ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 192 :ผมมาที่นี่เพื่อยกระดับชีวิตของพวกคุณ

    ตอนที่ 192 :ผมมาที่นี่เพื่อยกระดับชีวิตของพวกคุณ

    วันต่อมา เฉินหยวนเฉาเข้ามาในเมือง

    เจียงเสี่ยวไป๋พาเขาไปยังที่ตั้งโรงงานผลิตผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลือง ซึ่งจวงปี้เฉิงรออยู่ที่หน้างานแล้ว

    “เถ้าแก่เจียง โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสยังไม่เสร็จ คุณก็จะเริ่มสร้างโรงงานใหม่แล้วหรือ ? ”

    จวงปี้เฉิงอุทาน

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ และแนะนำเฉินหยวนกับจวงปี้เฉิงให้รู้จักกัน “พี่เขยของผมเป็นผู้จัดการโรงงาน เขาจะรับผิดชอบเกี่ยวกับโรงงานและการผลิตผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองต่อจากนี้ไป หวังว่าคุณทั้งสองคนจะทำงานร่วมกันได้ดี”

    “ไม่มีปัญหา ผมจะทำงานร่วมมือกับผู้จัดการเฉินอย่างดีอย่างแน่นอน” จวงปี้เฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวเสริมว่า “ทีมงานก่อสร้างสามารถเริ่มทำงานได้แล้ว ขั้นแรก ดำเนินการวางรากฐานและปรับระดับให้เสร็จ ในอีกไม่กี่วัน ผมจะนำพิมพ์เขียวมาให้คุณดู”

    จวงปี้เฉิงพยักหน้าเห็นด้วย

    ในเวลาเดียวกัน หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

    ทุกครั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋มอบพิมพ์เขียวให้เขา เขาสามารถเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้จากพิมพ์เขียวเหล่านั้น

    ก่อนหน้านี้เขาสั่งสมประสบการณ์ในการตกแต่งร้านค้า จากนั้นก็ได้รับความรู้เพิ่มเติมในการสร้างบ้านใหม่และการปรับปรุงซ่อมแซมให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ ตอนนี้ด้วยโอกาสในการสร้างโรงงานขนาดใหญ่เช่นนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับเงินจำนวนมหาศาลเท่านั้น แต่เขายังได้รับประสบการณ์มากมายในการก่อสร้างโรงงานอีกด้วย นี่ทำให้เขามีความสุขมาก

    เขายังรู้สึกด้วยซ้ำว่าเมื่อเขาสร้างโรงงานแปรรูปผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองและโรงงานผลิตเครื่องปรุงรสเสร็จแล้ว เขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เหนือกว่าคู่แข่งทั้งในด้านการก่อสร้างและการตกแต่ง

    ทีมงานก่อสร้างของเขามีอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า

    จวงปี้เฉิงมีความมุ่งมั่นและความมั่นใจสูง

    หลังจากให้คำแนะนำสำหรับงานในด้านนี้แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปตรวจสอบโรงงานผลิตเครื่องปรุงรส

    ในไลน์การผลิตชั่วคราว ถานชิงซานนำพนักงานหลายสิบคนผลิตเครื่องปรุงรสสูตรลับเฉพาะสำหรับกุ้งอบน้ำมัน

    เนื่องจากจำนวนร้านอาหารที่เปิดอยู่ในปัจจุบันมีไม่มากนัก ความต้องการเครื่องปรุงรสจึงไม่สูงมาก ถานชิงซานเข้ามาควบคุมปริมาณการผลิตเอง พนักงานจึงทำงานเพียงครึ่งวันเท่านั้น

    เมื่อเห็นว่าการผลิตเครื่องปรุงรสดำเนินไปอย่างราบรื่น เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดคุยกับถานชิงซานอยู่พักหนึ่งก่อน แล้วจากไป

    เขาไม่ได้กลับมาที่ร้าน แต่ขับรถตรงไปที่โรงงานฟิล์มพลาสติก

    เมื่อ 2-3 วันก่อน ติงจวิ้นเจี๋ยพาเขาและหลินเจียอินไปที่โรงงานฟิล์มพลาสติกเพื่อดำเนินการส่งมอบให้เสร็จสิ้น ตอนนี้หลินเจียอินเป็นผู้จัดการโรงงานของโรงงานฟิล์มพลาสติก และอดีตผู้จัดการหวังชิ่งซีได้กลายเป็นรองผู้จัดการโรงงานแทน

    การตัดสินใจครั้งนี้มาจากเจียงเสี่ยวไป๋ หลังจากที่เขาตรวจสอบข้อมูลของหวังชิ่งซี

    เขาพบว่าวิกฤติของโรงงานฟิล์มพลาสติกชิงโจวนั้นเกี่ยวข้องกับการดำรงตำแหน่งของหวังชิ่งซีในตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน

    หวังชิ่งซีเป็นคนฉลาด เป็นคนมีหลักการที่ไม่ชอบการแสวงหาชื่อเสียงและผลกำไร เขาไม่เพียงแต่เป็นคนรุ่นเก่าในโรงงานฟิล์มพลาสติกเท่านั้น แต่ยังเป็นแกนหลักด้านเทคนิคอีกด้วย เนื่องจากเขามีผลงานที่โดดเด่นในโรงงาน เขาจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการโรงงาน หลังจากที่คนก่อนหน้านี้เกษียณอายุไป

    โดยไม่คาดคิด หลังจากที่หวังชิ่งซีกลายเป็นผู้จัดการโรงงาน โรงงานฟิล์มพลาสติกเริ่มเสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว และการดำเนินงานนั้นยากขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลาเพียงไม่กี่ปี ซึ่งตอนนี้ใกล้จะล้มละลายเต็มทีแล้ว

    อันที่จริง นี่อาจเป็นผลมาจากแนวปฏิบัติของระบบในการส่งเสริมพนักงานตามความอาวุโสและการใช้การเลื่อนตำแหน่งเป็นรางวัล

    “ผู้ช่วยเจียง คุณมาแล้วหรือ”

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ หวังชิ่งซีก็ทักทายเขาด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

    “ผู้ช่วย” คือตำแหน่งใหม่ที่เจียงเสี่ยวไป๋มอบให้ตัวเองต่อสาธารณะ

    ในขณะที่หลินเจียอินเป็นผู้เซ็นสัญญาเหมาโรงงานฟิล์มพลาสติกและในนามผู้จัดการโรงงาน อย่างไรก็ตาม หลินเจียอินไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอุตสาหกรรมนี้ และไม่มีเวลาจัดการงาน เจียงเสี่ยวไป๋แต่งตั้งตัวเองเป็นผู้ช่วยผู้จัดการโรงงาน ซึ่งรับผิดชอบในการจัดการกิจการทั้งหมดของโรงงานฟิล์มพลาสติก

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับทัศนคติของหวังชิ่งซี เขาพยักหน้าและถามว่า “ช่วงนี้พนักงานเป็นยังไงบ้าง ? ”

    หวังชิ่งซีตอบว่า “พวกเขาได้รับเงินเดือนแล้วและไม่ต้องทำงาน พวกเขาแค่ป้วนเปี้ยนอยู่รอบ ๆ โรงงานทุกวัน พวกเขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ นอกจากเดินไปรอบ ๆ ! ”

    ในช่วงก่อนหน้านี้ โรงงานไม่มีเงินทุนและไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้พนักงานมาเป็นเวลา 2 เดือนแล้ว ทำให้พนักงานประท้วงอย่างแข็งขัน หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้าควบคุมโรงงานฟิล์มพลาสติก เขาก็ปฏิบัติตามเงื่อนไขของรัฐบาลเมือง ในการชดเชยค่าจ้างที่ค้างอยู่

    เมื่อพนักงานได้รับเงินเดือนแล้ว การประท้วงก็ยุติลง

    ขณะเดียวกัน พนักงานทราบดีว่ามีการเปลี่ยนผู้บริหารในโรงงาน เนื่องจากทุกคนทราบดีว่ามีภาคเอกชนเข้ามาเซ็นสัญญาเหมาโรงงานฟิล์มพลาสติกให้เปิดดำเนินการต่อแล้ว

    อย่างไรก็ตาม การดำเนินงานตามสัญญามีความแตกต่างจากการปรับโครงสร้างรัฐวิสาหกิจในอนาคต

    ในกรณีการปรับโครงสร้างรัฐวิสาหกิจ แรงงานอาจถูกโอนไปยังรัฐวิสาหกิจอื่นหรือได้รับเงินชดเชยเมื่อเกษียณอายุก่อนกำหนด อย่างไรก็ตาม ภายใต้การดำเนินการตามสัญญา แม้ว่าพนักงานจะยังคงทำงานในโรงงานต่อไป แต่สวัสดิการยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่จัดตั้งขึ้น

    สำหรับพวกเขา มันเหมือนกับการเปลี่ยนผู้จัดการโรงงาน ทว่าส่วนอื่นยังคงไม่ได้รับผลกระทบ

    นั่นเป็นสาเหตุที่พนักงานไม่ก่อความวุ่นวายหรือประท้วงใด ๆ

    อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเข้ามาควบคุมโรงงานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีกิจกรรมใด ๆ จนถึงตอนนี้ ซึ่งทำให้หวังชิ่งซีค่อนข้างผิดหวัง

    แม้ว่าตนเองจะไม่สามารถบริหารจัดการโรงงานฟิล์มพลาสติกได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่เขาก็ยังปรารถนาให้โรงงานประสบความสำเร็จ

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ใส่ใจมากนักกับสิ่งที่หวังชิ่งซีกำลังคิดอยู่ เขากล่าวว่า “รองผู้จัดการหวัง รบกวนคุณช่วยแจ้งให้พนักงานทุกคนมารวมตัวกันเพื่อประชุม โรงงานของเรากำลังจะกลับมาผลิตสินค้าอีกครั้ง”

    หวังชิ่งซีผงะไปชั่วขณะ เขาเคยบ่นก่อนหน้านี้ แต่เมื่อได้ยินข่าวกระทันหันนี้ เขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อเล็กน้อย จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “เราจะเริ่มผลิตได้จริงหรือ ? ”

    “ผู้จัดการหลินได้ทำสัญญาเหมาโรงงานฟิล์มพลาสติกแล้ว หรือเราควรปล่อยโรงงานไว้เฉย ๆ แบบนี้ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบอย่างไม่สบอารมณ์

    “อ้อ เข้าใจแล้ว ! ”

    ในที่สุด หวังชิ่งซีก็รู้สึกโล่งใจและรีบไปแจ้งให้พนักงานทราบ

    ภายในหอประชุมขนาดใหญ่ของโรงงานฟิล์มพลาสติกมีพนักงานมากกว่า 200 คนยืนกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ และพูดคุยกันแบบสบาย ๆ

    “ฉันได้ยินมาว่าคนที่มาเซ็นสัญญาเหมาโรงงานของเราเป็นผู้หญิงด้วยนะ ? ”

    “ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ตราบใดที่มีคนจ่ายเงินเดือนให้เราก็พอแล้ว”

    “ฟิล์มพลาสติกของโรงงานเราขายไม่ดี การที่เซ็นสัญญาเหมาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร ? ”

    “ใครจะไปรู้ล่ะ ? ”

    “ฉันหวังว่าผู้จัดการคนใหม่จะสามารถฟื้นฟูโรงงานได้ ไม่อย่างนั้นอีกไม่นาน เราคงถูกทิ้งให้ไม่มีเงินเดือนอีก”

    “ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

    “ฉันเดาว่าคงไม่ต่างจากที่ผ่านมาหรอก นี่ก็ผ่านไป 2-3 วันแล้ว ไม่เห็นจะมีการเปลี่ยนแปลงใด”

    “แต่นี่ก็เรียกพวกเรามาประชุมแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนี้อาจมีการดำเนินการบางอย่างก็ได้นะ”

    “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ! ”

    “……”

    นำโดยหวังชิ่งซี เจียงเสี่ยวไป๋เดินผ่านหอประชุมขนาดใหญ่และก้าวขึ้นไปบนเวทีด้านหน้า

    หอประชุมประเภทนี้ค่อนข้างชวนให้นึกถึงโรงภาพยนตร์แบบเก่า การแสดงทางวัฒนธรรมและการประชุมมักจะจัดขึ้นในที่แบบนี้ โดยมีโต๊ะเรียงกันเป็นแถวบนเวทีให้ผู้นำได้นั่ง

    อย่างไรก็ตาม การเรียกประชุมในวันนี้ค่อนข้างกระทันหัน จึงมีโต๊ะเพียงโต๊ะเดียวบนเวที

    ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นเวทีพร้อมกับหวังชิ่งซี การพูดคุยกันแบบสบาย ๆ ก่อนหน้านี้ในหมู่พนักงานก็ค่อย ๆ ลดลง ตอนนี้พวกเขามองดูเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

    เมื่อไปถึงกลางเวที หวังชิ่งซีก็ยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ เพื่อเตรียมแนะนำเจียงเสี่ยวไป๋ให้เหล่าพนักงานได้รู้จัก อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋ทำท่าทางให้เขาหยุด และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับประกาศเสียงดังว่า “ถึงเพื่อนร่วมงานทุกคน ผมชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ และผมมาที่นี่เพื่อยกระกับชีวิตของพวกคุณ ! ”

    ทันทีที่คำพูดออกจากปากของเขา พนักงานทั้งหมดก็หัวเราะออกมา

    พวกเขาเคยได้ยินสุนทรพจน์จากผู้นำคนก่อน ๆ มานับไม่ถ้วน ทว่าประโยคเปิดแบบติดดินเช่นนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยพบมาก่อน

    มีคนตะโกนว่า “เถ้าแก่เจียง เมื่อไหร่คุณจะยกระดับชีวิตของเรา ? ”

    ทันใดนั้น คนอื่นอีกหลายคนก็เข้าร่วมตะโกนถามเช่นกัน “ใช่แล้ว เมื่อไหร่คุณจะยกระดับชีวิตของเราให้ดีขึ้นล่ะ ? ”

    แทนที่จะตอบโดยตรง เจียงเสี่ยวไป๋กลับถามคำถามว่า “คุณรู้ไหมว่าอะไรคืออาหารยอดฮิตที่สุดในเมืองชิงโจวตอนนี้ ? ”

    ทันใดนั้นก็ มีเสียงมากมายดังมาจากด้านล่าง

    “มันก็ต้องเป็นกุ้งอบน้ำมันอยู่แล้ว ! ”

    “ถูกต้องแล้ว เมนูกุ้งฮอตที่สุดแล้ว ! ”

    “ฉันเคยลองกินกุ้งอบน้ำมันมาแล้วเหมือนกัน”

    “ผมก็เคยลองเหมือนกัน มันอร่อยมาก ! ”

    “……”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ และพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “กุ้งอบน้ำมันเป็นกิจการของภรรยาผม ซึ่งปัจจุบันเธอคือคุณหลินเจียอิน ผู้จัดการโรงงานของโรงงานฟิล์มพลาสติกของเรา เมื่อก่อนผมเป็นพ่อครัวคอยทำกุ้งอบน้ำมันให้พวกคุณกินนั่นแหละ”

    พนักงานด้านล่างระเบิดเสียงฮือฮาออกมา เนื่องจากข่าวนี้ค่อนข้างน่าตื่นเต้นสำหรับพวกเขา

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และยังคงพูดต่อ “ดังนั้น ในเมื่อผมจะยกระดับชีวิตของพวกคุณ วันนี้ผมจึงขอเชิญพวกคุณทุกคนมาเพลิดเพลินกับกุ้งอบน้ำมันของเราก่อน ! ”