ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 55 :ช่วยสร้างความผาสุข

    ตอนที่ 55 :ช่วยสร้างความผาสุข

    

    สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อกิจการของหลิวซือกั๋วและภรรยาของเขา

    

    ไม่นาน ก็มีลูกค้ามาซื้อผัดมันฝรั่งอีก

    

    บางคนก็บอกว่ามันอร่อย บางคนก็บอกว่ารสชาติธรรมดา ๆ มีเพียงไม่กี่คนที่เคยกินที่ร้านของเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นถึงจะบอกว่ามันไม่อร่อย แต่ถ้าพวกเขาเถียงกับหลิวซือกั๋วและภรรยา เจิ้งต้าเป่าก็จะเดินออกมาดู

    

    ลูกค้าเหล่านี้เห็นเจิ้งต้าเป่าก็รู้ตัวแล้วว่าไม่ควรไปมีปัญหากับเขา นอกจากสาบานว่าคนพวกนั้นจะไม่มาที่นี่เพื่อซื้อผัดมันฝรั่งอีก คนเหล่านั้นทำแค่กินมันและยอมรับความผิดหวัง

    

    เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสถานการณ์นานกว่าครึ่งชั่วโมง เขารู้สึกเบื่อหน่ายจึงกลับไปที่ร้านของเขา

    

    “มีลูกค้าบางคนของเราวิ่งไปซื้อที่ร้านนั้น”

    

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กลับมา หวังผิงก็พูดด้วยความโกรธ

    

    สถานีรถโดยสารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ และพวกเขาสามารถประหยัดเงินได้ถึง 5 เฟินโดยการเดินไปซื้ออีกร้านที่อยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร หลายคนจึงยินดีที่จะเดินไปที่นั่น

    

    กิจการวันนี้ก็เลยได้รับผลกระทบอยู่บ้าง

    

    หลินเจียอินยังพูดอีกว่า “ไม่อย่างนั้นเราขายมันในราคา 3.5 เหมาเหมือนกันดีไหม ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องกังวล กิจการของพวกเขาอยู่ได้ไม่นานหรอก”

    

    “อย่างนั้นหรือ แน่ใจนะ ? ” หลินเจียอินถามอย่างสงสัย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและถามคำถามกลับ “คุณรู้ไหมว่าใครขายผัดมันฝรั่งที่นั่น ? ”

    

    หลินเจียอินพูดด้วยความประหลาดใจ “ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เล่าสิ่งที่เขาสังเกตเห็นให้เธอฟัง

    

    จากนั้น หลินเจียอินก็ยิ้ม

    

    “ตามที่คุณว่า ซอสรสชาติไม่อร่อยแบบนี้ ลูกค้าที่เคยกินจากร้านเราไปคงจะเสียใจแน่ถ้าไปซื้อผัดมันฝรั่งถูก ๆ ที่โน่น”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

    

    หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

    

    ทุกอย่างที่ร้านดำเนินการไปอย่างปกติจวบจนกระทั่งเวลา 17.00 น. ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋กลับบ้านอย่างตรงเวลา

    

    “เสี่ยวไป๋ ลูกรู้ไหมว่าหลิวซือกั๋วรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กและไม้ไผ่แท่งเล็กเหมือนกัน”

    

    ทันทีที่เขามาถึงบริเวณริมร่องน้ำ เจียงไห่หยางรีบไปถามอย่างกระวนกระวาย

    

    “อ้อ พวกเขาให้ราคาชั่งละเท่าไรหรือ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างเรียบเฉย ไม่มีท่าทีกังวล

    

    นับตั้งแต่เมื่อคืนนั้นที่เขาบอกว่าจะให้ราคามันฝรั่งแค่ชั่งละ 3 หลี ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาไม่มีเวลามารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กเลย

    

    “หลิวซือกั๋วจ่าย 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง”

    

    เจียงไห่หยางจ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “ลูกบอกว่าจะจ่ายเพียง 3 หลีต่อหนึ่งชั่ง แต่เขาจ่าย 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการตบหน้าลูกชัด ๆ ตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านต่างบอกว่าลูกใจดำ ส่วนหลิวซือกั๋วเป็นคนดีมีน้ำใจ”

    

    เมื่อหลินเจียอินได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย มันฝรั่งลูกเล็กในคลังของร้านสามารถใช้ได้เพียง 2 วันเท่านั้น และเธอเองก็วางแผนที่จะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กเพิ่มในวันพรุ่งนี้

    

    รอบนี้หลิวซือกั๋วเสนอราคารับซื้อมากถึง 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋เสนอราคาให้เพียง 3 หลีต่อชั่งเท่านั้น ความแตกต่างของราคาห่างกันเป็นเท่าตัวเลย

    

    แทบไม่มีทางเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้จากชาวบ้านในหมู่บ้าน

    

    เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “แล้วเราจะทำอย่างไรดี ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเจียงไห่หยาง “พ่อ ประกาศถึงชาวบ้านในแถวฝายเก็บน้ำและหมู่บ้านใกล้เคียง โดยเฉพาะหมู่บ้านถังซาน บอกว่าผมจะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจำนวนมากภายในสามวันนับจากเย็นวันพรุ่งนี้ ผมจะให้ราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง”

    

    อะไรนะ ?

    

    ทั้งเจียงไห่หยางและหลินเจียอินต่างผงะและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความเหลือเชื่อ

    

    “บ้าไปแล้วหรือ ? ”

    

    “รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งเนี่ยนะ ! ”

    

    แค่ราคารับซื้อชั่งละ 6 หลีของหลิวซือกั๋วนั้นก็ไม่ใช่ราคาต่ำ ๆ แล้ว ราคาที่เจียงเสี่ยวไป๋เสนอจะรับซื้อชั่งละ 4 เหมานับว่าเป็นราคาที่แทบจะสูงเสียดฟ้า

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อ ผมทำผัดมันฝรั่งขายได้เงินตกชั่งละ 8 เหมา แม้ว่าผมจะซื้อมันฝรั่งมาในราคาชั่งละ 4 เหมา แต่ก็ยังมีกำไรครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะขาดทุนได้”

    

    เจียงไห่หยางคิดตามและคิดว่าเขาพูดสมเหตุสมผล

    

    แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายังคงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มราคาให้สูงขนาดนั้นหรอก ให้ราคาสูงกว่าเขาสักหน่อย ประมาณ 7-8 หลีต่อชั่งก็ได้”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดว่า “พ่อ พ่อฟังผมก็พอแล้ว เย็นนี้พ่อต้องกระจายข่าวให้ทุกคนรู้ อย่าปล่อยให้พวกเขาขายมันฝรั่งลูกเล็กในราคาถูก”

    

    เจียงไห่หยางมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความงุนงง ทำไมเขาต้องกระจายข่าวเย็นนี้เลยล่ะ ?

    

    เขาถอนหายใจ เขาไม่สนใจแล้วว่าลูกชายของเขากำลังจะทำอะไร แค่ทำหน้าที่กระจายข่าวเท่านั้น

    

    หลังจากที่เจียงไห่หยางจากไป หลินเจียอินก็ถามว่า “คุณมีแผนอะไร ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมน่ะหรือ ผมกำลังคิดนำความผาสุขมาสู่ผู้คนในหมู่บ้านของเราน่ะ”

    

    “นำความผาสุกมาให้ ? ”

    

    หลินเจียอินรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เข้าใจ

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในอดีต มันฝรั่งลูกเล็กขายไม่ได้ แต่ตอนนี้หากทุกคนได้ยินมาว่าสามารถขายมันฝรั่งลูกเล็กได้ใน 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง คุณคิดว่าพวกเขาจะนำออกมาขายทั้งหมดหรือไม่”

    

    “นั่นมันแน่นอน”

    

    หลินเจียอินกล่าว

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครอบครัวหนึ่งมีมันฝรั่งลูกเล็กหลายร้อยชั่ง และแต่ละครอบครัวสามารถขายได้ 100-200 หยวน แบบนั้นถือเป็นความผาสุกพวกเขาไม่ใช่หรือ ? ”

    

    หลินเจียอินคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะสร้างความผาสุกให้แก่ชาวบ้านได้จริง ๆ

    

    แต่ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้น

    

    “คุณจ่าย 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง แต่หลิวซือกั๋วจ่ายเพียง 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ดังนั้นเขาจะไม่สามารถหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้ และจะไม่มีใครมาแข่งขันทางธุรกิจกับเราแล้ว ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง “เมียจ๋า คุณฉลาดมาก”

    

    หลินเจียอินหน้าแดงกับสิ่งที่เขาพูด และรีบเปิดประตูบ้าน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองทางบ้านของหลิวซือกั๋ว แววตาเขาดูเย็นชาขึ้นทันที

    

    เฮอะ คิดว่าร่วมมือกับนักเลงเฉินแล้วจะแย่งผลประกอบการของฉันไปได้อย่างนั้นหรือ ?

    

    ครั้งนี้ ฉันจะทำให้นักเลงเฉินกระอักเลือดออกมาให้ได้

    

    ……

    

    “มันฝรั่งลูกเล็กราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ? จำไม่ผิดใช่ไหม ? ”

    

    “ไม่ผิด ๆ ลุงไห่หยางเป็นคนพูดเอง”

    

    “งั้นก็คงไม่ผิดจริง ๆ สิ่งที่ลุงไห่หยางพูดเชื่อถือได้”

    

    “พระเจ้า มันฝรั่งลูกเล็กหนึ่งชั่งราคา 4 เหมา ครอบครัวของฉันมีมันฝรั่งลูกเล็กกว่า 600 ชั่ง รวมแล้วน่าจะได้ราคา 240 หยวนเลยน่ะสิ”

    

    “ครอบครัวของฉันมีประมาณ 360 ชั่ง”

    

    “แล้วจะรออะไรอีก รีบลากมันฝรั่งลูกเล็กส่งไปที่บ้านของเขาเร็ว”

    

    “ลุงไห่หยางบอกว่าจะเริ่มรับซื้อในคืนพรุ่งนี้ ถึงเวลานั้นจะมีรถมาลากเอา อย่าพลาดท่าขายมันในราคาต่ำกว่านี้เชียว”

    

    “ได้ราคาตั้ง 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ใครจะขายในราคาต่ำกว่านี้กันล่ะ ? ”

    

    “ฉันจะรอจนถึงเย็นพรุ่งนี้ เมื่อฉันขายมันฝรั่งได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปตลาดเพื่อซื้อเนื้อหมูมาทำอาหารกิน”

    

    “ฉันได้ยินมาว่าเขารับซื้อเพียงสามวันเท่านั้น ดังนั้นรีบเก็บมันฝรั่งลูกเล็กขายกันเถอะ”

    

    “สามวันนี้อย่าเพิ่งทำอะไรเลย ขอขายมันฝรั่งลูกเล็กก่อน”

    

    “ฉันด้วย”

    

    “……”

    

    ข่าวที่ว่า เจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กโดยให้ราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งได้แพร่กระจายไปทั่ว

    

    ไม่เพียงแต่ในเจียงวานนั้น แต่ยังมีหมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายหมู่บ้านที่ได้รับข่าวนี้

    

    หลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงซึ่งเปิดแผงขายผัดมันฝรั่งที่หน้าทางเข้าสถานีรถโดยสารจนถึงหลัง 20.00 น. ถึงปิดแผงขาย เพราะมันฝรั่งดิบที่พวกเขาขนมาเพิ่งหมด

    

    “ขายได้เท่าไหร่ ? ”

    

    หลังจากเก็บแผงแล้ว เจิ้งต้าเป่าก็เข้ามาถาม

    

    “รวมขายได้ 474 หยวน”

    

    หลังจากที่หลิวซือกั๋วนับเงินเสร็จ มือของเขาก็สั่น

    

    การขายผัดมันฝรั่งในวันเดียวได้เงินมากมายโดยไม่คาดคิด

    

    ดวงตาของเจิ้งต้าเป่าก็เปล่งประกายขึ้นเช่นกัน

    

    ทำกำไรได้มากเกินไปแล้ว

    

    เขาฉกเงินจากมือหลิวซือกั๋วมานับได้ 47 หยวนและมอบให้เขา “ฉันจะให้นาย 1 ส่วน 10 ของรายได้ตามข้อตกลง และฉันจะนำส่วนที่เหลือกลับไปให้เจ้านาย”

    

    “ขอบคุณพี่เจิ้ง ขอบคุณลูกพี่เฉิน”

    

    หลิวซือกั๋วกล่าวอย่างตื่นเต้น และถือเงิน 47 หยวนไว้ในมือ

    

    “อืม พรุ่งนี้ฉันจะให้คนลากมันฝรั่งลูกเล็กมาเพิ่ม”

    

    หลังจากที่เจิ้งต้าเป่าพูดจบ เขาก็เดินจากไป

    

    หลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงรีบกลับไปที่เจียงวานเช่นกัน

    

    ระหว่างทาง สามีภรรยายิ้มและฮัมเพลงไปด้วย

    

    “นกเป็นคู่อยู่บนต้นไม้~

    

    สายน้ำภูเขาเขียวสวย มองดูแล้วสะอาดตา~

    

    เด็ดดอกไม้ขึ้นมาด้วยมือเปล่า~

    

    เขาทัดดอกไม้ไว้บนผมของภรรยา~

    

    นับแต่นี้ไปไม่ต้องตกเป็นทาสอีกต่อไป~

    

    สองสามีภรรยาเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข~

    

    ……”