หญิงพาลผู้งามล่มเมือง กับสามีลึกลับริมบึง - บทที่ 606 ห้าพันหัววัวแกะแลกวิชาถลุงเกลือ

หลินเฟิงโกรธจนตัวสั่น แต่ในห้องรับรองไม่มีอะไรให้เขาขว้างปาแล้ว จึงทำได้เพียงจ้องตาเขม็งไปยังเมิ่งฉีฮ่วน

เมิ่งฉีฮ่วนใช้พลังภายในอย่างสงบนิ่ง วางกาน้ำชาและถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นจึงล้วงมือไว้ในแขนเสื้อพลางกล่าวช้า ๆ ว่า “เจ้าพูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง ตระกูลขุนนางมีการกดขี่ข่มเหงราษฎรจริง แต่ตอนนี้แคว้นตงฮั่นของพวกเรากำลังดำเนินการปฏิรูปใหม่ ลดทอนอำนาจพิเศษของตระกูลขุนนาง คืนที่ดินให้ราษฎร แต่ราษฎรกลับต้องจ่ายภาษีเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วนจากเดิม วิธีนี้ทั้งปกป้องตระกูลขุนนางที่มีคุณูปการตั้งแต่สถาปนาแคว้น และยังคุ้มครองผลประโยชน์ของราษฎรด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น หากแคว้นตงฮั่นของพวกเราประสบภัยพิบัติ โดยทั่วไปตระกูลขุนนางใหญ่จะระดมเสบียง คลังหลวงจัดสรรเงินบรรเทาทุกข์ ดังนั้นแม้ในยามเกิดภัยพิบัติ พวกเราก็ไม่ต้องหวั่นเกรงนัก”

“แต่พวกเจ้าต่างออกไป อย่างที่เจ้าว่า พวกเจ้าต้องพึ่งฟ้าดินกินอยู่ ธรรมชาตินั้นคาดเดาได้ยากยิ่ง ดังนั้นทุกปีจึงมีผู้คนของพวกเจ้าอดตายเพราะขาดอาหาร หนาวตายเพราะขาดเสื้อผ้า ที่พวกเจ้าบุกรุกประเทศเล็ก ๆ ทางเหนือครั้งใหญ่ก่อนฤดูหนาวและหลังฤดูใบไม้ผลิ ก็เพราะไม่มีเงินไม่มีเสบียง ไม่มีทางผ่านฤดูหนาว พอถึงฤดูใบไม้ผลิก็อาศัยจังหวะที่ทุกคนยุ่งกับการเพาะปลูก ปล้นชิงเสบียงอาหารอย่างหนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราเรียกพวกเจ้าว่าอย่างไร?”

พูดถึงตรงนี้ เมิ่งฉีฮ่วนหยุดลง มองใบหน้าที่ดำคล้ำของหลินเฟิงอย่างเงียบ ๆ “ตั๊กแตน! ตั๊กแตนภัยพิบัติที่ผ่านไปที่ใดไม่เหลืออะไรไว้!”

“อย่าคิดว่าข้ากำลังชมพวกเจ้า ใคร ๆ ก็รู้ว่าเมื่อเจอตั๊กแตน ทุกคนล้วนเกลียดชังและต้องการกำจัด สำหรับพวกเจ้าชนเผ่าเร่ร่อนที่เผาบ้านปล้นสะดมไม่เว้นความชั่วใด ๆ พวกเราก็มีท่าทีเช่นเดียวกัน!”

ในที่สุดหลินเฟิงก็ทนไม่ไหว “พวกเราทำเพื่อเผ่า! เพื่อความอยู่รอด!”

“พวกเจ้าเพื่อความอยู่รอดของตน แต่กลับต้องแย่งชิงโอกาสในการมีชีวิตของผู้อื่น นี่มันสมเหตุสมผลหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนย้อนถาม “กัวอี้ทำไมถึงมีคนติดตามมากมาย เจ้าคิดว่าเป็นเพราะเขาเก่งในการหลอกล่อผู้คนจริง ๆ หรือ?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่! เขาเป็นโอรสของฮ่องเต้!” หลินเฟิงกล่าวอย่างโกรธเคือง “โอรสของฮ่องเต้ย่อมมีคนติดตาม ไม่มีอะไรต้องสงสัย”

“สิ่งที่เจ้าไม่รู้คือ ก่อนที่กัวอี้จะอภิเษกกับองค์หญิงฝานเอ๋อร์ เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนแคว้นตงฮั่นเป็นเวลานาน เขาเข้าใจข้อได้เปรียบของแคว้นตงฮั่นและรู้ถึงข้อเสียเปรียบของชนเผ่าเร่ร่อน ดังนั้นเมื่อมีโอกาส เขาจึงตัดสินใจเด็ดขาดที่จะเข้าร่วมกับแคว้นตงฮั่น”

“นี่ไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอ แต่เป็นเพราะเขาพิจารณาสถานการณ์แล้วรู้ว่าอะไรสำคัญที่สุด”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินเฟิงก็ไม่มีคำโต้แย้ง

ความจริงแล้วการใช้ชีวิตในเมืองหลวงสองเดือนที่ผ่านมา หลินเฟิงค่อย ๆ เข้าใจถึงสาเหตุที่ทำให้แคว้นตงฮั่นเข้มแข็งขึ้น เรื่องการปฏิรูปใหม่ของอำเภอฮัวซีไม่ใช่ความลับ หลินเฟิงได้ส่งคนไปสืบข่าวมานานแล้ว อีกทั้งอำเภอฮัวซียังสร้างนาเกลือที่ฮองเฮาฉีวางแผนไว้ด้วยตนเอง ทำให้ความกระตือรือร้นของราษฎรพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน

การที่เขาแอบมาร่วมประชุมขุนนางในครั้งนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อวิชาการต้มเกลือนี่เอง

แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่ให้โอกาสเขาพูด ตั้งแต่ทั้งสองนั่งคุยกันตัวต่อตัว จังหวะการสนทนาก็ถูกเมิ่งฉีฮ่วนนำพาไปตลอด

จนถึงตอนนี้ แม้แต่หลินเฟิงเองก็แทบจะลืมไปแล้วว่าตนเองมาเมืองหลวงเพื่ออะไร

“เจ้าควรจะรู้จุดประสงค์ที่ข้ามาเมืองหลวง!” หลินเฟิงไม่อ้อมค้อมกับเมิ่งฉีฮ่วนอีกต่อไป ไม่ฟังเมิ่งฉีฮ่วนโอ้อวดความเข้มแข็งของแคว้นตงฮั่นแต่พูดตรง ๆ ออกไปแล้วรอให้เมิ่งฉีฮ่วนรับคำ

ใครจะรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนผู้ไม่เคยทำตามธรรมเนียมกลับยักไหล่แบมือ “ไม่รู้สิ ข้าไม่ใช่คนเผ่าเร่ร่อนของพวกเจ้านี่”

“เจ้า…” หลินเฟิงโกรธจนแทบคลั่ง!

เมิ่งฉีฮ่วนพูดมามากมายขนาดนั้น นั่นไม่ใช่การปูทางหรอกหรือ?

“ข้ามาเพื่อวิชาการต้มเกลือของพวกเจ้า!” หลินเฟิงพูดตรง ๆ “ฝ่าบาทตรัสว่า หากพวกเจ้ายินดีถ่ายทอดวิชาการต้มเกลือให้เผ่าเร่ร่อนของพวกข้า พวกข้ายินดีแลกด้วยวัวแกะห้าพันตัว!”

ได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนตบขาหัวเราะลั่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหยุดหัวเราะ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังราวกับพลิกหน้ากระดาษ “องค์ชายน้อยช่างพูดเล่น แคว้นตงฮั่นของพวกข้าไม่ได้ขาดแคลนวัวแกะห้าพันตัวเสียหน่อย”

“เจ้าอย่าได้ไม่รู้จักบุญคุณ!” หลินเฟิงทำหน้าบึ้ง “วัวแกะห้าพันตัวนี้เป็นครึ่งหนึ่งของรายได้ทั้งปีของเผ่าเร่ร่อนพวกข้า! พึงรู้ไว้ว่าในเผ่าทางเหนือ วัวแกะคือสิ่งมีค่าที่แท้จริง!”

เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “นั่นเป็นสิ่งมีค่าของพวกเจ้าก็จริง แต่ในแคว้นแคว้นตงฮั่นของพวกข้า มันไม่ได้มีค่าขนาดนั้น”

หลินเฟิงหรี่ตาพลางถามว่า “เจ้าจะไม่แลกจริง ๆ หรือ?”

“เมิ่งฉีฮ่วนพูดเล่นแล้ว วิชาการทำเกลือจากดินโคลนชายฝั่งเป็นกลยุทธ์สำคัญของแผ่นดิน อีกทั้งยังเป็นผลงานวิจัยของชายา หากข้าขายมันไปด้วยวัวควายเพียงห้าพันตัว เกรงว่าศีรษะของข้าคงรักษาไว้ไม่ได้ อีกอย่างฝ่าบาทได้หารือกับข้าไว้แล้วว่า ในที่ประชุมใหญ่ราชสำนัก จะแบ่งปันวิชาการทำเกลือให้แก่เมืองขึ้น หากชนเผ่าเร่ร่อนต้องการวิชานี้จริง ก็ลงนามในสัญญาร้อยปีเป็นเมืองขึ้นของแคว้นตงฮั่นก็ได้”

“องค์ชายฉีอย่าได้รังแกผู้อื่นมากเกินไป!” หลินเฟิงโกรธจนลุกขึ้นยืน

ทว่าโต๊ะระหว่างทั้งสองคนได้แตกไปแล้ว ยามนี้หลินเฟิงลุกขึ้นยืน หมายจะฟาดโต๊ะเพื่อเพิ่มความน่าเกรงขาม แต่กลับฟาดเพียงอากาศว่างเปล่า

“เมิ่งฉีฮ่วนมิได้รังแกผู้ใด เพียงแต่เจ้าคิดเองว่าข้ารังแกเจ้าเท่านั้น” เมิ่งฉีฮ่วนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มือประสานไว้ด้านหน้า สีหน้าเกียจคร้าน “อีกอย่าง วัวควายห้าพันตัวแลกวิชาการทำเกลือ? พวกเจ้าชนเผ่าเร่ร่อนช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”

เมื่อพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนปล่อยกระแสสังหารออกมาทั่วร่าง แม้ดูภายนอกจะยังคงเกียจคร้านเช่นเดิม แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่หลินเฟิง

มองดูหลินเฟิงที่พยายามทนยืนอยู่ เมิ่งฉีฮ่วนแค่นเสียงเย็นชา หมุนตัวเดินไปทางประตูห้องอักษรฟ้า

“คนเรานั้น สำคัญที่ต้องรู้จักตัวเอง ขอเตือนองค์ชายน้อยสักคำ อย่าได้คิดจะได้ของฟรีเลย เป็นไปไม่ได้หรอก” พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็เปิดประตูห้องเดินจากไป

สายลมเย็นพัดเข้ามาในห้องอักษรฟ้า หลินเฟิงมองเศษโต๊ะที่แตกกระจายเต็มพื้น ดวงตาลึกล้ำ ไม่มีท่าทีใจร้อนเหมือนตอนเผชิญหน้ากับเมิ่งฉีฮ่วนแม้แต่น้อย

ไม่นาน มีคนรีบร้อนเข้ามา ปิดประตูห้องอักษรฟ้า เดินมาหาหลินเฟิงแล้วถามอย่างเร่งร้อน “เป็นอย่างไรบ้าง?”

หลินเฟิงชี้ไปที่ความเละเทะของโต๊ะที่แตกด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เจ้าดูเองไม่เป็นหรือไร!”

คนผู้นั้นได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าฉายแววไม่พอใจ แต่ก็รีบกดข่มไว้ ตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนออกไป สีหน้าเป็นปกติ ไม่มีใครดูออกว่าการเจรจาครั้งนี้ได้ผลเช่นไร เขาจำเป็นต้องถามให้รู้แน่

“องค์ชายเฟิง ท่านควรรู้ว่าครั้งนี้พวกเราต้องได้วิชาการทำเกลือมาให้ได้!”

“ลาจิน ข้าถามเจ้า ที่มาคือองค์ชายฉีไม่ใช่ชายาองค์ชายฉี เหตุใดเจ้าไม่บอกข้าล่วงหน้า?” หลินเฟิงขมวดคิ้วจ้องมองคนที่ชื่อลาจิน “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าองค์ชายฉีนั้นยากจะรับมือเพียงใด?”

ลาจินถูกถามเช่นนั้น ก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง “ถึงอย่างไรสักวันก็ต้องเผชิญหน้ากับองค์ชายฉีอยู่ดี เร็วหรือช้าจะต่างกันตรงไหน?”

“จะไม่ต่างกันได้อย่างไร?” หลินเฟิงโกรธจนกวาดข้าวของบนโต๊ะร่วงหล่นอีกครั้ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาดูถูกชนเผ่าเร่ร่อนของพวกเราเพียงใด! ไอ้โง่!” พูดจบ หลินเฟิงก็วิ่งออกจากห้องเทียนอย่างโกรธเกรี้ยว

ลาจินมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย สีหน้าเคร่งขรึมลง แววตาฉายชัดถึงเจตนาสังหาร

ไอ้โง่คนนี้ เก็บไว้ช่างเสียเงินเปล่า!