบการณ์บางอย่างมาแล้ว ถือว่าเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับงานนี้

ในส่วนของเนื้อหา ก่อนหน้านี้เขาเคยพูดคุยคร่าว ๆ กับหลัวฉางเซิงแล้ว แต่ในช่วงไม่กี่วันนี้ เขาได้คิดทบทวนเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง และในขณะที่เดินเล่นไปตามถนน เขาก็ค่อย ๆ อธิบายรายละเอียดให้หลี่เจียฟัง

“ว้าว พี่ยังคงมีความคิดดี ๆ เสมอเลยนะ ! ”

เมื่อได้ยินการอธิบายของเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตากลมโตของหลี่เจียก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น “เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเถอะ เหมาะสมที่สุดเลย ! ”

“นี่เธอตอบตกลงแล้วเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋มองหลี่เจียแล้วถามอย่างจริงจัง

“ตกลง ! ” หลี่เจียพูดอย่างไม่ลังเล “เรื่องดี ๆ แบบนี้ ฉันจะไม่ตกลงได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจริงจังว่า “ถู่เฉิงไม่เหมือนกับชิงโจว ตอนนี้สภาพที่นั่นยากลำบากมาก ! ”

หลี่เจียพูดด้วยความมั่นใจว่า “ฉันก็ไม่ได้ไม่เคยลำบากมาก่อน เรื่องแค่นี้จะกลัวไปทำไม ? ”

ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะประสบความสำเร็จ เธอก็เคยทำงานหนักในชนบทมาก่อน ต่อมาเมื่อทำงานขายก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ช่วงสองปีที่ผ่านมาเธอเดินทางไปทั่วประเทศ ขึ้นเขาลงห้วย ทนแดดทนฝนหลายครั้ง

ถ้าพูดถึงแล้ว เธอก็ไม่ใช่คนที่กลัวความลำบากจริง ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ได้ งั้นเธอพักผ่อนให้เต็มที่สองวันนี้นะ ฉันจะเตรียมเอกสารให้เธอ เมื่อถึงเวลาค่อยไปดูและอ้างอิงได้เลย”

“ตกลง ! ” หลี่เจียพูดว่า “ฉันจะกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่สองวัน แล้วค่อยไป”

“ไม่ต้องรีบหรอก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม

ในขณะนั้น หลี่เจียก็กินอิ่มแล้ว ทั้งสองคนจึงเดินออกจากถนนนักชิมพร้อมกัน

“เธอจะไปที่ไหน ? ”

ใต้ซุ้มประตู เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยถามขึ้นมา

หลี่เจียพูดว่า “พี่ไม่เชิญฉันไปนั่งที่สำนักงานของพี่หน่อยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “เธอก็เป็นคนของเจียงเจียกรุ๊ปเหมือนกัน อยากไปก็ไปสิ ! ”

หลี่เจียพูดว่า “ที่สำนักงานใหญ่ไม่มีห้องทำงานของฉันเสียหน่อย ! ”

หลี่เจียโบกมือ แล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ฉันไม่ไปหาความวุ่นวายแล้ว เดี๋ยวฉันจะเดินเล่นอีกสักพักแล้วกลับบ้านเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วพูดว่า “ถ้าเธอทำงานที่ถู่เฉิงได้ดี สำนักงานใหญ่ก็จะมีห้องทำงานของเธอ ! ”

“ฉันยังคงชอบอยู่ข้างนอกแบบอิสระอยู่ดี ! ” หลี่เจียพูดด้วยรอยยิ้มแล้วหันหลังกลับ “งั้นฉันไปก่อนนะ ! ”

พูดจบแล้ว เธอก็เดินออกไปราวกับสายลมพัดอันแผ่วเบา