ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 57 :หลิวซือกั๋วจ่ายโหดกว่า

    ตอนที่ 57 :หลิวซือกั๋วจ่ายโหดกว่า

    

    “ซือกั๋ว เจียงเสี่ยวไป๋เสนอราคาให้ชั่งละ 4 เหมา…”

    

    ในที่สุด เฉินหยวนชางก็ได้บอกความจริงแก่หลิวซือกั๋ว

    

    “อะไรนะ ? ”

    

    “4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง มันจะเป็นไปได้อย่างไร ! ”

    

    หลิวซือกั๋วตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า จึงตะโกนออกมาเสียงดัง

    

    ”ลุงไห่หยางเป็นคนพูดเอง ราคาไม่ผิดแน่” เฉินหยวนชางส่ายหัวและพูดว่า “ราคาชั่งละ 4 เหมาเป็นราคาที่สูงมาก ไม่มีใครปฏิเสธราคานี้ได้”

    

    เจียงไห่หยางมีชื่อเสียงอย่างมากในเจียงวาน และเขาเป็นคนที่ทุกคนให้ความนับถือ

    

    คำพูดนั้นออกมาจากปากของเขา แน่นอนว่าชาวบ้านย่อมเชื่ออย่างสุดซึ้ง

    

    “จะเป็นไปได้อย่างไร ? ”

    

    “ทำอย่างไรต่อดี ? ”

    

    หลิวซือกั๋วยังคงพึมพำเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้ เขาเดินคอตกกลับบ้านอย่างหดหู่ใจ

    

    เฉินหยวนชางมองไปที่ด้านหลังของหลิวซือกั๋ว เขาถอนหายใจและส่ายหัวอีกครั้ง

    

    “ทำไมกลับเร็วล่ะ ? ”

    

    จูเยี่ยนผิงเพิ่งล้างมันฝรั่งและใส่ลงในหม้อเพื่อปรุงอาหาร เธอกำลังจะไปที่สวนผักเพื่อเก็บพริกและผักใบเขียวจำนวนหนึ่ง เธอเห็นหลิวซือกั๋วกลับมาอย่างรวดเร็วจึงถามด้วยความประหลาดใจ

    

    “ตอนนี้พวกเขาไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เราแล้ว จะทำอย่างไรต่อไปดี ? ” หลิวซือกั๋วพูดอย่างโกรธเคือง

    

    จูเยี่ยนผิงตกตะลึงและถามอย่างกระวนกระวาย “เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเขาไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้คุณล่ะ ? ”

    

    หลิวซือกั๋วพูดอย่างโกรธเคืองถึงเรื่องการรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กของเจียงเสี่ยวไป๋ในราคาชั่งละ 4 เหมา

    

    “แล้วเราจะทำอย่างไรดี ? ”

    

    จูเยี่ยนผิงกระวนกระวาย เธอเดินวนไปรอบ ๆ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

    

    หลิวซือกั๋วดูอย่างกระวนกระวายและตะโกนออกมา “เธอช่วยหยุดเดินวนไปวนมาได้ไหม ฉันเวียนหัวหมดแล้ว ! ”

    

    จูเยี่ยนผิงกระวนกระวายใจอยู่แล้ว และเมื่อหลิวซือกั๋วตะโกนใส่หน้าเธอ เธอก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “หลิวซือกั๋ว เดี๋ยวนี้รู้จักตะโกนใส่หน้าฉันแล้วหรือ ถ้าคุณมีความสามารถก็ไปจัดการเจียงเสี่ยวไป๋นู่น”

    

    หลิวซือกั๋วตกตะลึง เขาจะกล้ายั่วยุเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร ?

    

    เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า “เธอไปเตรียมอาหารเถอะ ฉันจะไปหมู่บ้านถังซาน คงต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาลูกพี่เฉินแล้ว จะได้คิดหาวิธีจัดการ”

    

    “ใช่ ใช่ ใช่ ลูกพี่เฉินต้องมีวิธีจัดการแน่นอน”

    

    จูเยี่ยนผิงดูเหมือนจะมีความหวังมากขึ้น เธอรีบไปที่สวนผักเพื่อเก็บผักและกลับมาทำอาหารกินง่าย ๆ

    

    ทั้งคู่กำลังกินข้าวเย็น ทันใดนั้นเจิ้งต้าเป่าก็มาหาพวกเขาอย่างกระทันหัน

    

    หลิวซือกั๋วพูดอย่างมีความสุขว่า “พี่เจิ้ง ทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ ฉันกะว่ากินข้าวเย็นเสร็จแล้ว จะรีบไปที่หมู่บ้านถังซานอยู่พอดี”

    

    เจิ้งต้าเป่า กล่าวว่า “ลูกพี่กลัวว่านายจะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจากชาวบ้านไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงขอให้ฉันบอกนายให้รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กราคาชั่งละ 4.5 เหมาในเย็นนี้เลย อย่าให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้มันฝรั่งลูกเล็กไปแม้แต่ชั่งเดียว”

    

    “ชั่งละ 4.5 เหมาเลยหรือ ? ”

    

    หลิวซือกั๋วอุทานด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็มีความสุขอีกครั้ง

    

    ลูกพี่เฉินเป็นลูกพี่ที่ดีจริง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋จ่ายชั่งละ 4 เหมา แต่ลูกพี่เฉินจ่าย 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ซึ่งสูงกว่าของเจียงเสี่ยวไป๋ถึง 5 เฟิน

    

    มาดูกันว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้อย่างไร !

    

    เฮอะ ทั้งถานชิงซาน เฉินหยวนชางและคนพวกนั้นต้องขายมันฝรั่งลูกเล็กให้ฉันอย่างแน่นอน เพราะราคาที่ฉันเสนอให้นั้นสูงลิ่วขนาดนี้

    

    เมื่อนึกถึงภาพความตื่นเต้นเหล่านั้น หลิวซือกั๋วจึงพาเจิ้งต้าเป่าไปรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กที่บ้านชาวบ้านทีละหลัง

    

    ผ่านไปได้ไม่นาน ทั่วทั้งเจียงวานก็เข้าสู่ความโกลาหล

    

    เจียงเสี่ยวไป๋จ่ายราคามันฝรั่งลูกเล็กชั่งละ 4 เหมา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีอยู่แล้ว แต่หลิวซือกั๋วนั้นจ่ายมากกว่า เขาจ่ายถึง 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง

    

    นอกจากนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จะรับซื้อในคืนพรุ่งนี้ แต่หลิวซือกั๋วจะรับซื้อทันที

    

    ราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ทั้งยังได้เงินในทันที

    

    แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ ?

    

    ชาวบ้านที่มีมันฝรั่งลูกเล็กอยู่ที่บ้านตัดสินใจขายมันให้กับหลิวซือกั๋วโดยไม่ลังเล จากนั้นพวกเขาก็รับเงินอย่างมีความสุข พวกเขาบรรจุมันฝรั่งลูกเล็กและแบกไปไว้ที่บ้านของหลิวซือกั๋ว

    

    เรื่องนี้ไปถึงหูของเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ และคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

    

    “หลิวซือกั๋วกำลังทำอะไรอยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นการขัดขวางไม่ให้เสี่ยวไป๋หาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้”

    

    หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างเดือดดาล

    

    “ผมคิดว่าเขาคงไม่เข็ดมากกว่า วันนั้นพี่รองยังจัดการเขาไม่หนักพอ ถ้าเขากล้าขวางเส้นทางทำเงินของพี่รอง ผมจะไปจัดการเขา”

    

    เจียงเสี่ยวเหลยคลี่ยิ้ม หยิบท่อนไม้ข้างกำแพงขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจและเตรียมจะไปสั่งสอนหลิวซือกั๋ว

    

    “ไอ้ลูกคนนี้ แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”

    

    เจียงไห่หยางตะโกนใส่เจียงเสี่ยวเหลย แล้วพูดขึ้นว่า “คิดว่าการมีเรื่องชกต่อย ทุบตีจะแก้ปัญหาได้หรือไง ? แกจะไปเอาชนะใครเขาได้ ? ”

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงคว้าท่อนไม้จากมือของเจียงเสี่ยวเหลยแล้วโยนลงพื้น “เจ้าน้องคนนี้ พ่อเขาส่งไปเรียนไม่ยอมตั้งใจเรียน แต่กลับมาเรียนรู้นิสัยแย่ ๆ เมื่อก่อนของพี่รองจนหมด”

    

    “แต่……แต่……”

    

    เจียงเสี่ยวเหลยอึกอักอยู่นาน แต่ไม่สามารถเถียงคำพูดเจียงเสี่ยวเฟิงได้แม้แต่คำเดียว เขากระทืบเท้าของเขาอย่างไม่พอใจ แล้วได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงกล่าวว่า “มันไม่ง่ายเลยที่พี่รองจะกลับตัวกลับใจหันมาเดินในทางที่ถูกต้องและหารายได้จากการขายผัดมันฝรั่ง หากเขาหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กไม่ได้ กิจการของเขาก็คงดำเนินต่อไปไม่รอด ผมกลัวว่าเขาจะกลับไปเลือกเดินทางเก่าอีก”

    

    “พ่อ งั้นเราไปบอกให้พวกลุงใหญ่และลูกพี่ลูกน้องของพ่อว่าอย่าขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับหลิวซือกั๋วดีไหม ? ”

    

    เจียงไห่หยางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

    

    นับแต่โบราณมา ผลประโยชน์ทำให้ใจคนเปลี่ยนไปอยู่แล้ว หากราคาเท่ากัน ญาติพี่น้องย่อมช่วยเหลือญาติ แต่ถ้าราคาของเจียงเสี่ยวไป๋ต่ำกว่า การไปขอให้พวกเขาไม่ขายในเวลานี้ก็คงเป็นการทำลายผลประโยชน์ของพวกเขา

    

    เจียงไห่หยางถอนหายใจและพูดว่า “พ่อจะไปหาพี่รองของพวกแกก่อน”

    

    หลังจากพูดจบ เขาก็เดินไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยใบหน้าเย็นชา

    

    “ผมไปด้วย”

    

    เจียงเสี่ยวเหลยพูดจบก็เดินตามเจียงไห่หยางไป

    

    หวังซิ่วจวี๋และเจียงเสี่ยวเฟิงมองหน้ากันแล้วเดินตามไป

    

    หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋กินมื้อเย็นกับครอบครัวแล้ว เขาก็ทำซอสสูตรลับในครัวสำหรับวันพรุ่งนี้ หลินเจียอินอยากเรียนรู้สูตร ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงสอนเธอโดยไม่ปฏิเสธ

    

    ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกันอยู่ในครัว คนหนึ่งตั้งใจศึกษาวิธีทำซอสสูตรลับ อีกคนก็ลงมือทำซอสสูตรลับ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย

    

    “ปู่คะ”

    

    จนกระทั่งได้ยินชานชานเรียกใครคนหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินถึงได้เห็นเจียงไห่หยางเดินเข้ามาด้วยใบหน้าขึงขัง

    

    “พ่อ”

    

    หลินเจียอินทักทายพ่อสามีเสียงเบา เธอหน้าแดงและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

    

    ตอนนี้เธอยืนใกล้เจียงเสี่ยวไป๋มากจนดูสนิทสนมเกินไป เมื่อเธอเห็นพ่อสามี หญิงสาวรู้สึกกระดากอายและรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋สงบลงมาก และถามว่า “พ่อ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ ? ”

    

    เจียงไห่หยางตั้งสติและพูดว่า “หลิวซือกั๋วใจกว้างจริง ๆ เขารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในหมู่บ้านโดยให้ราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง”

    

    “อ้อ ผมรู้แล้ว”

    

    เจียงไห่หยางคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะตื่นตระหนกเมื่อได้ยินสิ่งนี้ แต่เขาตอบสนองเพียงการตอบสั้น ๆ ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ดูร้อนรนแต่อย่างใด

    

    เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    

    เจียงไห่หยางมองดูอย่างกระวนกระวาย เขาส่ายหัวและพูดว่า “ลูกชายกลับนิ่งเฉย ส่วนคนเป็นพ่อนั้นร้อนใจแทบตาย นี่แกไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือ ? ”

    

    หลินเจียอินได้ยินก็ร้อนใจตาม หญิงสาวจึงพูดขึ้นว่า “ทำไมเราไม่รับซื้อราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่งเหมือนกันล่ะ ซื้อเก็บไว้สักหน่อยก่อน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่มีประโยชน์ที่จะขึ้นราคา”

    

    หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาพูดอีกครั้งว่า “เดี๋ยวผมจะไปคุยกับเขาก่อน”

    

    เจียงไห่หยางรู้สึกประหม่าเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “แกจะไปมีเรื่องกับเขาอีกใช่ไหม ? ”

    

    เมื่อวานก่อนที่เขาทำร้ายร่างกายหลิวซือกั๋วมันสมเหตุสมผลแล้ว แต่มันคงไม่มีเหตุผลที่จะไปทำร้ายหลิวซือกั๋วอีกในวันนี้

    

    หลินเจียอินพูดโน้มน้าวเขาเช่นกัน “อย่าหุนหันพลันแล่น”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “สุภาพบุรุษใช้เหตุผลแต่ไม่ใช่กำลัง ผมแค่ไปคุยกับเขา ไม่ได้ไปชกต่อยเขา”

    

    ทั้งเจียงไห่หยางและหลินเจียอินต่างพากันมุ่ยปาก

    

    ใครจะไปเชื่อ

    

    ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นสุภาพบุรุษที่ใช้เหตุผล แต่ไม่ใช้กำลัง แล้ววันก่อนฝีมือใคร ?

    

    “พี่รอง ถ้าพี่ต่อยหลิวซือกั๋ว ฉันจะช่วยพี่เอง”

    

    เจียงเสี่ยวเหลยที่ตามมาข้างหลังไม่ได้ยินสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดไปก่อนหน้านี้ เขาได้ยินเพียง “ไปต่อย” โดยคิดว่าพี่รองกำลังจะไปมีเรื่องกับหลิวซือกั๋วอีกครั้ง เขาจึงตะโกนอย่างตื่นเต้นทันที

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าให้เขา “ช่วยได้”

    

    พูดจบ ก็เดินออกจากบ้านไป

    

    คนในหมู่บ้านต่างปลูกบ้านใกล้เคียงกัน จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะหาหลิวซือกั๋วเจอที่บ้านของเจียงไห่โจว

    

    เจียงไห่โจวและเจียงไห่หยางมีปู่คนเดียวกัน ดังนั้นตามศักดิ์แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงเรียกเจียงไห่โจวว่าอา

    

    “เสี่ยวไป๋ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ ? ”

    

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป่ เจียงไห่โจวรู้สึกกังวล

    

    อย่างไรก็ตาม เจียงไห่หยางบอกเขาแล้วและขอให้เขาขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับเจียงเสี่ยวไป๋

    

    ในตอนนั้น เขาได้ยินมาว่าหลานชายให้ราคาชั่งละ 4 เหมา เขาตบหน้าอกให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กในบ้านของเขาให้ใคร จะขายให้เจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น

    

    ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว เขากลับขายให้กับหลิวซือกั๋วไปแล้ว

    

    ราวกับว่าเขาหลงลืมคำพูดก่อนหน้าไปหมดแล้ว

    

    สุดท้ายเขาผิดสัญญา

    

    ในฐานะผู้อาวุโส เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋

    

    ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋สงบนิ่งดั่งผืนน้ำ เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ผมมาหาหลิวซือกั๋ว”