หญิงพาลผู้งามล่มเมือง กับสามีลึกลับริมบึง - บทที่ 528 สวนดอกไม้เล็ก ๆ

บทที่ 528 สวนดอกไม้เล็ก ๆ

น้ำพุหว่านอู้เซิงคือน้ำพุที่ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งนัก

ทว่าท่าทีของหลี่เยว่หานในยามนี้ เห็นได้ชัดว่านางตั้งใจจะให้จงเจิ้งอวี่นำของล้ำค่าเช่นนี้มาใช้เพียงเพื่ออาบน้ำ…

ถังซีฟานมองดูเหล่าทหารหามอ่างเงินแท้เข้าไปในห้อง ก่อนจะทยอยเทน้ำพุหว่านอู้เซิงลงไปทีละถังด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน

หลี่เยว่หานผู้นี้…

ช่างใจป้ำเกินไปแล้ว…

จงเจิ้งอวี่ที่เดิมทีกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจึงลุกออกมาดู และเขาก็ถึงกับตะลึงงันไปเช่นกัน

เมื่อช่วงเช้าหลี่เยว่หานส่งน้ำพุหว่านอู้เซิงมาให้หนึ่งกระบวย เขาชิมไปเพียงครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งให้ถังซีฟานนำไปส่งให้ถังตงฝาน แม้จะดื่มไปเพียงครึ่งเดียว แต่จงเจิ้งอวี่ก็สัมผัสได้ว่าพลังชีวิตในกายฟื้นฟูขึ้นมาก

แล้วหากใช้อาบทั้งตัวเล่า?

เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร…

“คุณหนู น้ำยาอาบเตรียมเสร็จสิ้นแล้วขอรับ เชิญท่านอาจารย์ใช้บริการโดยเร็วเถิด พระชายากำชับมาว่าหลังจากนี้จะส่งน้ำยาอาบมาให้ทุกวัน หากต้องการปรับเปลี่ยนสิ่งใด คุณหนูสามารถบอกพวกเราได้ทุกเมื่อขอรับ”

หลังจากทหารนำน้ำพุหว่านอู้เซิงใส่ถังใหญ่มาส่งรอบหนึ่งแล้ว พวกเขาก็กลับไปอีกรอบ รวมทั้งหมดสี่ถังใหญ่ น้ำในอ่างเงินแวววาวนั้นสูงขึ้นมาประมาณครึ่งอ่าง ซึ่งพอเหมาะแก่การลงไปแช่ตัวพอดี

หลังจากกล่าวขอบคุณเหล่าทหารแล้ว ถังซีฟานก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินไปหาจงเจิ้งอวี่

“เสี่ยวซี” จงเจิ้งอวี่ล่วงรู้ว่านางอยากจะพูดสิ่งใด จึงเป็นฝ่ายเดินออกมาหาเอง “เจ้าวางใจเถิด ข้ามิได้รู้สึกขุ่นเคืองใจแต่อย่างใด”

จงเจิ้งอวี่นั้นมีทิฐิและศักดิ์ศรีในตัวสูง ถังซีฟานกังวลว่าเขาจะรู้สึกแย่ที่ต้องอยู่อย่างอดสูเพื่อยื้อชีวิตไปวัน ๆ จึงตั้งใจจะมาปลอบโยน ทว่าผิดคาดที่เขาดูจะปล่อยวางได้มากกว่าที่นางกังวล

“เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อเขาส่งมาให้แล้ว ท่านก็ไปอาบน้ำเสียเถิด” ถังซีฟานเอ่ยเสียงเบา “น้ำพุหว่านอู้เซิงเป็นของดีนัก หากปล่อยทิ้งไว้ก็น่าเสียดายเปล่า ๆ”

เมื่อได้ยินดังนั้น จงเจิ้งอวี่ก็ยิ้มพลางลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู “จะให้ข้าไปคนเดียวได้อย่างไร ไปตามพี่ชายของเจ้ามาด้วยเถิด ให้เขามาแช่น้ำพร้อมกับข้า”

“ตกลงเจ้าค่ะ!” ถังซีฟานยิ้มแก้มปริ นางรีบยัดชายกระโปรงขึ้นแล้วหมุนตัวเดินออกไปตามถังตงฝานทันที

จงเจิ้งอวี่มองตามหลังนางไปจนลับสายตา ถึงได้กล้าผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา ร่างกายเขาพลันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พลางหอบหายใจอย่างหนัก

เขารู้ตัวดีว่าร่างกายนี้มาถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ที่ยังฝืนทนอยู่ได้ก็เพื่อถังซีฟานเท่านั้น

แม้จะรู้สึกเหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนเส้นแบ่งแห่งความตายตลอดเวลา แต่เพื่อไม่ให้ถังซีฟานต้องกังวล เขาจึงแสร้งทำตัวสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเขารู้ดีว่าแม่นางน้อยที่ชื่อหลี่เยว่หานที่มาเมื่อเช้านี้ มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา

ด้วยเหตุนี้กระมัง นางจึงส่งน้ำพุจิตวิญญาณหว่านอู้เซิงระดับสุดยอดมาให้มากมายเพียงนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น จงเจิ้งอวี่ก็ยิ้มออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาพิงหลังกับกรอบประตู รู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งขึ้นทุกที

ตบะของเขานั้นต่ำต้อยยิ่งนัก ต่ำจนเพิ่งจะก้าวพ้นขั้นสร้างฐานมาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในยุคสมัยที่ใครต่อใครต่างฝึกฝนเพื่อเป็นเซียน หากมิใช่เพราะเขามีรากปราณที่พอใช้ได้ และมีโอสถทิพย์คอยบำรุงยืดอายุ เกรงว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ

เพื่อถังซีฟาน เขาจึงยอมใช้ชีวิตอยู่เกินอายุขัยคนธรรมดา ยอมขึ้นเป็นฮ่องเต้ ก่อตั้งจักรวรรดิตงฮั่น เพื่อหวังให้ลูกหลานสืบทอดการดูแลมิติต่างภพแห่งนี้สืบต่อกันไป เพื่อรอวันที่ผู้มีวาสนาจะมาเปิดมันออก

เมื่อยุคสมัยแห่งการฝึกเซียนสิ้นสุดลง เหล่ายอดฝีมือต่างทยอยดับสูญ จงเจิ้งอวี่รู้ดีว่าตนเองก็หนีไม่พ้นความจริงข้อนี้

เขาจึงสละบัลลังก์แต่เนิ่น ๆ แล้วมาที่เกาะถงเซิง เพื่อหลอมตัวเองให้กลายเป็นหุ่นเชิดมนุษย์

เดิมทีคิดว่าจะต้องอยู่อย่างไร้ค่าเช่นนี้ไปจนวันตาย ใครจะคิดว่าในยามที่ลมหายใจใกล้สิ้นสุด ความปรารถนาจะกลับกลายเป็นจริง

ติดเพียงแต่ว่า ถังซีฟานยังคงงดงามเยี่ยงวันวาน ทว่าตัวเขานั้นกลับแก่ชราเหลือเกิน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จงเจิ้งอวี่ก็รู้สึกสะท้อนใจ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ใช่แล้ว… เขาช่างแก่ชราเหลือเกิน…

ทว่านางยังคงงดงามเยาว์วัยราวกับวันวาน…

…..

เรือนพักของถังตงฝานอยู่ห่างจากลานบ้านของถังซีฟานไปพอสมควร โดยมีสวนดอกไม้เล็ก ๆ คั่นกลาง ทว่าพืชพรรณที่ปลูกไว้ที่นั่นล้วนเป็นสมุนไพรและดอกไม้พิษ กลิ่นของพวกมันอบอวลและพัวพันกันอยู่ในอากาศจนกลายเป็นพิษอ่อน ๆ

สถานที่แห่งนี้จึงไม่ค่อยมีผู้ใดย่างกรายเข้ามา นอกจากบรรดาคนงานที่ต้องคอยดูแลไร่สมุนไพรเท่านั้น

คนงานเหล่านั้นก่อนจะเข้ามาดูแลไร่ในแต่ละวัน จะต้องสวมผ้าปิดปากปิดจมูกชนิดพิเศษก่อนจึงจะกล้าเข้าไป

ถังซีฟานต้องการรีบไปหาถังตงฝานให้เร็วที่สุด จึงไม่ทันได้ระแวดระวัง นางเลือกเดินลัดเข้าไปในสวนดอกไม้เล็ก ๆ เพื่อย่อระยะทาง

หลายปีมานี้จงเจิ้งอวี่มักจะประดิษฐ์สิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ยามว่าง หนึ่งในนั้นคือกำไลข้อมือที่มีกลไกซับซ้อนซึ่งเขาตั้งใจล็อกไว้ที่ข้อมือของถังซีฟาน บางทีอาจเป็นเพราะนางรีบร้อนเดินเร็วเกินไป จึงได้ยินเสียง “คลิก” ดังขึ้น แล้วกำไลก็หลุดร่วงลงสู่พื้น

ถังซีฟานที่เดิมทีเดินอยู่อย่างรวดเร็วพลันชะงักเท้าทันที เพราะกำไลที่จงเจิ้งอวี่มอบให้ตกหล่น

แม้ไร่สมุนไพรจะมีคนดูแล แต่พืชพรรณเหล่านี้กลับเติบโตได้สูงใหญ่และหนาแน่นนัก เมื่อถังซีฟานย่อตัวลงไปเก็บบุคคลภายนอกจึงแทบจะมองไม่เห็นนาง

ในขณะที่นางเก็บกำไลมาสวมใหม่อีกครั้งและกำลังจะลุกขึ้น นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งแอบย่องเข้ามาในสวนด้วยความว่องไว

ราวกับมีสิ่งใดดลใจ ถังซีฟานพลันกลั้นลมหายใจของตนไว้

ในฐานะที่เคยเป็นผู้ฝึกตน สัมผัสทั้งห้าของนางจึงเฉียบคมยิ่งนัก เพียงแค่รวมรวบสมาธิ นางก็สามารถได้ยินความเคลื่อนไหวในบริเวณใกล้เคียงได้อย่างง่ายดาย

“ท่านรองอาวุโส จะไปต่อไม่ได้แล้วนะขอรับ อากาศในสวนนี้ล้วนมีพิษ!” อาวุโสสี่เอ่ยขึ้นเสียงเบา

ทั้งสามหยุดฝีเท้าลงในที่สุด อาวุโสสองมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น ก่อนจะเอ่ยว่า “ที่ข้าเรียกพวกท่านมา ก็เพื่อจะถามว่าพวกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับการเปลี่ยนแปลงบนเกาะในช่วงนี้!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาวุโสสามก็ขมวดคิ้วเปิดประเด็นขึ้นก่อน “เกาะถงเซิงเดิมทีเป็นสถานที่ที่ต้องเข่นฆ่าเพื่อเอาชีวิตรอด แต่พอโดนเจ้าผัวเมียคู่นั้นเข้ามาวุ่นวาย พวกเราที่เป็นอาวุโสก็แทบจะไม่เหลือความน่าเกรงขามอีกแล้ว อีกอย่าง องครักษ์เงาหรือนักรบเดนตายที่ไม่ได้ผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย จะยังเรียกว่านักรบเดนตายได้อีกหรือ? อย่างไรเสียข้าก็ไม่พอใจ!”

เห็นอาวุโสสามพูดออกมา อาวุโสสี่ก็ถอนหายใจตาม “นั่นน่ะสิ ข้าก็คิดเหมือนกับท่านอาวุโสสาม ท่านฉีอ๋องนั่นก็เป็นเด็กที่โตมาจากเกาะถงเซิงของเรามิใช่หรือ หากไม่มีเกาะแห่งนี้ เขาจะมีวิชาความรู้ติดตัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ช่างไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเสียจริง ยังจะกล้ากลับมาหาเรื่องคนบนเกาะอีก ช่างสารเลวนัก!”

หลังจากฟังอาวุโสทั้งสองพูดจบ อาวุโสสองก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พวกท่านทั้งสอง ข้ามีอุบายหนึ่ง ที่จะช่วยให้เกาะถงเซิงกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้!”

“เชิญว่ามาเลย!” อาวุโสสามและอาวุโสสี่สบตากัน

“บนเกาะนี้มีหุ่นเชิดระดับสูงอยู่เพียงตนเดียว นั่นก็คือจงเจิ้งอวี่ ปฐมฮ่องเต้แห่งแคว้นตงฮั่น แต่ยามนี้แม่นางที่ชื่อถังซีฟานนั่นกลับเลี้ยงดูหุ่นเชิดนั่นราวกับเป็นคนมีชีวิต เรื่องนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!” อาวุโสสองมองไปยังคนทั้งสองด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวดูน่าเกลียด

“ข้าต้องการให้พวกเราแอบไปขโมยหุ่นเชิดนั่นมา แล้วใช้มันเป็นข้อต่อรองบีบให้พวกนั้นไสหัวไปจากเกาะถงเซิง!”

เมื่อได้ยินดังนั้น อาวุโสสามและอาวุโสสี่ต่างก็รู้สึกไม่เข้าใจ “เหตุใดต้องเป็นหุ่นเชิด? พวกเราไปจับคนเป็น ๆ มาไม่ดีกว่าหรือ อย่างไรเสียหุ่นเชิดนั่นก็ดูจะไม่มีมูลค่าอะไรเหลือแล้ว!”

“หุ่นเชิดนั่นแหละเหมาะสมที่สุด” อาวุโสสองยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“หากจับคนเป็น พวกโจรพวกนั้นอาจจะแอบย้อนกลับมาช่วยคนหลังจากจากไปแล้วก็ได้ แต่ถ้าเป็นหุ่นเชิด… พอพวกมันยอมไปจากที่นี่ เราก็แค่ผ่าร่างมันออกมาศึกษาให้ละเอียดเสียก่อน จากนั้นค่อยทิ้งร่างไร้วิญญาณของมันลงบนเรือเล็กแล้วปล่อยลอยน้ำส่งคืนไป เพียงเท่านี้ก็จัดการได้ง่ายกว่าจับคนเป็น ๆ มากนัก!”