ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 205 :อาหลานแข่งหมากรุก

    ตอนที่ 205 :อาหลานแข่งหมากรุก

    “เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ท ! ”

    เมื่อเปิดถุงออกมาดู เจียงเสี่ยวชิงก็อุทานออกมา ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ

    ในถุงมีกระเป๋าแคนวาสที่ใส่เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทยี่ห้อโซนี่ WM-7 สีฟ้าอ่อนรุ่นใหม่ล่าสุดและกล่องเทปจำนวนมากอยู่ในนั้น

    เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทเป็นสิ่งที่หายากมากในสมัยนี้

    ทั่วทั้งโรงเรียน เธอเห็นเพียงฟ่านเสี่ยวเว่ย เพื่อนร่วมชั้นที่บ้านรวยเท่านั้น เขาชอบเอามันมาอวดให้ทุกคนดูตลอด เพื่อนร่วมชั้นหลายคนจึงประจบประแจงเขาเพื่อที่จะได้ฟังเพลงกับเขา

    เจียงเสี่ยวชิงหยิบมันขึ้นมาและไม่สามารถวางลงได้

    เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทโซนี่ WM-7 นี้ไม่เพียงแต่มีขนาดเล็กและสวยงามเท่านั้น แต่ยังมาพร้อมกับฟังก์ชันพลิกเทปอัตโนมัติ ซึ่งหมายความว่าคุณสามารถเล่นเพลงโดยอัตโนมัติบนทั้งสองด้านของเทปได้โดยไม่ต้องดึงเทปออกและพลิกกลับ

    นอกจากนี้ยังมีฟังก์ชันควบคุมสายชุดหูฟังที่สามารถเปิด/ปิดและ FWD/REV ได้

    เรียกได้ว่าค่อนข้างล้ำหน้าเลยทีเดียว

    เมื่อเทียบกับยี่ห้ออ้ายฮัว HS-M2 ของฟ่านเสี่ยวเว่ยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือฟังก์ชันต่างก็ดีกว่ามาก

    ดูเทปพวกนั้นสิ

    มีเพลงสายลมยังคงพัดโชยของเลสลี่ จาง เพลงคืนนี้แสนล้ำค่า เพลงหัวใจดันทุรังของเฉินไป๋เฉียง เพลงตามใจปรารถนาของสวีเสี่ยวเฟิ่ง เพลงหวนลึกถึงวันเก่าของเหมยเยี่ยนฟาง เพลงฟ้ามิอาจกั้น ของวั่งหมิงเฉวียน เพลงเดินไปตามทางของชีวิตของเติ้งลี่จวินและเพลงอื่น ๆ

    เจียงเสี่ยวชิงตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ มีหลายเพลงที่เธอเคยได้ยิน แต่ก็มีอีกหลายเพลงที่เธอไม่เคยรู้จัก แค่ดูกระดาษห่อเทปก็พอรู้ว่านี่คือเพลงฮิตของฮ่องกงในปีนี้

    “พี่รอง พี่ได้มันมายังไง ? ” เจียงเสี่ยวชิงถามด้วยความตื่นเต้น

    แม้ว่าเธอยังเป็นนักเรียนอยู่ แต่เธอก็รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถหาซื้อได้ในชิงโจว และไม่มีขายในห้างสรรพสินค้า

    เพื่อหาซื้อของขวัญที่เธอชอบ เจียงเสี่ยวไป๋ต้องไปที่ถนนซินเจี้ยนเพื่อเจอกับจางจื่อฮ่าว และซื้อมาจากเขาในราคาที่สูงมาก

    แต่เขาไม่จำเป็นต้องบอกเจียงเสี่ยวชิงในเรื่องนี้

    เพียงแค่ถามว่า “เธอชอบมันไหม ? ”

    “ฉันชอบมัน ฉันชอบมันมาก ! ” เจียงเสี่ยวชิงพูดด้วยท่าทีตื่นเต้น

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เธอชอบ พี่ก็ดีใจ ! ”

    เจียงเสี่ยวชิงต้องการถามอีกครั้ง แต่รถจี๊ปก็มาถึงทางเข้าร้านอร่อยสามมื้อแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋หยุดรถแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ลงรถได้ ! ”

    เจียงเสี่ยวชิงทนไม่ได้ที่จะวางเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทลงและพูดว่า “พี่รอง ฉันเอามันลงไปด้วยได้ไหม”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันเป็นของเธอ ทำไมเธอต้องถามพี่ด้วยล่ะ”

    เจียงเสี่ยวชิงยิ้มอย่างมีความสุข จากนั้นเธอก็หยิบเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทและถุงผ้าแคนวาสที่มีเทปอยู่ในนั้นแล้วลงจากรถไป

    “กินข้าวก่อน แล้วค่อยกลับบ้านด้วยกันตอนบ่าย”

    หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ลงจากรถ เขาก็พาเจียงเสี่ยวชิงไปที่ร้านแล้วพูดออกมา

    “อื้อ ! ” เจียงเสี่ยวชิงพยักหน้ารับ

    เมื่อพูดถึงเรื่องกิน เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที

    โดยปกติเวลานี้เธอยังไม่หิวมากนัก แต่พอเข้ามาถึงที่นี่ก็นึกถึงพะโล้และกุ้งอบน้ำมันที่กินครั้งที่แล้ว รสชาติของมันยังติดอยู่ในปากอยู่เลย

    “พี่รอง ฉันอยากกินกุ้งอบน้ำมัน ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเมื่อมองดูท่าทางละโมบของน้องสาว เช่นเดียวกับที่ได้เห็นเธอตอนยังเป็นเด็กคอยรบกวนเขาให้ทำอาหารให้เธอกินอยู่ตลอด เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูเธอมากขึ้น และพูดว่า “เอาล่ะ งั้นไปกินกุ้งกันเถอะ กินมันให้หนำใจเธอไปเลย ! ”

    เมื่อทั้งสองมาถึงประตูร้าน เจียงเสี่ยวชิงก็เห็นเจี่ยงชุ่ยหยู เธอจึงทักทาย “สวัสดีค่ะอาสะใภ้สาม ! ”

    เจี่ยงชุ่ยหยูพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและถามว่า “เสี่ยวชิง ทำข้อสอบได้ไหม ? ”

    เจียงเสี่ยวชิงกล่าวว่า “เพิ่งสอบเสร็จค่ะ ผลสอบยังไม่ออกเลย”

    เมื่อเข้าไปในร้าน ถานเสี่ยวฟางก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวชิง เธอสอบเสร็จแล้ว ! รู้สึกโล่งไหม ? ”

    ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีและความสุข

    ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงอิจฉาเจียงเสี่ยวชิงไปแล้ว

    แต่ตอนนี้ เธอทำงานที่นี่ และเงินเดือนบวกโบนัสของเธอก็มากกว่า 200 หยวนต่อเดือน คิดเป็นรายได้ต่อปีก็ประมาณ 3,000 หยวนต่อปี

    เธอจึงไม่เสียใจที่ไม่ได้เรียนต่อเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ อีกต่อไป

    เจียงเสี่ยวชิงคุยกับถานเสี่ยวฟางสองสามคำ จากนั้นจึงไปที่สวนหลังบ้าน

    ในสวนหลังบ้าน เจียงชานและหวังกังกำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ เจียงเสี่ยวชิงเดินเข้ามาหาหลานสาวแล้วอุ้มเธอขึ้นมาถามว่า “ชานชาน หนูคิดถึงอาไหม ? ”

    เจียงซานอุทานออกมา “อ๊า” ด้วยความตกใจ แต่เมื่อเธอเห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวชิง เธอก็พูดอย่างมีความสุขไปว่า “อาสี่ มาที่นี่ได้ยังไงคะ ? ”

    เจียงเสี่ยวชิงรู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย “เฮ้ เจ้าหนู อาถามเธอว่าคิดถึงอาหรือเปล่า แล้วอาก็ถามอาว่ามาที่นี่ได้ยังไงเนี่ยนะ ! ”

    สาวน้อยไม่ได้คิดถึงเธอเลย !

    “หนูคิดถึงอาสี่มากค่ะ ! ”

    เจ้าตัวเล็กก็เป็นเด็กที่ฉลาดเช่นกัน เธอรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

    จากนั้นเจียงเสี่ยวชิงก็วางเธอลง

    เธอและหวังกังเรียนรู้การเล่นหมากรุกมาเป็นเวลานาน หลังจากเรียนรู้รูปแบบกินหมากพื้นฐาน 22 วิธีและการกินหมากแบบหนึ่งรุกทีจนแล้ว ในตอนนี้พวกเขาก็เริ่มเข้าใจการเล่นหมากรุกมากขึ้นแล้ว

    หมากรุกมีรูปแบบการวางหมากมากมาย โดยทั่วไปมี 4 หมวดหมู่หลัก ได้แก่ เกมปืนใหญ่ เกมม้า เกมช้างและเกมทหาร แต่ละหมวดหมู่หลักแบ่งออกเป็นหลายหมวดหมู่ย่อย

    ในหมากรุกจีน มีกลยุทธ์หลายประเภทที่เกี่ยวข้องกับปืนใหญ่ เช่น “ปืนใหญ่บุกกลาง”, “ปืนใหญ่ฝ่าวัง”, “รุกเก็บปืนใหญ่”, “ปืนใหญ่หลังเต่า” และรูปแบบอื่น ๆ อีกมากมาย สิ่งเหล่านี้แสดงถึงแนวทางที่แตกต่างกันในการใช้หมากปืนใหญ่ในเกม

    ในเกมหมากรุก ยังมีการใช้หมากม้า เช่น ม้าฉาก ม้ายกเดี่ยว ม้ามุม และอื่น ๆ

    ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังสอนเด็กสองคนให้เล่นหมากรุก ในเรื่องการรุก เขาสอนปืนใหญ่กลาง หรือเรียกกันทั่วไปว่า “ปืนใหญ่หน้า” ใช้สำหรับการป้องกัน นอกจากนี้เขายังสอนรูปแบบการวางหมากม้าหน้าจอ ซึ่งมักใช้ตอบโต้สู้กับปืนใหญ่กลาง

    นี่คือการตอบสนองที่ตรงเป้าหมายที่สุดในหมากรุกจีนต่อปืนใหญ่กลาง และยังมีรูปแบบการรับและโจมตีอีกหลายสิบแบบ

    หลังจากที่เจียงชานถูกอุ้มขึ้นมาแบบนี้ เธอก็กังวลกับการเดินเกมของหวังกังมาก

    การมาถึงอย่างกระทันหันของเจียงเสี่ยวชิงขัดจังหวะการเล่นหมากรุกของเธอ ดังนั้นทันทีที่เจียงเสี่ยวชิงปล่อยเธอลง เธอก็เล่นหมากรุกต่อโดยไม่แม้แต่จะหันมาสนใจเจียงเสี่ยวชิงเลย

    เจียงเสี่ยวชิงที่เห็นแบบนั้นถึงกับพูดไม่ออก “……”

    หมากรุกมันสนุกมากงั้นหรือ ?

    จู่ ๆ เจ้าตัวน้อยก็ไม่ติดเธอเหมือนเมื่อก่อน เธอจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

    ในเวลาเดียวกัน เธอก็สงสัยว่ามันจะเป็นอย่างไร เจียงชานอายุเพียง 5 ขวบ แม้ว่าเธอจะเล่นหมากรุกแต่คงเล่นแบบมั่วซั่ว

    ดังนั้น เธอจึงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลังเจียงชานและดูการเล่นหมากรุกของพวกเขา

    ภาพนี้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เพราะเจ้าตัวเล็กทั้งสองรู้วิธีการเดินหมากรุกอีกด้วย

    “ฮ่าฮ่า ม้าตกปลา หวังกังแพ้แล้ว ! ”

    ไม่กี่ก้าวต่อมา เจียงชานใช้วิธีกินหมากแบบม้าตกปลาเอาชนะหวังกัง ทั้งยังพูดอย่างภาคภูมิใจ

    หวังกังก็ได้แต่ทำสีหน้าบูดบึ้ง: เฮ้อ…..เขาแพ้แล้วใช่ไหม !

    เจียงเสี่ยวชิงรู้สึกประหลาดใจมาก “ม้าตกปลานั่นมันคืออะไรกัน ? ”

    เธอรู้เพียงว่านายพลของหวังกังเป็นรุกฆาต แต่เธอไม่รู้ว่าวิธีการกินหมากแบบนี้เรียกว่า ‘ม้าตกปลา’

    “ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย เราไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้ว แต่หลานสาวของฉันกลายเป็นนักเล่นหมากรุกไปแล้ว ! ”

    เจียงเสี่ยวชิงพึมพำอยู่ในใจด้วยความอยากรู้อยากลอง

    เธอเล่นหมากรุกเป็น แม้ว่าระดับของเธอจะธรรมดา แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอสามารถเอาชนะเจ้าตัวน้อย เจียงชานได้แน่

    “ชานชาน มานี่ อาสี่จะเล่นกับหนูเอง”

    “ได้ค่ะ ! ”

    เจียงซานตอบตกลงอย่างมีความสุข เธอไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย

    เพราะเธอเองก็ไม่ค่อยชอบทักษะการเล่นหมากรุกของหวังกังสักเท่าไหร่ และคิดว่าถ้าผู้ใหญ่สามารถมาเล่นหมากรุกกับเธอได้ก็คงจะสนุกว่าเล่นกับหวังกัง

    เมื่อเห็นว่าเจียงชานไม่ปฏิเสธ เจียงเสี่ยวชิงก็เข้าไปนั่งแทนที่หวังกังทันทีและเริ่มเล่นหมากรุก

    “อาสี่ อาเอาหมากรุกแดง”

    เจียงซานพูดโดยวางตัวหมากรุกสีดำไว้ข้างเธอ

    เจียงเสี่ยวชิงไม่สนใจมากนัก เธอไม่สนใจว่าจะได้หมากรุกสีแดงหรือหมากรุกสีดำ เพราะสุดท้ายแล้วมันก็ไม่ต่างกันอยู่ดี

    หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายจัดวางหมากรุกของตนเองแล้ว เจียงเสี่ยวชิงก็กล่าวว่า “หนูเดินก่อน”

    เจียงชานโบกมือแล้วพูดว่า “พ่อบอกว่าหมากรุกแดงต้องเดินก่อน มันคือกฎค่ะ”

    เจียงเสี่ยวชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่ามีกฏแบบนี้ในเกมหมากรุกด้วย

    เจียงเสี่ยวชิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่เธอเล่นหมากรุกกับเด็กอายุห้าขวบ และต้องเป็นฝ่ายเดินก่อน

    แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

    “ถ้าอาเดินก่อน หนูจะไม่มีโอกาสเอาชนะอานะ ! ”

    เจียงเสี่ยวชิงพูดด้วยรอยยิ้ม เธอหยิบเบี้ยปืนใหญ่แนวที่สองออกมาแล้วเตรียมเคลื่อนพล