พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 556 ผมทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคง

ตอนที่ 556

ผมทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคง

ขณะที่อินอวี่โหรวกำลังพูดคุยกับคุณปู่ ห้องครัวได้เตรียมอาหารเอาไว้รอแล้ว ซึ่งอาหารทั้งหมดเป็นอาหารที่อินอวี่โหรวชื่นชอบ

ลู่ซีจวี๋คอยตักอาหารให้อินอวี่โหรวเป็นครั้งคราว และเนื่องจากอยู่ต่อหน้าคุณปู่ลู่ อินอวี่โหรวจึงไม่อยากทำให้ลู่ซีจวี๋เสียหน้า

จากนั้นเธอก็ก้มหน้ากินอาหารในจานเงียบ ๆ

คุณปู่ลู่มองดูสายตาของลู่ซีจวี๋ที่จ้องมองไปทาง อินอวี่โหรวแล้วรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

หลานชายของเขาสับสนจริง ๆ และตกหลุมรักจนฝังรากลึกโดยไม่รู้ตัว

ตอนแรกเขาบอกว่าเขาไม่อยากแต่งงานกับอินอวี่โหรว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานการณ์ระหว่างพวกเขาจะพลิกผันแล้ว

แต่ถ้าอินอวี่โหรวไม่ให้อภัยเขาจริง ๆ ก็มารอดูกันว่าเขาจะทำอย่างไร

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว อินอวี่โหรวก็อยู่พูดคุยกับคุณปู่ลู่ต่ออีกสักพักหนึ่ง

อินอวี่โหรวอยากจะขอตัวกลับบ้าน

คุณปู่ลู่เห็นว่าเธอมองนาฬิกาบ่อย ๆ จึงรู้ว่าเธออยากจะกลับบ้าน

เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเพื่อรั้งเธอเอาไว้ที่นี่

แม้ว่าลู่ซีจวี๋จะไร้ความสามารถ แต่เขาในฐานะปู่จะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อสร้างโอกาสให้หลานชายตัวเอง

คุณปู่ลู่คิดหาข้ออ้างในใจ

จากนั้นเขาก็กระแอมไอเบา ๆ “อวี่โหรว ปู่อยากกิน สตรอเบอร์รี หนูไปเก็บมันให้หน่อยได้มั้ย?”

“สตรอเบอร์รีเหรอคะ?” อินอวี่โหรวถาม

“ใช่ หนูคงไม่รู้ล่ะสิว่าพวกเราปลูกไร่สตรอเบอร์รีขนาดใหญ่ไว้ที่สวนหลังบ้าน มันหวานมาก หนูไปเก็บกลับมาให้ปู่แล้วลองชิมดู” คุณปู่ลู่พูดตามความจริง

โดยปกติแล้วคุณปู่ลู่ใจดีกับเธอมาก และการไปเก็บ สตรอเบอร์รีก็เป็นเรื่องเล็กน้อย อินอวี่โหรวจึงไม่ปฏิเสธและพยักหน้าตอบตกลง “ได้ค่ะ”

“ถ้างั้นรบกวนหน่อยนะอวี่โหรว ซีจวี๋ อวี่โหรวไม่รู้ว่าสวนสตรอเบอร์รีอยู่ตรงไหน พาอวี่โหรวไปที” คุณปู่ลู่พูดแล้วเหลือบมองลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋เข้าใจได้ในทันทีและมองดูคุณปู่ลู่ด้วยสายตาขอบคุณ

อินอวี่โหรวกำลังก้มหน้าอยู่ เธอจึงไม่เห็นการส่งสัญญาณทางสายตาของทั้งสองคน

ลู่ซีจวี๋หยิบตะกร้าสองใบแล้วเดินตามอินอวี่โหรวออกไป

ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังตกดิน แสงตะวันที่ลับขอบฟ้าดูงดงามมากจริง ๆ

แม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่การเดินเล่นภายใต้บรรยากาศพระอาทิตย์ตกนั้นก็แสนวิเศษแล้ว

“บ้านเก่าปลูกสตรอเบอร์รีตั้งแต่เมื่อไหร่?” อินอวี่โหรวถาม ในความทรงจำของเธอ บ้านเก่าไม่เคยปลูกสตรอเบอร์รีมาก่อน

ในเมื่ออินอวี่โหรวเป็นฝ่ายริเริ่มพูดคุยกับลู่ซีจวี๋ ลู่ซีจวี๋ก็ยินดีที่จะตอบรับ “คุณปู่แค่อยากรู้ว่ามันจะออกผลหรือเปล่าน่ะ เดิมทีตั้งใจจะปลูกเอาไว้รับหลาน แต่…” ลู่ซีจวี๋พูดเปลี่ยนหัวข้อทันทีและก้มหน้าลง “ของที่ปลูกด้วยตัวเองมักจะมีความบริสุทธิ์ใจมากกว่าเสมอ”

อินอวี่โหรวเงียบ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง อินอวี่โหรวก็พูดขึ้นว่า “ลู่ซีจวี๋ เซเรน่าติดคุกมานานแล้ว คุณไม่เคยไปเยี่ยมเธอสักครั้งเลยเหรอ?”

เมื่อพูดถึงเซเรน่า ลู่ซีจวี๋ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวและคิดว่าอินอวี่โหรวยังคงใส่ใจเรื่องนี้อยู่ เขาจึงรีบพูดอธิบายว่า “ไม่ต้องห่วง ผมไม่เคยไปเยี่ยมเธอเลย เธอทำร้ายลูกของผม ผมจะไปเยี่ยมเธอทำไม?”

หลังจากพูดอธิบายแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็คิดว่าอินอวี่โหรวจะมีความสุข

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าแทนที่อินอวี่โหรวจะมีความสุข เธอกลับหัวเราะเยาะเขาแทน “คุณเคยดีกับเซเรน่ามาก แต่พอเธอถูกจับเข้าคุก คุณกลับไม่เคยไปเยี่ยมเธอสักครั้ง ลู่ซีจวี๋คุณนี่มันโหดเหี้ยมจริง ๆ!”

เช่นเดียวกับที่เขาปฏิบัติต่อเธอ ลู่ซีจวี๋เหมือนจะอ่อนโยนกับทุกคน แต่จริง ๆ แล้วเขาเย็นชามาก

“คุณอยากให้ผมไปเยี่ยมเหรอ?” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋เปลี่ยนเป็นเย็นชา

แม้แต่ในตอนนี้อินอวี่โหรวก็พยายามผลักไสเขาออกไป โดยการบอกให้เขาไปเยี่ยมเซเรน่า

ลู่ซีจวี๋จะทนได้ยังไง?

“ก็คุณชอบเซเรน่ามากไม่ใช่เหรอ? ฉันจับเธอเข้าคุกแล้ว คุณไม่เกลียดฉันหรือไง?” นับตั้งแต่ลูกในท้องจากไป นี่เป็นครั้งแรกที่อินอวี่โหรวพูดคุยเรื่องเซเรน่ากับลู่ซีจวี๋

“ผมบอกว่าผมคิดกับเซเรน่าแค่น้องสาว” ลู่ซีจวี๋ไม่เข้าใจว่าทำไมอินอวี่โหรวถึงขุดเอาเรื่องนี้มาพูดอีก

เมื่อไหร่ก็ตามที่พูดถึงเรื่องเซเรน่า พวกเขาจะต้องวกวนอยู่ในทางตันเสมอ

เซเรน่าคือปมที่พวกเขาไม่สามารถแกะมันออกได้

“เป็นแค่น้องสาวต้องดูแลดีขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นใครในใจของคุณ? ลู่ซีจวี๋?” ดวงตาของอินอวี่โหรวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เธอไม่อยากร้องไห้แต่เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

“อวี่โหรว เรื่องมันผ่านไปแล้ว จากนี้ผมจะดูแลคุณให้ดี กับเซเรน่าคือความรักแบบครอบครัว ส่วนคนในใจผมคือคุณต่างหาก เข้าใจมั้ย?” ลู่ซีจวี๋รู้สึกสับสนเมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวยังคงไม่เชื่อใจเขา

“คุณเอาชนะมันได้ แต่ฉันเอาชนะมันไม่ได้ เซเรน่าเกือบจะทำให้ฉันเห็นชะตากรรมของตัวเองแล้ว” เธอรู้สึกว่าถ้าหลังจากนี้ลู่ซีจวี๋หมดรักเธออีก เขาก็จะทำตัวเย็นชาใส่เธออีกครั้ง

“แต่คุณไม่เหมือนเธอ เซเรน่าทำผิดมหันต์ เพราะงั้นเธอก็สมควรได้รับการลงโทษ และเซเรน่าก็กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผมตั้งแต่วินาทีที่เธอทำร้ายลูกของเราแล้ว” ลู่ซีจวี๋พูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“ถ้าฉันวางยาคุณ คุณจะ…” อินอวี่โหรวตื่นตระหนกมากกว่าเขามาก

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ ลู่ซีจวี๋ก็ดึงอินอวี่โหรวมาไว้ในอ้อมกอด

เขาตบหลังปลอบประโลมอินอวี่โหรว “มันเป็นความผิดของผมเอง ผมทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคง ผมขอโทษ ผมขอโทษนะ”

อินอวี่โหรวเพียงโน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดของลู่ซีจวี๋ แม้ว่าเธอจะดูสงบลงแล้วแต่สีหน้าของเธอกลับดูไม่มีความสุขเลย

ดูเหมือนว่าเธอจะเสียสติทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องเกี่ยวกับ เซเรน่า

เธอผละตัวออกมาจากอ้อมแขนของลู่ซีจวี๋เงียบ ๆ

ทั้งสองเดินตรงไปที่สวนสตรอเบอร์รีและไม่มีใครพูดอะไรอีก

อินอวี่โหรวก้มลงเก็บสตรอเบอร์รีด้วยอาการเหม่อลอย

“อวี่โหรว” อินอวี่โหรวที่ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อหันไปตอบรับโดยไม่รู้ตัว “อา?”

แต่จู่ ๆ ก็มีบางอย่างยัดเข้ามาในปากของเธอ

เธอกัดและกลิ่นหอมหวานของสตรอเบอร์รีก็ระเบิดออกทั่วปาก

สตรอเบอร์รีมีรสชาติเหมือนกับที่คุณปู่ลู่บอกเลย มันหวานมาก

อินอวี่โหรวกวาดลิ้นไปทั่วผลสตรอเบอร์รีและบังเอิญไปโดนนิ้วของลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋แอบกลืนน้ำลายด้วยความกระหายที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ เขาดึงมือกลับและวางลงที่ข้างลำตัว ขณะที่นิ้วดังกล่าวหดลงอย่างผิดปกติ

อินอวี่โหรวกำลังดื่มด่ำกับรสชาติสตรอเบอร์รีอันแสนอร่อยและไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งนี้

หลังจากได้ลิ้มรสสตรอเบอร์รีแล้ว อินอวี่โหรวก็เก็บ สตรอเบอร์รีอย่างระมัดระวังมากขึ้น

เธอคิดว่าถ้าเธอขอคุณปู่ลู่นำมันกลับไปบ้านด้วยทีหลัง คุณปู่ลู่ก็คงจะไม่ปฏิเสธ

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอไม่ได้ดูอมทุกข์อีกต่อไป ลู่ซีจวี๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อินอวี่โหรวยกตะกร้าใบใหญ่ที่หนักอึ้งไปด้วยผล สตรอเบอร์รีขึ้นมา

“เดี๋ยวผมช่วยถือ” ลู่ซีจวี๋รีบพูดบอก

“ไม่ต้อง ฉันถือเองได้” อินอวี่โหรวปฏิเสธลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋ไม่ได้บีบบังคับเธอ

จนกระทั่งเดินไปถึงห้องโถง จู่ ๆ ร่างกายของอินอวี่โหรวก็สั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ส่งผลให้สตอเบอร์รี่กระเด็นกระดอนออกมาจากตะกร้าหลายลูก

ลู่ซีจวี๋รีบเข้าไปประคองอินอวี่โหรว แต่เมื่อมือใหญ่สัมผัสโดนผิวหนังที่เปิดโล่งของอินอวี่โหรว มือของเขาก็ร้อนเป็นไฟทันที ลู่ซีจวี๋เงยหน้ามองใบหน้าที่แดงก่ำผิดปกติของอินอวี่โหรวแล้วพูดว่า “อวี่โหรว ตัวร้อนมาก ไม่สบายเหรอ?”