ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 254 :คุณช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

    ตอนที่ 254 :คุณช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

    

    จูกั๋วฟู่ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะปฏิเสธ

    

    จากนั้น บรรยากาศในห้องทำงานก็เริ่มเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ

    

    เจี่ยงชิงชิงรู้สึกวางตัวไม่ถูก แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะดำเนินธุรกิจมากมาย แต่เขาเพิ่งกู้เงิน 4 ล้านไปจากธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ดังนั้นเขาจึงไม่น่าจะขาดเงินทุน

    

    เราปล่อยสินเชื่อให้เขาในคราวเดียวตั้ง 3 ล้านหยวน มันคงบีบบังคับเขาเกินไปนั่นแหละ

    

    เฮ้อ……รู้งี้ไม่บอกยอดสินเชื่อเยอะขนาดนั้นก็ดี

    

    น่าจะปล่อยให้เขาสัก 1 ล้านหยวนก็พอ

    

    อืม ต่อให้สักห้าแสนก็ได้ !

    

    เธอรู้สึกรำคาญตัวเองที่โลภไปหน่อย และอยากที่จะทำยอดสินเชื่อให้ได้มาก ๆ ในคราวเดียว แต่เธอไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ

    

    อย่างไรก็ตาม เธอปรับความคิดของเธออย่างรวดเร็วและฝืนยิ้มบนใบหน้าที่สวยงามของเธอ “ในเมื่อเถ้าแก่เจียงยังไม่ต้องการเงินทุนในขณะนี้ ไว้คราวหน้าแล้วกันค่ะ”

    

    “ครั้งหน้าเมื่อคุณต้องการสินเชื่อ อย่าลืมนึกถึงสาวน้อยตัวเล็ก ๆ อย่างฉันด้วยนะคะ ! ”

    

    มุมปากของจูกั๋วฟู่กระตุกอย่างแรง: ตามที่คาดไว้ เธอกำลังดึงเจียงเสี่ยวไป๋ไปเป็นลูกค้าต่อหน้าต่อตาเขาเลย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋: ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่เอา

    

    เมื่อรู้ว่าเจี่ยงชิงชิงเข้าใจผิดในสิ่งที่เขาหมายถึง เจียงเสี่ยวไป๋จึงทำได้เพียงพูดอย่างจริงจัง “ประธานเจี่ยง ผมแค่บอกว่าไม่ต้องการกู้สินเชื่อ 3 ล้านหยวน ! แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ขอสินเชื่อ จากคุณเสียหน่อย ! ”

    

    เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสับสน

    

    “เถ้าแก่เจียง คุณหมายถึงอะไร ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ประธานเจี่ยง ผมต้องการกู้เงิน 8 ล้าน”

    

    ห๊ะ ?

    

    เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

    

    จากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าเหตุผลที่เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธไม่ใช่เพราะสินเชื่อ 3 ล้านนั้นมากเกินไป

    

    แต่เพียงเพราะว่าสินเชื่อ 3 ล้านนั้นน้อยเกินไป !

    

    เขามีความตั้งใจอันยิ่งใหญ่ และต้องการสินเชื่อ 8 ล้าน !

    

    หลังจากตั้งสติได้ เจี่ยงชิงชิงก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น เธอแย้มยิ้มออกมาโดยธรรมชาติ

    

    “เถ้าแก่เจียง คุณ……ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ? ”

    

    เจี่ยงชิงชิงถามอย่างประหม่า เธอจำเป็นต้องขอคำยืนยัน ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่เชื่อ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดเสียงดังว่า “ฉันไม่เคยพูดล้อเล่นกับผู้หญิงสวย ๆ เลย ! ”

    

    ฮู่ว……

    

    เจี่ยงชิงชิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

    

    ตอนนี้เธอเชื่อมั่นแล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการกู้ยืมเงิน 8 ล้านจริง ๆ

    

    เดิมทีเธอไม่คิดว่าเธอจะสามารถปล่อยสินเชื่อ 3 ล้านหยวนได้ด้วยซ้ำ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะปล่อยสินเชื่อได้ 8 ล้านในคราวเดียวแบบนี้

    

    นั่นหมายความว่าเธอทำยอดของปีนี้ได้แล้ว

    

    ความสุขเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป และความประหลาดใจครั้งใหญ่นี้ทำให้ใบหน้าสวยของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย

    

    มันน่าตื่นเต้นมาก

    

    เจี่ยงชิงชิงรู้สึกตื่นเต้นมาก ถ้าพี่เขยของเธอไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในตอนนี้ เธอคงจะลืมตัวกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “เถ้าแก่เจียง ขอบคุณมาก ! ”

    

    จูกั๋วฟู่ยิ้มอย่างขมขื่นที่ด้านข้าง โดยจำได้ว่าตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋มาหาเขาเพื่อขอยืมเงินเป็นครั้งแรก ครั้งหนึ่งเขาเคยพูดว่า “ประธานจู มันคงจะดีถ้าคุณให้ผมกู้ได้ 100 ล้าน ! ”

    

    ในเวลานั้น เขารู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเล่น

    

    ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมั่นใจมากขึ้นแล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ

    

    ทันใดนั้น เจี่ยงชิงชิงก็พาเจียงเสี่ยวไป๋เข้าสู่ขั้นตอนการกู้ยืมเงิน

    

    เช่นเดียวกับการทำตามขั้นตอนที่ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ขั้นตอนง่าย ๆ เพียงกรอกแบบฟอร์ม ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือ

    

    อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีบัญชีของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน ดังนั้นเจี่ยงชิงชิงจึงพาเขาไปเปิดบัญชีเป็นการส่วนตัวและฝากเงิน 8 ล้านเข้าบัญชี งานกู้ยืมเงินถือว่าเสร็จสมบูรณ์

    

    เมื่อมีบัญชีธนาคารที่มียอดเงินฝาก 8 ล้านหยวนอยู่ในมือ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกมีความสุขมาก

    

    ด้วยเงินจำนวนนี้ เขาสามารถดำเนินการแผนการธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ต่อไปได้แล้ว

    

    เจี่ยงชิงชิงมีความสุขและตื่นเต้น เธอเพิ่งได้ย้ายจากสาขาเมืองประมาณมณฑลมาที่ชิงโจวได้แค่เดือนกว่าเท่านั้น แต่เธอทำยอดของปีนี้ได้แล้ว ผลงานนี้น่าประทับใจอย่างยิ่ง

    

    จูกั๋วฟู่ก็มีความสุขไม่แพ้กัน เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ทำเรื่องกู้ยืมเงิน 8 ล้านหยวนจากน้องสาวภรรยาของเขา ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้เขาไม่เดือดร้อนเท่านั้น แต่ยังช่วยแก้ปัญหาของน้องสาวภรรยาอีกด้วย

    

    และยังช่วยแก้ปัญหาของเขาด้วย

    

    แบบนี้น้องภรรยาจะได้ไม่มารบเร้าเขาอีกต่อไป

    

    พวกเขาทั้งสามต่างก็มีความสุข

    

    หลังจากออกมาจากธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนแล้ว จูกั๋วฟู่จับไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ “น้องชายยอดเยี่ยมจริง ๆ ”

    

    เขาชื่นชมเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ เพราะชายหนุ่มคนนี้มีความสามารถในการทำสิ่งต่าง ๆ และกล้าที่จะขอกู้ยืมเงินจากธนาคารเป็นจำนวนมากขนาดนี้ !

    

    รวมทั้งก่อนหน้านี้ เจียงเสี่ยวไป๋กู้ยืมเงินจากทั้งสองธนาคารไปกว่า 15 ล้านหยวนแล้ว

    

    ถ้าเป็นเขา อย่าว่าแต่จะกู้สัก 150,000 หยวนเลย ต่อให้ 15,000 หยวน เขาก็ยังไม่กล้ากู้

    

    หลังจากที่ทั้งสองกลับไปที่ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีนบนถนนชิงโจว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับรถของเขากลับไปที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส

    

    “เมียจ๋า ผมกลับมาแล้ว ! ”

    

    ทันทีที่เข้าประตูมา เขาก็ตะโกนพร้อมโบกสมุดบัญชีธนาคารสองเล่มในมือ

    

    หลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอินเพียงเงยหน้าขึ้นมอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา

    

    อย่างไรก็ตาม เฝิงเยี่ยนหงไม่ใช่คนนอก

    

    เฝิงเยี่ยนหงจะไม่หัวเราะเธอแน่นอน

    

    ในความเป็นจริง เธอไม่รู้ว่าเฝิงเยี่ยนหงไม่เพียงแต่จะไม่หัวเราะเธอเท่านั้น แต่ยังอิจฉาเธออีกด้วย

    

    เฝิงเยี่ยนหงต้องการให้หวังผิงมาหาเธอทุกวัน

    

    เธอถอนหายใจในใจ เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่รักภรรยามากจริง ๆ

    

    หวังผิงโง่มากจนเขาไม่สามารถเรียนรู้จากเจียงเสี่ยวไป๋ได้

    

    “เมียจ๋า ผมให้ ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เดินปรี่เข้าไปหาหลินเจียอินอย่างรวดเร็ว และยื่นสมุดบัญชีธนาคารสองเล่มให้เธอ

    

    “เงินกู้ได้รับการอนุมัติแล้วสินะ ! ”

    

    หลินเจียอินพูดไปงั้นและหยิบสมุดบัญชีเงินฝากมา ถึงเพิ่งสังเกตว่ามีสองเล่ม

    

    เธอคุ้นเคยกับสมุดเล่มสีเขียว เจียงเสี่ยวไป๋มอบให้เธอครั้งสุดท้ายหลังจากกู้เงิน 3 ล้านหยวน ต่อมาเธอโอนเงินมากกว่า 2.88 ล้านไปในบัญชีของเธอ ก่อนที่จะคืนสมุดบัญชีเงินฝากให้เจียงเสี่ยวไป๋ไป

    

    ส่วนสมุดบัญชีเงินฝากสีแดงมีชื่อธนาคารเขียนไว้ว่า ‘ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน’ ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน

    

    เธอจึงเปิดดูอย่างสงสัย

    

    ชื่อบัญชี : เจียงเสี่ยวไป๋

    

    

    ธนาคารที่เปิดบัญชี: ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน สาขาชิงโจว

    

    ยอดคงเหลือ: 8,000,000.00 หยวน

    

    ซี๊ด !

    

    หลินเจียอินขยี้ตาและนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกต้องแล้ว มันมีเลขศูนย์หกตัว !

    

    “ 8 ล้าน ! ”

    

    หลินเจียอินอุทานและเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ ด้วยดวงตาที่สวยงามของเธอและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ไหนคุณบอกว่าจะกู้เงิน 4 ล้านไง ? ทำไมมันถึงกลายเป็น 8 ล้านได้ล่ะ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ และพูดว่า “เงิน 8 ล้านนี้ผมกู้มาจากธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน และ 4 ล้านที่คุณพูดถึงนั้น ผมไปกู้มาจากธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ! ”

    

    หลินเจียอินเปิดบัญชีธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีนอีกครั้ง

    

    ชื่อบัญชี : เจียงเสี่ยวไป๋

    

    ธนาคารที่เปิดบัญชี: ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน สาขาชิงโจว

    

    ยอดคงเหลือ: 4,000,001.00 หยวน

    

     4 ล้านและหนึ่งหยวน โดยหนึ่งหยวนคือยอดคงเหลือหลังจากการโอนเงินครั้งล่าสุด

    

    “ทะ ทั้งหมด……12 ล้าน ! ” หลินเจียอินเสียงสั่น

    

    เงินมากมายเพียงนี้ เธอรู้สึกว่าสมุดบัญชีที่อยู่ในมือมันช่างหนักมากเหลือเกิน

    

    เฝิงเยี่ยนหงซึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ตกใจเช่นกัน เมื่อเธอได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสอง เดิมทีเธอคิดว่าเงินกู้ของเจียงเสี่ยวไป๋จำนวน 4 ล้านในครั้งนี้มันก็มากพอแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปกู้เงินแล้ว จะกู้กลับมามากถึง 12 ล้านหยวนแบบนี้ !

    

    ต้องบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาแล้ว

    

    ผู้หญิงทั้งสองตกใจ แต่เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างสบาย ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เมียจ๋า เก็บสมุดบัญชีธนาคารเอาไว้ให้ดีนะ”

    

    “อ้อ ได้สิ ! ”

    

    หลินเจียอินรีบเก็บสมุดบัญชีธนาคารทั้งสองเล่มลงในกระเป๋าสะพายของเธอ

    

    กระเป๋าสะพายใบนี้ค่อนข้างใหญ่ เธอตัดเย็บด้วยผ้า ปกติใส่สมุดหรือหนังสือลงไปสะดวกมาก

    

    เจียงเสี่ยวไป๋มองดูมันแล้วส่ายหัว โดยคิดว่าเขาควรซื้อกระเป๋าสวย ๆ ให้ภรรยาของเขาบ้างแล้ว

    

    เขาจำได้ว่าผู้หญิงในยุคต่อมาชอบซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมหรูหราใช้กัน

    

    เพียงแต่ว่าในยุคนี้ ที่ชิงโจวยังไม่มีกระเป๋าแบรนด์เนมขาย

    

    หากต้องการกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูเหล่านั้น ต่อไปคงต้องไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในเทียนจิงหรือเจียงเฉิงเพื่อดูว่ามีกระเป๋าที่เหมาะสมกับภรรยาของเขาไหม

    

    “เมียจ๋า ไปซื้อกระเป๋าที่ห้างสรรพสินค้ากันเถอะ”

    

    เขาเป็นคนที่คิดแล้วทำเลย เจียงเสี่ยวไป๋จึงหันไปพูดกับหลินเจียอิน