พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 532 บีบบังคับ

ตอนที่ 532

บีบบังคับ

เมื่อเซเรน่าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลู่ซีจวี๋ก็ไม่อยู่ในบ้านแล้ว

แต่เมื่อนึกถึงฉากที่หล่อนได้ใช้เวลาร่วมกับลู่ซีจวี๋เมื่อคืนนี้ เซเรน่าก็รู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งหัวใจ

เมื่อคืนนี้ ลู่ซีจวี๋ไม่เพียงแต่จะชวนหล่อนดื่มเท่านั้น แต่ยังชมทักษะการทำอาหารของหล่อนด้วย

ปกติแล้วฉากเมื่อคืนคงจะเกิดขึ้นแค่ในความฝันใช่ไหม?

เซเรน่าไม่รู้ว่าหล่อนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่หล่อนน่าจะดื่มจนเมา บนตัวหล่อนมีผ้าห่มอยู่ผืนหนึ่ง คาดว่าลู่ซีจวี๋คงจะห่มผ้าห่มให้หล่อนก่อนออกไป

ลู่ซีจวี๋เป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริง

เขาคือพี่ซีจวี๋ของหล่อน

เซเรน่าลุกขึ้นมาชำระล้างกลิ่นแอลกอฮอล์ แต่งหน้า สวย ๆ บรรจงเลือกเครื่องประดับและหยิบกระเป๋าขึ้นมา โดยวางแผนจะออกไปข้างนอก

ลู่ซีจวี๋เพิ่งมาหาหล่อนเมื่อคืนนี้ ตอนนี้หล่อนจะต้องไปปลอบใจลู่ซีจวี๋ก่อน หล่อนจะไปปรากฏตัวต่อหน้าลู่ซีจวี๋เพื่อทำให้เขารู้ว่าหล่อนแสนดีแค่ไหน

เซเรน่าเปิดประตูและเห็นชายในชุดเครื่องแบบตำรวจสองคนอยู่ด้านหน้าประตู

เซเรน่าก้าวถอยหลัง “พวก พวกคุณเป็นใคร?”

“พวกเรามาจากสถานีตำรวจ คุณเซเรน่า คุณถูกตั้งข้อสงสัยว่ามีส่วนร่วมในอุบัติเหตุทางรถยนต์ รบกวนให้ความร่วมมือกับพวกเราไปสอบปากคำด้วยนะครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดตามบทบาท

เมื่อพูดถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์ เซเรน่าก็หน้าซีดทันที

แต่แจ็คจัดการให้หมดแล้ว ดังนั้นก็ไม่ควรมีข้อสงสัยอะไรในตัวหล่อนสิ

เซเรน่าพยายามอธิบายว่า “คุณมาจับผิดคนหรือเปล่าคะ?”

“คุณเซเรน่า ได้โปรดให้ความร่วมมือกับเราด้วยครับ ถ้าเกิดเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณจริง ๆ พวกเราจะปล่อยตัวคุณแน่นอนครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูด

“ไม่ ฉันไม่ไปกับพวกคุณหรอก ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว จะไปกับพวกคุณได้ยังไง? ฉันไม่ไป” เซเรน่ารีบส่ายหัวอย่างแรง

“คุณไม่มีสิทธิ์ไม่ไปครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจหรี่ตา ขณะที่เซเรน่าหันหลังกลับและเตรียมจะวิ่งหนี

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าและพยายามขวางทางเธอ

เซเรน่าไม่สามารถดิ้นรนต่อไปได้จึงถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวไปโรงพัก

ตอนนี้ลู่ซีจวี๋ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและมู่อวี้เฉิงกำลังรออยู่ที่สถานีตำรวจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ มู่อวี้เฉิง ขณะที่ลู่ซีจวี๋ทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้แล้ว ทว่าสีหน้าของเขายังไม่ค่อยดีนัก

ในอดีตถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะถามคำถามด้วยความห่วงใยเสมอ

แต่ตอนนี้เมื่อเปรียบเทียบกับอาการบาดเจ็บที่อินอวี่โหรวได้รับแล้ว อาการของลู่ซีจวี๋แทบจะไม่มีอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้นลู่ซีจวี๋เป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้เอง

ความเห็นอกเห็นใจจึงลดน้อยลง

อินอวี่โหรวเคยให้โอกาสลู่ซีจวี๋อยู่หลายครั้ง แต่ลู่ซีจวี๋ไม่ยอมรับมันไว้เอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปหาลู่ซีจวี๋ด้วยสีหน้าเย็นชา “รุ่นพี่ ฉันหวังว่าพี่จะยุติธรรม ไม่ทำตัวอคติ ไม่ว่าทางตำรวจจะลงโทษเซเรน่ายังไงฉันก็หวังว่าพี่จะไม่เข้าไปยุ่ง และนี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่พี่ทำเพื่ออวี่โหรวได้”

“ยังไม่สุดท้ายสักหน่อย” คำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระตุ้นลู่ซีจวี๋อย่างแรง

ทุกวันนี้ลู่ซีจวี๋ไม่กล้ามองหน้าอินอวี่โหรวเพราะเขากลัวว่าจะเห็นสายตารังเกียจของเธอ เขาจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับเธอ

ผู้เฒ่าอินคอยปกป้องอินอวี่โหรวเหมือนกับไข่ในหิน ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เลย

เสียงร้องคำรามของลู่ซีจวี๋ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจ

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงจึงดูเย็นชาขึ้นทันที

“นี่ไม่ใช่ผลจากการกระทำของคุณเองเหรอ? คุณไม่มีความสามารถแม้แต่จะปกป้องภรรยากับลูก แล้วจะมาร้องตะโกนหาอะไร? คุณลู่ทำได้แค่นี้เองเหรอ?” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงเย็นชามากและทุกคำพูดก็เปรียบเสมือนถ้อยคำถากถาง

“ผม…” ลู่ซีจวี๋อยากจะตอบโต้กลับ แต่ไม่มีทางที่จะพูดแก้ต่างได้เลย เพราะสิ่งที่มู่อวี้เฉิงพูดนั้นเป็นความจริงทุกอย่าง

“เอาล่ะ หยุดพูดเถอะ รอให้เซเรน่ามาก่อน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีว่าลู่ซีจวี๋กำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ในใจ

แต่นั่นจะมีประโยชน์อะไร?

มันสายไปแล้วที่จะมานั่งเสียใจตอนนี้

ใครจะคิดว่าสิ่งต่าง ๆ จะบานปลายมาถึงจุดนี้

ถ้าลู่ซีจวี๋ตระหนักตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็คงจะดี

ลู่ซีจวี๋ก้มหน้าลง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำมาก

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ไม่ต้องห่วง ไม่ว่า เซเรน่าจะเป็นยังไง ฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่ง”

เขารู้สึกเสียใจกับอินอวี่โหรวมากและเขาก็ยังมีมโนธรรมอยู่

“งั้นก็ดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินถ้อยคำสัญญาของลู่ซีจวี๋

เธอกลัวว่าลู่ซีจวี๋จะแปรพักตร์อีก และถึงตอนนั้นเธอคงจะเสียใจกับอินอวี่โหรวมาก

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจพาเซเรน่าเข้ามา หล่อนก็เห็นทั้งสามคนอยู่ในห้องสอบสวน

หล่อนไม่รู้ว่าทำไม แต่หล่อนก็ยังเลือกใช้คำพูดที่ดีที่สุดมาร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อคืนนี้หล่อนกับลู่ซีจวี๋ใช้ช่วงเวลาวิเศษด้วยกัน และลู่ซีจวี๋จะต้องช่วยหล่อนอย่างแน่นอน

“พี่ซีจวี๋ ฉันอยู่บ้านเฉย ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ถึงบุกมาจับฉัน พี่ซีจวี๋ ฉันกลัวมาก พี่มาช่วยฉันหน่อยได้มั้ย?” เซเรน่ามองดูลู่ซีจวี๋ขณะที่น้ำตาคลอเบ้า

ลู่ซีจวี๋ผิดหวังกับเซเรน่ามากและเขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเซเรน่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อนข้างพอใจกับปฏิกิริยาของลู่ซีจวี๋

เธอก้าวไปข้างหน้าและจ้องมองเซเรน่าด้วยสายตาเย็นชา “เซเรน่า ฉันขอถามเธอหน่อย ครั้งล่าสุดที่ฉันถูกลอบทำร้ายระหว่างเดินทางไปทำธุระและอุบัติเหตุของอวี่โหรวในครั้งนี้เป็นฝีมือของเธอหรือเปล่า?”

เซเรน่ารู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งหัวใจ

หล่อนไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

แต่แน่นอนว่าหล่อนไม่ยอมรับมัน

เซเรน่าจงใจบีบน้ำตาและพูดทั้งน้ำตาอาบหน้าว่า “พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน แต่พี่จะมากล่าวหาฉันมั่วซั่วแบบนี้ได้ยังไง? พี่ซีจวี๋ ช่วยฉันด้วย พี่ก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเยาะ “เซเรน่า ถ้าเธอยอมรับตั้งแต่ตอนนี้โทษหนักก็จะกลายเป็นเบา แต่ถ้าเธอยืนกรานว่าไม่ได้ทำ มันก็จะไม่ง่ายอย่างที่คิดนะ”

เซเรน่าไม่ใช่คนโง่ หล่อนฉลาดมาก

หล่อนรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังเล่นกลอุบายกับหล่อนอยู่ และหล่อนก็จะไม่มีวันยอมถูกคุกคามง่าย ๆ

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว พี่จะให้ฉันยอมรับในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำเหรอ นี่มันไม่บีบบังคับกันไปหน่อยหรือไง?”

“เซเรน่า จนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ? เธอวางแผนทำร้ายลูกอวี่โหรวมานานแล้ว เธอชอบรุ่นพี่ คิดว่ารุ่นพี่อยู่กับ อวี่โหรวเพราะลูก เธอเลยคิดจะกำจัดเด็กแล้วเข้ามาแทนที่ใช่มั้ยล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา

“พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันไม่เข้าใจว่าพี่พูดอะไร” เซเรน่าหดตัวลงจนดูไร้เดียงสาและน่าสงสารมาก

มีเพียงแค่คนที่รู้เท่านั้นถึงจะรู้ว่าความคิดของหล่อนชั่วช้าขนาดไหน

“เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ เธอเกิดมาไม่มีพ่อไม่มีแม่แท้ ๆ แทนที่จะเข้าใจเรื่องแบบนี้ เด็กทั้งคน เธอไม่ใจร้ายใจดำไปหน่อยเหรอ ทำไมไม่รู้จักมีมโนธรรมบ้าง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

เซเรน่าไม่สนใจ ใครใช้ให้ไอเด็กนั่นมาขวางทางหล่อนล่ะ? ใครก็ตามที่ขวางทางหล่อนสมควรตาย

หล่อนยังคงแสร้งพูดต่อไปว่า “พี่เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น และพี่ก็ไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวของฉันมาโจมตีฉันด้วย”

เธอกำลังพูดคุยกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ดวงตากลับจับจ้องไปทางลู่ซีจวี๋

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเซเรน่ายังไม่ยอมรับจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากทางด้านหลัง “ได้ ไม่รู้อะไรเลย แล้วโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ล่ะ? รู้มั้ย?”

เมื่อเห็นสิ่งของที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถืออยู่ ดวงตาของ เซเรน่าก็เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง