ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 242 :ฉันมีข่าวดีมาบอกนาย

    ตอนที่ 242 :ฉันมีข่าวดีมาบอกนาย

    เจียงเสี่ยวไป๋จ้องไปที่หมออย่างประหม่า เพราะกลัวว่าจะเป็นคำตอบที่เขาไม่อยากได้ยิน

    แพทย์หญิงเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย และในที่สุดก็พูดว่า “ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้ประมาณหกสัปดาห์แล้ว ! ”

    “จริงหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นเต้นมากจนอุทานออกมา

    แพทย์หญิงกล่าวอย่างโกรธเคือง “แล้วฉันจะโกหกคุณทำไม”

    เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากจนเขาไม่สนใจท่าทีและสีหน้าของแพทย์หญิงคนนั้นเลย

    ตามเวลาโดยประมาณ ตอนนี้คือกลางเดือนสิงหาคม ถ้าอายุครรภ์ 6 สัปดาห์ นั่นหมายความว่าภรรยาของเขาตั้งครรภ์ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม

    เขาจำได้ชัดเจนว่าครั้งแรกที่เขาได้หลับนอนกับหลินเจียอินหลังจากเกิดใหม่คือคืนวันที่เขาเมาในคืนวันที่ 1 เดือนกรกฎาคม

    แบบนี้หมายความว่าหลังจากคืนนั้น เธอก็ตั้งครรภ์แล้ว !

    ฮ่าฮ่า แม้ว่าเขาจะเมา แต่เขาก็ไม่พลาดเป้านะเนี่ย !

    เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตัวเอง และพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบคุณครับคุณหมอ ! ขอบคุณมากครับ ! ”

    เมื่อหลินเจียอินได้ยินหมอบอกว่าเธอตั้งครรภ์จริง ๆ เธอก็รู้สึกมีความสุขและแอบกังวลในเวลาเดียวกัน

    ที่จริงแล้วตอนนี้เธอยังไม่อยากมีลูกเลย

    อาชีพการงานของเธอเพิ่งเริ่มต้น และเธอยังอยากทำงานอย่างเต็มที่ต่อไปอีกสัก 2 ปี

    แต่ตอนนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว เธอก็ยอมรับได้ แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังมีความกังวลอยู่ไม่น้อย

    โรงพยาบาลในเวลานี้ไม่เหมือนกับโรงพยาบาลยุคสมัยใหม่ ที่หญิงตั้งครรภ์จะต้องได้รับยาโปรเจสเตอโรนหรือยาบำรุงครรภ์ประเภทโฟลิก ธาตุเหล็กและแคลเซียม หลังจากรับการตรวจร่างกายในโรงพยาบาลแล้ว

    แพทย์หญิงเพียงแต่บอกให้เจียงเสี่ยวไป๋ปรุงอาหารดี ๆ ที่มีวัตถุดิบบำรุงสำหรับสตรีมีครรภ์ ให้หาของบำรุงเสริมโภชนาการ ให้เธอนอนบนเตียงให้มากขึ้น ลดกิจกรรมต่าง ๆ งดนอนดึกและไม่ควรทำให้ภรรยาของเขาอารมณ์เสียบ่อย ๆ เป็นต้น

    “อย่างไรก็ตาม ห้ามมีเพศสัมพันธ์ในช่วงเวลานี้ ! ”

    แพทย์หญิงก็มองดูเจียงเสี่ยวไป๋และเตือนเขา

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในใจกลับทอดถอนใจไม่น้อย: ชีวิตที่แสนมีความสุขนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนเท่านั้น มันช่างสั้นนัก !

    อนิจจา… มีทั้งกำไรและขาดทุน !

    หลังออกจากโรงพยาบาล เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับรถวกกลับไปที่เจียงวาน

    หลินเจียอินเห็นว่ามันผิดทิศ จึงถามว่า “ทำไมคุณถึงขับรถกลับ ? คุณไม่ไปที่ร้านหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณไม่ต้องไปทำงานแล้ว ดูแลลูกที่บ้านเถอะ”

    หลินเจียอินได้ยินแบบนั้นก็เริ่มร้อนใจ “ไม่ ฉันต้องไปทำงาน”

    วันนี้ยังมีผู้รับสิทธิ์แฟรนไชส์อีกสองคนที่ต้องเจรจาด้วย และเธอก็นัดหมายพวกเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “งานที่สำคัญที่สุดของคุณตอนนี้คือการดูแลครรภ์ เมื่อลูกของเราเกิดมา คุณก็สามารถออกไปทำงานได้”

    หลินเจียอินพูดอย่างกังวลว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร ? ตอนนี้ฉันท้องได้เดือนกว่าเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกเก้าเดือนกว่าที่ลูกจะคลอด”

    แค่เลี้ยงลูกอยู่บ้านเท่านั้น เธอทนไม่ได้ที่จะต้องอยู่บ้านเฉย ๆ เป็นเวลานาน

    นอกจากนี้ หลังจากคลอดบุตรแล้ว เธอยังต้องให้นมลูกอีกด้วย

    ซึ่งต้องใช้เวลาอีก 2-3 ปีจนกว่าเด็กจะหย่านม

    ทันใดนั้น หลินเจียอินก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์และต้องให้กำเนิดทารก

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “หมอไม่ได้บอกหรือ ? เธอยังบอกให้คุณออกกำลังกายน้อยลงด้วย”

    หลินเจียอินแย้งกลับว่า “ออกกำลังกายน้อยไม่ได้หมายความว่าไม่ออกกำลังกายเลย คุณกลับรถให้เร็ว ๆ เลย ฉันต้องไปทำงาน”

    เธอทนไม่ไหวที่จะต้องพักงาน และตอนนี้ร้านกุ้งทั้งสองแบรนด์ก็เจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมาก

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ไม่สะทกสะท้าน หลินเจียอินก็รู้สึกดีและโกรธในเวลาเดียวกัน

    เมื่อก่อนเธอท้องชานชาน เธอไม่เห็นว่าเขาจะเป็นห่วงเธอขนาดนี้

    ตอนนั้นถึงแม้เธอจะตั้งท้องลูกอยู่ เธอก็ยังต้องไปทำนา ไปตัดฟืนบนภูเขาและไปตักน้ำทุกวัน

    ไม่มีวันไหนที่เธอเลี้ยงลูกที่บ้านโดยไม่ทำอะไรเลย

    เธอจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋และพูดด้วยความโกรธว่า “ถ้าคุณไม่กลับรถ ฉันจะโกรธแล้วนะ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง หมอเตือนเรื่องต้องห้ามเกี่ยวกับหญิงตั้งครรภ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าให้เธอสะเทือนอารมณ์มากเกินไปในระหว่างตั้งครรภ์

    “โอเค โอเค…เมียจ๋า อย่าโกรธนะ ผมจะกลับรถเดี๋ยวนี้”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กล้าทำให้หลินเจียอินโกรธ จึงยกธงขาวยอมแพ้อย่างรวดเร็ว

    เจียงเสี่ยวไป๋กลับรถช้า ๆ และขับกลับไปที่ถนนชิงโจว พลางกล่าวว่า “เมียจ๋า หากคุณอยากทำงานก็ไม่เป็นไร แต่คุณไม่สามารถทำงานหนักเหมือนเมื่อก่อนได้ คุณต้องระมัดระวังร่างกายของคุณให้มาก และต้องเดินช้า ๆ……”

    เขาเตือนภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนแก่ที่จู้จี้จุกจิก

    หลินเจียอินปวดหัวมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้

    “โอเค โอเค ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณ ! ”

    เพื่อป้องกันไม่ให้เขาบ่นต่อ หลินเจียอินจึงเห็นด้วยกับเขา เธอคิดว่านี่คือลูกคนที่สองของเขา แล้วทำไมเขาถึงกังวลมากขนาดนี้ ?

    เธอรู้สถานการณ์ของตัวเธอเอง นอกจากจะคลื่นไส้เล็กน้อยเวลาได้กลิ่นควันน้ำมันแล้ว เธอยังไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ มากนัก เธอแค่ต้องใส่ใจตัวเองให้มากขึ้นอีกหน่อยเวลาทำสิ่งต่าง ๆ เท่านั้นเอง

    ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงร้าน

    “สวัสดีผู้จัดการหลิน ! ”

    “สวัสดีผู้จัดการหลิน ! ”

    เมื่อพนักงานเสิร์ฟหลายคนเห็นหลินเจียอิน พวกเขาต่างก็ทักทายเธออย่างสุภาพ

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รับการทักทายแบบนี้ เมื่อพนักงานเสิร์ฟเห็นเขา พวกเขาก็แค่พยักหน้าเท่านั้น

    เป็นเพราะเขากำหนดกฎไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

    พวกเขาต้องทักทายเมื่อเห็นผู้จัดการหลินเท่านั้น

    เขาเดินตามหลินเจียอินเข้าไปในห้องทำงานของเธออย่างเงียบ ๆ

    ห้องทำงานของเธอรีโนเวทใหม่มาจากห้องครัวของร้านอร่อยสามมื้อก่อนหน้านี้ ด้านในค่อนข้างของเยอะ

    เจียงเสี่ยวไป่ขมวดคิ้ว เขาปล่อยให้ภรรยาของเขาทำงานในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ไม่ได้แล้ว

    “เมียจ๋า จากนี้ไปคุณไปทำงานที่ห้องทำงานของโรงงานผลิตเครื่องปรุงรสเถอะ สภาพแวดล้อมของที่นั่นดีกว่านี้”

    หลินเจียอินตอบกลับโดยไม่คิดว่า “ไม่ ที่นี่ดีอยู่แล้ว อยู่ใกล้ร้าน หากมีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะได้ทราบโดยเร็ว”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงโน้มน้าวต่อ “คุณไม่ต้องกังวลหรอก อ่านรายงานเป็นหลัก ฟังรายงานการทำงานจากผู้จัดการของร้านค้าที่ดำเนินการโดยตรงแต่ละแห่ง จากนั้นหารือเกี่ยวกับความร่วมมือกับผู้รับแฟรนไชส์ คุณสามารถทำงานที่นั่นได้”

    หลินเจียอินส่ายหน้า เธอเคยเดินไปตรวจสอบร้านทุกวันเพื่อดูสุขอนามัยและการบริการของพนักงาน จะให้เธอแยกตัวจากสภาพแวดล้อมการทำงาน เธอไม่คุ้นเคยและไม่ชอบมัน

    เมื่อคิดว่าไม่ได้ไปตรวจสอบที่ร้านมาสองวันแล้ว เธอจึงพูดว่า “ขอกุญแจรถหน่อย ฉันจะไปดูร้านอีกสองสามแห่ง”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง: ผมบอกคุณแล้ว แต่มันก็ไร้ประโยชน์ การขับรถนั้นอันตรายมากและคุณกำลังตั้งครรภ์อยู่นะ !

    เขาจะไม่ให้กุญแจรถกับภรรยาโดยเด็ดขาด

    แต่เขาไม่ต้องการทำให้ภรรยาของเขาโกรธ

    “เมียจ๋า คุณสามารถไปที่ร้านใดก็ได้ที่คุณต้องการ แต่คุณไม่สามารถขับรถเองได้อีกต่อไป ผมจะขับรถให้คุณตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

    ห๊ะ ?

    หลินเจียอินก็ตกตะลึงเช่นกัน: นี่……เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอขับรถคนเดียวด้วยซ้ำ !

    ยังมีอิสรภาพอยู่ไหม ?

    “สามี……คุณมีงานต้องทำมากมาย คุณไม่จำเป็นต้องอยู่กับฉันทุกวัน” หลินเจียอินพูดอย่างเก้อเขิน “ฉันจะขับช้า ๆ ไม่เป็นไรหรอก”

    เธอรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะดื้อรั้นกับเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นเธอจึงใช้คำพูดที่อ่อนโยน โดยหวังว่าจะได้รับความยินยอมจากเจียงเสี่ยวไป๋

    เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตา ด้วยทักษะการขับรถของเขา เขารู้ดีว่าตั้งแต่การออกตัวรถ การเลี้ยวและการเบรกกะทันหันเป็นครั้งคราว มันมีความเสี่ยงที่พวงมาลัยจะกระแทกกับหน้าท้องของภรรยาเขา ?

    แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว !

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากเป็นกังวลในทุกวัน

    “ดังนั้น ถ้าคุณไปทำงานที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส ผมสามารถไปส่งคุณได้ตลอดเวลา”

    เป้าหมายหลักของเขาตอนนี้อยู่ที่โรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์ถั่วเหลือง และมีโรงงานผลิตเครื่องปรุงรสอยู่ข้าง ๆ เขาจะได้มั่นใจว่าภรรยาของเขาทำงานอยู่ใกล้ตัวเขาตลอดเวลา

    ทั้งคู่คุยกันเรื่องนี้เป็นเวลานาน และในที่สุดหลินเจียอินก็ยอม

    เจียงเสี่ยวไป๋ไปหาเฝิงเยี่ยนหง

    “เยี่ยนหง พี่สะใภ้ของเธอท้องแล้ว จากนี้ไปเธออาจต้องรับหน้าที่ดูแลร้านนี้”

    หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เฝิงเยี่ยนหงก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เสี่ยวไป๋ ขอแสดงความยินดีด้วย ให้พี่สะใภ้ของฉันบำรุงครรภ์อย่างสบายใจได้เลย ทิ้งธุรกิจที่ร้านให้ฉันเถอะ ไม่ต้องกังวล”

    ในขณะนี้ หวังผิงก็วิ่งมาอย่างตื่นเต้น

    “เสี่ยวไป๋ ฉันมีข่าวดีมาบอก ! ”