ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 152 :ระหว่างทางกลับบ้าน พาลูกสาวไปดูบ้านใหม่

    ตอนที่ 152 :ระหว่างทางกลับบ้าน พาลูกสาวไปดูบ้านใหม่

    บ้านของหลิวซือกั๋วอยู่ไม่ไกลจากถนนลูกรัง

    จูเยี่ยนผิงยืนอยู่ที่ลานบ้าน เธอเห็นตั้งแต่ตอนที่หลิวซือหมิงขายกุ้งเครย์ฟิชแล้ว

    “ซือหมิง ขายได้ราคาเท่าไหร่ ? ” จูเยี่ยนผิงถามอย่างกระตือรือร้นทันทีที่หลิวซือหมิงกลับมาถึงบ้าน

    หลิวซือหมิงยิ้มอย่างซื่อ ๆ “12.9 หยวน”

    ดวงตาของจูเยี่ยนผิงเป็นประกาย การขายกุ้งเครย์ฟิชทำเงินได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ และคิดว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องให้หลิวซือกั๋วไปจับกุ้งในคืนนี้ให้ได้

    ในขณะเดียวกัน เธอโลภอยากได้เงิน 12.9 หยวนของหลิวซือหมิงมาก เธอจึงยิ้มอย่างที่เห็นได้ยากและพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ซือหมิง เอาเงินมาเก็บไว้ที่ฉันเถอะ นายจะได้ไม่นำเงินไปใช้อย่างฟุ่มเฟือย ใช้อย่างไม่เลือกหน้า ! พี่สะใภ้จะเก็บไว้ให้นายเอง เอาไว้ให้นายเป็นสินสอดไปแต่งเมีย”

    หลิวซือหมิงส่ายหัวและพูดว่า “ฉันประหยัดอยู่แล้ว ฉันจะเก็บไว้เอง”

    จูเยี่ยนผิงแสดงความไม่พอใจบนสีหน้าอย่างชัดเจน และพูดว่า “ทำไมนายถึงไม่เชื่อฟังพี่สะใภ้ ? หากเพื่อนบ้านเอาเงินของนายไป ถ้าอยากกินปาท่องโก๋ที่ตลาด นายจะทำอย่างไร ? ”

    หลิวซือหมิงยังคงส่ายหัว “ตอนนี้ฉันไม่กินปาท่องโก๋แล้ว”

    เมื่อเฉินหยวนชางกลับมาถึงบ้านและได้ยินการสนทนาระหว่างจูเยี่ยนผิงและหลิวซือหมิงนั้น เฉินหยวนชางมองไปที่จูเยี่ยนผิงอย่างดูถูกเหยียดหยาม และอดไม่ได้ที่จะพูดแซะว่า “เยี่ยนผิง เธอโลภเอาเงินของซือหมิงขนาดนั้น ยังมีหน้ามาเป็นพี่สะใภ้ของเขาอีกนะ ! ”

    หลิวซือหมิงใช้โอกาสนี้วิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

    เมื่อเห็นเช่นนี้ จูเยี่ยนผิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนิ่งเงียบ เธอปั้นหน้าบึ้งตึงใส่เฉินหยวนชางและบ่นว่า “เฉินหยวนชาง อย่ามาสอดเรื่องครอบครัวของฉัน”

    เฉินหยวนชางกลับพูดอย่างเย้ยหยันว่า “พวกเธอแยกบ้านกับเขาแล้ว ยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นครอบครัวเดียวกันอีกหรือ ? หน้าไม่อาย ! ”

    พูดจบ ก็ส่ายหน้าถอนหายใจแล้วเดินกลับเข้าบ้านไป

    จูเยี่ยนผิงไม่ได้เงินของหลิวซือหมิง ซ้ำยังถูกเฉินหยวนชางต่อว่าอีก เธอรู้สึกหงุดหงิดมาก และเมื่อเธอกลับไปที่บ้านและเห็นหลิวซือกั๋วนอนหลับสบายใจเฉิบอยู่ เธอโกรธมากจนวิ่งไปที่ห้องครัวแล้วหยิบไม้ฟืนออกมาตีหลิวซือกั๋ว

    “โอ๊ย……”

    หลิวซือกั๋วกำลังนอนหลับสนิท จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บที่ไหล่ เขากระเด้งตัวขึ้นพร้อมกับร้องด้วยความเจ็บปวด เขาถึงเห็นว่าจูเยี่ยนผิงกำลังทุบเขาด้วยไม้ฟืน

    “นังเมียบ้า เธอกำลังทำอะไร ! ”

    หลิวซือกั๋วตะโกนในขณะที่หลบการทุบตีของจูเยี่ยนผิง

    “ทำอะไรงั้นหรือ ? ”

    จูเยี่ยนผิงด่าว่า “ฉันบอกให้คุณจับกุ้งเครย์ฟิชไปขายก็ไม่ไป ดีแต่นอนสบายอยู่บ้าน วัน ๆ ไม่คิดจะทำมาหากินเลยหรือไง ? ”

    หลิวซือกั๋วพูดด้วยความโกรธว่า “จับกุ้งอะไรล่ะ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ความสัมพันธ์ของฉันกับเจียงเสี่ยวไป๋เสียหน่อย เจียงเสี่ยวเฟิงน้องชายของเขาคงจะยอมรับซื้อกุ้งจากฉันหรอกนะ ! ”

    จูเยี่ยนผิงเงยหน้าหัวเราะ “นั่นคือสิ่งที่คุณคิดไปเอง ขนาดกุ้งที่หลิวซือหมิงจับได้ในวันนี้ เจียงเสี่ยวเฟิงยังรับซื้อมันในราคา 12.9 หยวนเลย ! ”

    “ว่าอย่างไรนะ ? ”

    หลิวซือกั๋วตื่นตัวทันที เดิมทีเขาไม่ค่อยมีสติเพราะดื่มเหล้าเข้าไป แต่ตอนนี้เขาสร่างเมาแล้ว “เธอบอกว่าเจียงเสี่ยวเฟิงรับซื้อกุ้งที่ซือหมิงจับได้ ? ”

    จูเยี่ยนผิงกล่าวว่า “ฉันเห็นกับตา”

    จู่ ๆ ใบหน้าที่หดหู่ของหลิวซือกั๋วก็แสดงความดีใจออกมา เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “งั้นถ้าเราไปจับกุ้งมา เจียงเสี่ยวเฟิงก็อาจรับซื้อมันด้วยใช่ไหม ? ”

    จูเยี่ยนผิงกล่าวว่า “ฉันคิดว่าคนแซ่หวังต่างหากคือคนที่รับซื้อกุ้งตัวจริง เจียงเสี่ยวเฟิงคงเป็นแค่นายหน้าเท่านั้น คนแซ่หวังรับกุ้งไปขายเพื่อทำกำไร เขาไม่สนใจหรอกว่ากุ้งจะมาจากใครบ้าง”

    หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอได้พูดอีกครั้งว่า “อีกอย่างเรากำลังมีความขัดแย้งกับเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่เจียงเสี่ยวเฟิง เขาจะไม่ยอมรับซื้อกุ้งได้อย่างไร ? ”

    หลิวซือกั๋วพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า รู้สึกว่าภรรยาของเขาพูดถูก

    “งั้นเธอรีบทำอาหารไป คืนนี้ฉันจะไปจับกุ้ง”

    “ต้องแบบนี้สิ”

    สีหน้าของจูเยี่ยนผิงดีขึ้นเล็กน้อย เธอวางฟืนลงแล้วเดินไปที่ห้องครัว

    “คืนนี้เราต้องจับกุ้งให้ได้เยอะ ๆ ! ”

    “ต้องขายได้เงินเยอะ ๆ ! ”

    จูเยี่ยนผิงมีความสุขมาก ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้าห้องครัวไปทำอาหารเย็น

    เจียงเสี่ยวไป๋กลับไปที่เจียงวาน เขาให้หลินเจียอินฝึกขับรถบนถนนหลัก ส่วนเขาจูงมือเล็ก ๆ ของเจียงชานพาเธอเดินไปที่บ้านใหม่

    “ป่าป๊า ถนนนี้กว้างและเรียบมาก ! ”

    เจียงชานก้าวขึ้นไปบนทางเท้าคอนกรีตที่เพิ่งเทใหม่ แล้วกระโดดโลดเต้นไปตามทาง

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นี่คือทางกลับบ้านของเรา ทางกลับบ้านควรเรียบและกว้าง”

    เจียงชานเอียงคอถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคะ ? ”

    “เพราะบ้านเป็นสถานที่ที่อบอุ่นที่สุด จึงมีคนรอให้เรากลับบ้านยังไงล่ะ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

    “ก็หนูนี่แหละที่รอป๊ากลับบ้านทุกวัน ! ”

    เจียงชานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

    หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋ละลายเมื่อได้ยินสิ่งนี้

    พ่อและลูกสาวเดินไปจนสุดทางถึงเนินดิน ขณะนี้การก่อสร้างทั้งหมดใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ตัวบ้าน ถนนและแท่นระเบียงริมน้ำล้วนสร้างเสร็จแล้ว

    เมื่อมองขึ้นไป ทั้งเนินเขาเหมือนกับวิลล่าที่อยู่บนภูเขา พอเดินขึ้นไปตามทางของระเบียงริมน้ำแล้ว ก็จะเห็นตัวบ้านอันวิจิตรงดงามที่ก่อด้วยอิฐสีน้ำเงินและปูหลังคาด้วยกระเบื้องสีดำ ต้นหนานมู่สูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน ผาหินหัวขาดที่ด้านหลังคล้ายกับเป็นฉากหลังของบ้านหลังนี้ ทำให้ตัวบ้านดูเหมือนมีที่พึ่งพิงอันมั่นคง

    “ป่าป๊าคะ นั่นคือบ้านใหม่ของเราหรือคะ ? ”

    ทุกครั้งที่มาที่นี่ เจียงชานจะถามแบบนี้เสมอ

    “อืม ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “นี่คือบ้านหลังใหม่ของเราในอนาคต”

    “สวยมาก ! ”

    “หนูชอบมากเลยค่ะ ! ”

    เจียงชานยิ้มอย่างมีความสุข

    “เอาล่ะ เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

    เจียงเสี่ยวไป๋จับมือลูกสาวของเขาและเดินขึ้นบันไดจากด้านล่าง

    จากถนนสายหลักไปจนถึงด้านบน ไม่เพียงแต่มีถนนรูปตัว“之” ขนาดหน้ากว้าง 4 เมตรเท่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋ยังออกแบบให้มีขั้นบันไดหินเป็นสามชั้น ชั้นละเจ็ดขั้นอีกด้วย

    เมื่อทั้งสองขึ้นไป ด้านบนจะเป็นเขื่อนราบขนาดเล็ก

    ด้านล่างเขื่อนราบเป็นโรงจอดรถ ด้านบนทำราวจับไว้ทั้งสามด้าน ส่วนอีกด้านหนึ่งติดกับผนังบ้านฝั่งหนึ่ง

    นี่คือรูปแบบของเรือนสี่ประสานสามประตู แบ่งเป็นอาคารส่วนหน้า อาคารส่วนกลางและอาคารหลัง

    อาคารส่วนหน้าประกอบไปด้วยประตูหลักและเรือนตรงข้าม ถัดมาคือประตูชั้นในที่เชื่อมอาคารส่วนหน้าและส่วนหลัง อาคารส่วนกลางประกอบด้วยห้องปีกตะวันออกและตะวันตก ห้องหลัก และทางเดิน ส่วนอาคารหลังคล้ายกับบริเวณอาคารส่วนกลาง

    รูปแบบของประตูใหญ่เป็นแบบประตูกว่างเหลียน มันคือการย้ายเอาประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเฉินมา รูปปั้นสิงโตหิน เท้าสิงโตและลูกบอลซิ่วจิวใต้เท้าสิงโตที่อยู่สองฝั่งหน้าประตูถูกขัดไว้เป็นมันเงา

    “สิงโตตัวใหญ่ ! ”

    ทุกครั้งที่หนูน้อยมา เธอมักจะแตะเท้าสิงโตและลูบคลำอย่างมีความสุข

    เจียงเสี่ยวไป๋ยังเล่นกับลูกสาวของเขาที่ประตูทุกครั้ง และพวกเขาจะไม่เข้าประตูจนกว่าเธอจะหมดสนุก

    กำแพงหินสลักลวดลายที่เห็นก็ถูกรื้อมาจากบ้านตระกูลเฉินเพื่อนำมาสร้างใหม่ที่นี่เช่นกัน และเมื่อเขาเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นจวงปี้เฉิงกำลังยุ่งอยู่กับคนงานหลายคน

    “พี่เจียงมาแล้วหรือ ! ”

    จวงปี้เฉิงทักทาย

    ทั้งสองร่วมมือกันได้ดี ทั้งยังสนิทกันแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลิกเรียกเจียงเสี่ยวไป๋ว่าเถ้าแก่เจียง และเปลี่ยนมาเรียกพี่เจียงแทน

    “สวัสดีค่ะอาจวง ! ”

    เจียงชานทักทายอย่างสุภาพ

    จวงปี้เฉิงหยอกล้อเธอสองสามคำ แล้วพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เรื่องน้ำไฟจัดการตามความต้องการของพี่แล้ว รอให้ปูกระเบื้องในห้องน้ำ ติดตั้งหลอดไฟและทำความสะอาดขยะให้เรียบร้อย เพียงเท่านี้ก็ถือว่าการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว”

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ลำบากพวกคุณแล้ว”

    พูดแล้ว เขาก็ยื่นบุหรี่จงฮว๋าให้จวงปี้เฉิงหนึ่งมวน

    จวงปี้เฉิงรับมันด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “นี่เป็นบ้านที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา พองานเสร็จ ก็รู้สึกว่าไม่อยากจากไปเลย”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณรีบทำให้เสร็จแล้วจะได้เข้าเมืองต่อ ตอนนี้ทางโรงงานมีชิงซานคอยคุมงานอยู่คนเดียว ไม่มีคุณไปประจำการไม่ได้”

    “อย่างช้าสุดก็สองวัน ฉันจะไปที่นั่น”

    จวงปี้เฉิงรู้สึกละอายใจอยู่พักหนึ่ง

    เจียงเสี่ยวไป๋มอบหมายงานให้เขามากเหลือเกิน แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าคุมงานก่อสร้างโรงงาน แต่นี่คือบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาไม่กล้าประมาทงานในขั้นตอนสุดท้าย ฉะนั้นเขาถึงได้อยู่คุมงานที่นี่เป็นการส่วนตัว